BreakFree

26/07/2026

ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ και αφού δηλώσεις συμμετοχή γύρνα να δεις τι γίνεται.
Έσφιξαν οι ζέστες, μύρισαν και οι πρώτες φωτιές και όλα μοιάζουν καλοκαίρι. Έτοιμα για διακοπές και άδειες τσέπες.

Τι γίνεται όμως με το τόπικ διακοπές αν είσαι αναπηράκι;
Η φάση είναι η εξής: Κάθε καλοκαίρι, τα προβατάκια που μεγαλώνουν με τις οικογένειές τους πηγαίνουν διακοπές κάπου οικογενειακά και πληρώνουν πολύ πιο ακριβά για προσβάσιμα δωμάτια. Ή παλεύουν με τα επιχειρήματα της ελληνικής οικογένειας προσπαθώντας να την πείσουν ότι δεν θα πεθάνουν αν πάνε διακοπές με τους φίλους τους.
ΟΜΩΣ, τα προβατάκια που μένουν σε ιδρύματα ή με οικογένειες που έχουν περιορισμένη υποστήριξη και οικονομικές δυνατότητες πηγαίνουν σε -ω τι έκπληξη- «ειδικές» κατασκηνώσεις. Δηλαδή κατασκηνωτικές περιόδους ή και ολόκληρες κατασκηνώσεις αποκλειστικά «για ΑμεΑ».

Μια χαρά μέχρι εδώ. Εκεί μάλλον δεν χρειάζεται να παλεύεις για συμπερίληψη, εφόσον θεωρητικά είναι φτιαγμένες πάνω στις ανάγκες των ανάπηρων κατασκηνωτών (σποιλεερ, όχι).

Μπορεί οι «ειδικές» κατασκηνώσεις να είναι η μοναδική ευκαιρία για κάποιους να ξεκουραστούν και για κάποιους άλλους να περάσουν λίγες μέρες έξω από ένα ίδρυμα, ΑΛΛΑ…δεν θα ήταν πολύ πιο απλό αν εξαρχής μπορούσαν να πάνε διακοπές εκεί που πάνε τα υπόλοιπα άτομα της ηλικίας τους;

ΕΛΑ ΝΤΕ!
Αλλά όσο υπάρχουν ξεχωριστές κατασκηνώσεις ή περίοδοι «για ΑμΕΑ», οι υπόλοιπες δεν πιέζονται να γίνουν προσβάσιμες και συμπεριληπτικες. Παραμένει, δηλαδή, μοναδική λύση μια προβληματική συνθήκη αντί να επενδύονται πόροι στη δημιουργία πραγματικά συμπεριληπτικών διακοπών.

Κι αν φαντάζεσαι την κλασική κατασκήνωση με πολλές ομάδες που έχουν 1 άντε 2 ομαδάρχες, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Αντί για ομάδα, κάθε κατασκηνωτάκι έχει από έναν συνοδό, που (πονηρέψου) δεν είναι εκεί απλά για να πλαισιώνει την εμπειρία της κατασκήνωσης. Γιατί δεν έχει σημασία αν είσαι 10 ή 50 ετών, θεωρείσαι και αντιμετωπίζεσαι ως παιδί - με ο,τι αυτό σημαίνει για το ποιος παίρνει τις αποφάσεις όσο είσαι κατασκήνωση.

Και στο τέλος της μέρας διαιωνίζεται η αντίληψη ότι τα ανάπηρα άτομα πρέπει να ζουν, να πηγαίνουν σχολείο, να διασκεδάζουν και να κοινωνικοποιούνται σε ξεχωριστούς χώρους.

18/07/2026

14/07/2026

Εκεί που παλεύεις να χωνέψεις την κονσέρβα τόνου που πέτυχες σε προσφορά, ξαφνικά ανακατεύεσαι. Βλέπεις, ο Δήμαρχος Άργους μάλλον βαρέθηκε τον τσακωμό για το ποιο ποσοστό αναπηρίας δίνει διπλωμα οδήγησης και ποιο όχι και δηλώνει ότι «το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να κρυβόμαστε πίσω από λέξεις». Πράγματι.

Θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε με κάθε λέξη από το κείμενο του κ. Μαλτέζου. Το «αμείλικτο ερώτημα» όμως, που ξεκινάει από το τι να έκανε ένας αυτιστικός έξω από το σπίτι του και μάλιστα οδηγώντας, και καταλήγει στο πώς διαφυλάσσονται οι ζωές των υπολοίπων, δίνει άλλη εσάνς.

Ας εστιάσουμε στο ότι:

Α) Διερωτάται όχι για κάποιον που είχε ένα ατύχημα με το αμάξι, αλλά για κάποιον που ΔΟΛΟΦΟΝΉΘΗΚΕ πισώπλατα. Και ο μόνος λόγος που μπορεί και το κάνει έτσι αβίαστα είναι ότι ο Θοδωρής ήταν ανάπηρος.

