25/06/2022
Ό, τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
Ό, τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
Μα άσε ένα φως ανοιχτό η ευτυχία είναι αυτό
που περιμένουμε να 'ρθει…
Ήταν το Σεπτέμβρη του 2016 που ήρθαμε μαζί στο Δημοτικό Άγιος Διονύσιος, εγώ κι ένα πρωτάκι. Το πρωτάκι μάθαινε αυτά που έπρεπε να μάθει κι εμένα μου φάνηκε καλή ιδέα να θέσω υποψηφιότητα για μια θέση στο ΔΣ του Συλλόγου Γονέων. Και τώρα, τον Ιούνιο του 2022, κλείνει ο κύκλος μας. Το πρώην πρωτάκι πάει Γυμνάσιο κι εγώ δεν μπορώ παρά να κάνω τον απολογισμό μου. Τι να πρωτοθυμηθώ;
Η ΛΕΣΧΗ
Πόσο χαρούμενες Παρασκευές περάσαμε; Πόσο δύσκολες Δευτέρες και Τρίτες και Τετάρτες και Πέμπτες για να οργανώσουμε αυτό το μαγικό πράγμα που ήταν η Λέσχη; Ένας συνδυασμός παιχνιδιού και μάθησης που δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ένα δέσιμο των παιδιών με τους εκπαιδευτές. Η αγωνία να μπουν όλα τα παιδιά στις δραστηριότητες που θέλουν και να μη στεναχωρηθεί κανένα. Η χαρά στο κλείσιμο της λέσχης να βλέπουμε τις παρουσιάσεις των παιδιών και να τους δίνουμε τα δωράκια τους (και το απίστευτο τρέξιμο που είχε όλη αυτή η οργάνωση). Και, στον αποχαιρετισμό της και, παρά τη βίαιη διακοπή της, η μίνι συναυλία της Ελένης Πέτα με τη δική μας Μικρή Ορχήστρα υπό τον Μαέστρο Δημήτρη Κουζή, που μας βρήκε όλους να τραγουδάμε (κι εμένα προσωπικά και να κλαίω).
ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ
Οι ατέλειωτες επιστολές που γράφαμε για κάθε θέμα που πιστεύαμε ότι μπορεί να γίνει καλύτερο.
ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΕΣ
Πού να πάμε; Και όλο και κάπου πηγαίναμε. Και πόσα πούλμαν θα χρειαστούμε; Και όλο και κάποιο παραπάνω χρειαζόμασταν στο τέλος.
ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ
Για το Μάτι, για την Εύβοια, για την Ουκρανία, για τα παιδιά του ογκολογικού νοσοκομείου Ελπίδα, για την ευαισθητοποίηση στη σωτήρια δωρεά μυελού των οστών, για, για, για…
ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
Να αρχίσω με την ανυπέρβλητη Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ και να συνεχίσω με την κυρία Μαρία Θεοδωρίδου, τον κύριο Δημήτρη Μπουραντά, τον κύριο Γιάννη Καλογεράκη, τον κύριο Σταύρο Τουμπή, τον κύριο Χρήστο Μπούρα, τον κύριο Αριστοτέλη Τύμπα, τις γλυκύτατες κυρίες Χριστίνα Ρασιδάκη και Μαργαρίτα Γερούκη με τις «Τρίτες της Καραντίνας» και όλες τις κατά καιρούς ομιλίες τους για θέματα που αφορούν τα παιδιά μας. Σίγουρα ξεχνάω κάποιον, ίσως και πιο πολλούς. Είμαι όμως περήφανη που αυτοί οι καταξιωμένοι στους χώρους τους άνθρωποι μας εμπιστεύτηκαν, μας τίμησαν με την παρουσία τους και μας έδωσαν τόσα πολλά.
ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ & ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΕΙΣ
GOLF, Αίγλη, Κτήμα Λιάρου, Κτήμα Γαλάζιο, «ασερεχέ» (σε πόσες ανακοινώσεις ήθελα να γράψω «ασερεχέ», ρε Φωτιάδη, και δε με άφηνες!). Βουτιές στην πισίνα στην πιο πρόσφατη αποφοίτηση.
Στον εσωτερικό μου απολογισμό, και εξετάζοντας τη σχέση μου ως μέλος του ΔΣ με το σχολείο αυτό που πήρε το παιδί μου πρωτάκι και μου το παρέδωσε εκτάκι, υπάρχουν και κάποιες ιδιαίτερα δυσάρεστες στιγμές και κλάματα και το πολύ έντονο συναίσθημα της αδικίας σε κάποιες περιπτώσεις. Αυτά όλα έγιναν μαθήματα και το μόνο που νιώθω τώρα είναι συγκίνηση κι αυτή η γλυκιά μελαγχολία του τέλους, του τέλους που ξέρεις ότι είναι «εις το επανιδείν» κι όχι «αντίο».
Γιάννη, Αντώνη, Βαγγέλη, Χρυσάνθη, Ιωάννα, Δημήτρη, Έλλη, Όλγα, Αντώνη Μ., Φώτη, Παντελή, Κική, δε θα ήταν τόσο όμορφο και τόσο διασκεδαστικό χωρίς εσάς. Κι ας είχαμε τις εντάσεις μας κι ας μην προλάβαμε να υλοποιήσουμε όλες τις ιδέες μας. Στοχεύσαμε το φεγγάρι και έχουμε βρεθεί ανάμεσα στ’ αστέρια.
Νόμιζα ότι είναι #τέλος, αλλά, τελικά, είναι -και πάντα θα είναι- #προχωράμε
Εις το επανιδείν
Άννα Ψυχογιού
