16/06/2026
Άλλη μία γυναίκα χάνει τη ζωή της, επειδή ο δράστης και αυτόχειρας θεώρησε ότι ήταν κτήμα του και ότι είχε λόγο πάνω στη ζωή και, δυστυχώς, στον θάνατό της. Το γεγονός ότι η γυναικοκτονία στη Δράμα ήρθε ως αποκορύφωμα μιας περιόδου κατά την οποία το ζευγάρι βρισκόταν σε διάσταση επιβεβαιώνει, για ακόμη μία φορά με τραγικό τρόπο, ότι στον πυρήνα της κακοποίησης βρίσκεται η ανάγκη του κακοποιητή για κοινωνικό έλεγχο και κυριαρχία, αναδεικνύοντας τη συστηματική άρνηση των δραστών να αποδεχθούν ότι οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιες για τη ζωή τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο ο γυναικοκτόνος όσο και το θύμα ήταν αστυνομικοί. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μάλιστα, η γυναίκα είχε απευθυνθεί τον προηγούμενο καιρό σε ανώτερο αξιωματικό της ΕΛΑΣ, εκφράζοντας την ανησυχία της για την προσωπική της ασφάλεια. Με αυτό το δεδομένο, αναρωτιόμαστε αν υπήρξε αξιολόγηση του κινδύνου και τι μέτρα πάρθηκαν για την προστασία της.
Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει επανειλημμένα στο φως σοβαρές υποθέσεις ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας με εμπλοκή αστυνομικών ως δραστών. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε: τη διπλή γυναικοκτονία στην Κηφισιά (2020), τον ομαδικό βιασμό στο ΑΤ Ομόνοιας (2022), την περίπτωση s*x trafficking στην Ηλιούπολη (2022), τις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας με δύο διαφορετικούς αστυνομικούς της Βουλής (2024), στη Νέα Σμύρνη (2024), στη Θεσσαλονίκη (2025), στην Εύβοια (2026). Σε όλες πρωταγωνιστές ήταν αστυνομικοί που οπλοφορούσαν.
Με δεδομένο ότι οι αστυνομικές αρχές αποτελούν βασικό σημείο πρώτης απόκρισης για την προστασία των γυναικών που βιώνουν βία, εύλογα γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα. Πώς διασφαλίζεται η προστασία των θυμάτων όταν στους κόλπους της αστυνομίας δρουν αστυνομικοί που ασκούν ακραία βία, όλων των μορφών, στις συζύγους, τις συντρόφους, τα παιδιά τους; Ποιοι μηχανισμοί υπάρχουν για την έγκαιρη αναγνώριση και τη διαφανή διαχείριση κινδύνου σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας που αφορούν αστυνομικούς;
Κάθε περιστατικό με δράστες αστυνομικούς πλήττει όχι μόνο τα άμεσα θύματα, αλλά και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους θεσμούς, που υποτίθεται ότι πρέπει να της παρέχουν προστασία, εκθέτοντας τις γυναίκες που κινδυνεύουν σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους. @ακόλουθοι