09/10/2026
Στο πλαίσιο του αφιερώματος του .frear για την Τέχνη στην Ελλάδα σήμερα
Γράφει η κριτικός & ιστορικός τέχνης Φαίη Τζανετουλάκου
«Από την Πολιτεία, δεν περιμένω άλλο ένα φεστιβάλ. Περιμένω τα βαρετά: εργασιακό και ασφαλιστικό καθεστώς για τους καλλιτέχνες, τους επιμελητές και τους κριτικούς, πολυετείς, συστηματικές αντί για ευκαιριακές χρηματοδοτήσεις, ανοιχτές διαδικασίες με δημοσιευμένα κριτήρια και δημοσιευμένα αποτελέσματα, δημόσιες συλλογές που πράγματι αγοράζουν έργα ζώντων καλλιτεχνών, μουσεία με σταθερή, εκλεγμένη διοίκηση και προϋπολογισμό αντί για διαρκή προσωρινότητα, χρηματοδότηση της έρευνας, της τεκμηρίωσης και των αρχείων, καλλιτεχνική παιδεία στο σχολείο. Και χρήματα που να φτάνουν έξω από την Αθήνα, γιατί η περιφέρεια δεν είναι κοινό, είναι τόπος παραγωγής».
«…η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα είναι πιο ώριμη, πιο διεθνής και πιο πολιτικά ευαίσθητη απ’ ό,τι υπήρξε ποτέ, και ταυτόχρονα πατά σε έδαφος που υποχωρεί, εργασιακά, θεσμικά, κυριολεκτικά. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερο θέαμα. Χρειαζόμαστε θεσμούς ικανούς να προωθήσουν το τοπικό καλλιτεχνικό διαβατήριο, μα και να πουν κάτι αντιδημοφιλές και να το στηρίξουν, όπως και κριτική πρόθυμη να διακινδυνεύσει ένα «όχι». Χρειαζόμαστε ένα κράτος που να αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες ως εργαζόμενους, και το τοπίο, μαζί με τη ντόπια του παράδοση, να γίνει σεβαστό ως παγκόσμια κληρονομιά. Τα υπόλοιπα — οι μπιενάλε, οι επισκέπτες, οι λίστες — θα ακολουθήσουν ή δεν θα ακολουθήσουν. Δεν είναι αυτά που κρατούν όρθιο ένα πεδίο».
@ακόλουθοι@κορυφαίοι θαυμαστές
Όταν ρωτάμε «πώς πάει η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα», απαντάμε συνήθως με απογραφή: πόσα εγκαίνια, πόσα φεστιβάλ, πόσοι ξένοι επιμελητές πέρασαν από την Αθήνα, πόσοι επ...