18/03/2026
- Βάλε έναν τίτλο
- Η δομή της φρίκης
Και επειδή προχθές βιαστήκαμε να μιλήσουμε για γνωστό δημοσιογράφο που μπαίνει με μαεστρία ΑΙ σε μη αναμενόμενα κάδρα, η εκπομπή του Πέτρου Κουσουλού μπήκε όντως σε μια "δομή της φρίκης" και παρουσίασε τις απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν τα περιθαλπόμενα ανάπηρα άτομα.
Όσο όμως η ελληνική πραγματικότητα ψάχνει σύννεφο από τα temu για να (ξανα)πέσει, εσύ που διάβασες το προηγούμενο ποστ ξέρεις ότι όλα ΜΑ ΟΛΑ τα ιδρύματα, από το Λασίθι μέχρι τα Παπαδιάνικα κι από την Ολλανδία μέχρι την Καμπούλ, είναι έτσι κι αλλιώς κακοποιητικά και ακατάλληλα. Εσύ που δεν πρόλαβες ακόμα, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Τι γίνεται όμως όσο η κοινή γνώμη και το πολιτικό σύστημα ασχολούνται με τα ιδρύματα μόνο ως προς τις συνθήκες διαβίωσης; Α, ναι απολύτως τίποτα.
Όσο τα ιδρύματα εμφανίζονται στη δημόσια σφαίρα μέσα από “ακραίες περιπτώσεις” ως εξαιρέσεις που πρέπει να διερευνηθούν, όσο συνεχίζουν να θεωρούνται μέσο φροντίδας της Πολιτείας για όποια άτομα (ανάπηρα και μη) τυχαίνει να μην έχουν υποστηρικτικό περιβάλλον, τόσο η κακοποίηση χιλιάδων ανθρώπων θα συνεχίζεται από το ίδιο το σύστημα που θεωρητικά τους προστατεύει από αυτή. Ίσως λίγο καλύτερα καμουφλαρισμένη.
Γιατί κάθε δομή, είτε με μύγες, ακαθαρσίες και φρικτές εικόνες, είτε με χρωματιστά καγκελάκια και το πιο νόστιμο φαγητό, αποτελεί κύτταρο του ίδιου βίαιου και απομονωτικού οργανισμού. Δεν χρειάζεται σοκαριστικές εικόνες και τρεμάμενες φωνές στα πάνελ ένα ίδρυμα για να είναι κακοποιητικό, αυτό το χρειάζονται μάλλον οι εκπομπές για να κάνουν νούμερα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται να είμαστε αυτόκλητοι “αρωγοί και κοινωνοί ανθρώπων που μας κοιτούσαν στα μάτια και εκλιπαρούσαν για βοήθεια” (καλές απόψεις εδώ).
Χρειάζεται να φωτίσουμε μια ανάγκη λιγότερο πιασάρικη, αυτή της αποϊδρυματοποίησης.
•
•
•