Το μεράκι ενός ανθρώπου είναι κάποιες φορές αρκετό για να γίνει έμπνευση για πολλούς. Η έμπνευση γίνεται όραμα και το όραμα, πραγματικότητα.
Το Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω ξεκίνησε το 1966 ως προσωπική συλλογή ενός φοιτητή από την Κρήτη που σεργιάνιζε τα παλιατζίδικα του Πειραιά. Τότε ήταν που ξεκίνησε το ταξίδι της συλλογής, ένα ταξίδι στη μνήμη του παρελθόντος μέσα από ξεχασμένα αν
τικείμενα. Σκόρπια παλαιοπωλεία, μαγαζιά στο Μοναστηράκι, ρακοσυλλέκτες ήταν τα λιμάνια που τροφοδοτούσαν συχνά την προσωπική αυτή συλλογή όχι μόνο με αντικείμενα, αλλά και με ιστορίες, μνήμες, βιώματα αλλοτινών εποχών.
Τα αντικείμενα πλέον πολλά, η αγωνία να στεγαστούν μεγάλη, οι δυσκολίες ακόμη μεγαλύτερες. Μέχρι το 2009, που το μουσείο βρίσκει επιτέλους στέγη στο Αιγάλεω, σε μία προσφυγική μονοκατοικία με παραδοσιακή αυλή. Σαν να ταίριαξαν, θα πεις, αρμονικά οι ιστορίες των παλιών αντικειμένων, με τις άλλοτε οικογενειακές ιστορίες της μονοκατοικίας και τις ιστορίες συλλογικής μνήμης του τόπου.
Κάθε φορά που η πόρτα της αυλής του μουσείου ανοίγει και δρασκελίζετε το κατώφλι μας, το ταξίδι αυτό συνεχίζεται. Ο κος Γιάννης Περράκης, δημιουργός και διευθυντής του Ι.Λ.Ο.Α., σάς υποδέχεται και αφηγείται ιστορίες, στοιχεία και μνήμες για κάθε αντικείμενο ξεχωριστά, με το ίδιο μεράκι και την ίδια έμπνευση που είχε στα φοιτητικά του χρόνια. Γιατί την ίδια έμπνευση βλέπει στα μάτια ενός παιδιού όταν αντικρύζει το εργαστήρι του μαραγκού, του σιδερά, του τσαγκάρη. Στα μάτια του εκπαιδευτικού που θα παρατηρήσει τα παλιά σχολικά είδη και του δημοσιογράφου που θα πρωτοδεί το χειροκίνητο πιεστήριο τυπογραφείου. Του νεαρού που θα δει την ενδυμασία του τσολιά, του βιοπαλαιστή που θα αντικρύσει τη λατέρνα. Την ίδια έμπνευση στα μάτια του μουσικού που θα ακούσει το γραμμόφωνο αλλά και του συλλέκτη που θα θαυμάσει παλιά βιβλία, χειρόγραφα και νομίσματα.
Δεν είναι μόνο δικές μας ιστορίες, αλλά και δικές σας. Είναι οι ιστορίες μιας κοπέλας όταν αντικρύσει την παραστιά ή τον αργαλειό της γιαγιάς της, ενός άντρα μόλις δει τον βολόσυρο ή το αλέτρι του πατέρα του. Είναι η ιστορία μίας γυναίκας που θα νοσταλγήσει τον λύχνο και τη ζέστη του ξυλόφουρνου.
Το μουσείο μας δεν είναι μία απλή συλλογή παλιών αντικειμένων. Είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και τις μνήμες, ένα ταξίδι στην Ιστορία και τη Λαογραφία μας. Είναι κατά βάθος, ένα ταξίδι στην ταυτότητά μας.
Με το καλό να ορίσετε!