Β) Όσα λέει ο Δήμαρχος συνεχίζονται συνήθως με ευφάνταστες ιδέες για ειδικές δομές, με ειδικό προσωπικό, όπου οι ανάπηροι εποπτεύονται διαρκώς και για να βγουν έξω χρειάζονται ειδικές άδειες και συνοδό. Να μην τυχαίνει οι καημένοι οι μπαch.. εεε αστυνομικοί να κάνουν κάποιο «λάθος χειρισμό» με 21 σφαίρες.
Φρεσκότατες πολιτικές ιδέες κατευθείαν από το χρονοντούλαπο της κρατικής φροντίδας. Γι' αυτό και δεν ψάχνουμε σύννεφο να πέσουμε με την ανάλυση του Δημάρχου. Γιατί η ύπαρξη και η εφαρμογή πρακτικών αποκλεισμού είναι ΠΑΝΤΑ πολιτικό ζήτημα. Ειδικά χωριά, Γιώργος Αυτιάς και ιδρύματα έντερντ σε τσατ!

Η ρητορική «είτε στο ίδρυμα είτε έξω, αλλά μαντρωμένοι» τροφοδοτεί την ιδέα ότι οι ανάπηροι πρέπει να προστατεύονται εν γένει και οι υπόλοιποι να προστατεύονται από αυτούς. Και αυτό είναι μια πέρα για πέρα πολιτική επιλογή απομάκρυνσης ενός ολόκληρου κομματιού της κοινωνίας με πασπάλισμα «ειδικής φροντίδας». Και από πίσω κρύβει μια κουλτούρα που θεωρεί τον ανάπηρο υποδεέστερο, επικίνδυνο, ρυπαρό.

Ο δήμαρχος λέει ότι «η δουλειά των αστυνομικών του δρόμου είναι καθημερινός πόλεμος». Μόνο που αυτοί έχουν τα όπλα κι εμείς όχι. Μόνο που εμείς δίνουμε κάθε μέρα μάχη με τα εμπόδια έξω. Μόνο που ανάπηροι και μη καταλήγουν σε ιδρύματα με το σύστημα να απαξιεί κάθε μέρα την ζωή τους.
Αλλά ναι, ο νεκρός ήταν επικίνδυνος και οι (φερόμενοι) δολοφόνοι του αδικημένοι. Αλίμονο.

06/07/2026

Από 'δω καλές απόψεις. Ένας μεταναλυτής για τη μη ύπαρξη πατριαρχίας και μισογυνισμού που λέτε, προβληματίζεται μαζί με τους εργαζόμενους στο Αγλαΐα Κυριακού για τα παιδιά που βρίσκονται στα νοσοκομεία Παίδων, στη φάση μεταξύ συρμού και αποβάθρας - δηλαδή της απομάκρυνσης από το οικογενειακό τους περιβάλλον και της μετέπειτα στεγαστικής επιλογής.

Τόση ψυχεδέλεια..
Ώπα βρε, γιατί το λεξιλόγιο Κουτσούμπα τώρα;

Γιατί το θέμα του δεν είναι ότι συνήθως (δηλαδή 90.3άλφα%) αυτή η στεγαστική "επιλογή" είναι μία δομή, aka ένα ίδρυμα. Είναι ότι δεν μιλάμε αρκετά για τα αγόρια που έχουν μείνει εκτός δομών. Λες και όσα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου (βία, κίνδυνος περιθωριοποίησης.. χαχαχαχ, μα τι λέτε) θα σταματήσουν μόλις ο καλός εισαγγελέας τους βρει επιτέλους θέση σε μια από αυτές.
Όχι. Μόλις βρεθεί το πολυπόθητο κρεβάτι - γιατί ως ένοικοι κλινών αντιμετωπίζονται τα λεγόμενα "εισαγγελικά παιδιά" - η σταθερότητα, για την οποία τόσο κόπτεται ο μεταναλυτής μας, θα συνεχίσει να απουσιάζει, αφού το πιο σταθερό πράγμα σε ένα ίδρυμα είναι η απουσία προσώπων συναισθηματικής αναφοράς. Ωπ, να το το ΑΛΗΘΙΝΟ πρόβλημα.

Για να ανακεφαλαιώσουμε:
Είναι τα νοσοκομεία οι κατάλληλοι χώροι για να ζουν παιδιά που απομακρύνονται από την οικογένειά τους; Όχι
Είναι πρόβλημα το πόσο καιρό μένουν στα νοσοκομεία ΌΛΑ τα παιδιά (ναι, και τα αγόρια) που απομακρύνονται από την οικογένειά τους; Ναι
Είναι λύση το να μεταφέρονται σε δομές, δηλαδή σε ιδρύματα; Όχι.
Είναι πρόβλημα που η εναλλακτική φροντίδα, όπως η επείγουσα αναδοχή, η επαγγελματική αναδοχή, η πρώιμη παρέμβαση, η υποστήριξη της βιολογικής οικογένειας, είναι κάτι σαν εξωτικό πτηνό για το σύστημα παιδικής προστασίας; ΝΑΙ

Οπότε ναι, προφανώς είσαι μισογύνης αλλά είσαι και άσχετος.

04/07/2026

🏙️ Χάσατε το τελευταίο αεροπλάνο οικογενειακώς και δεν έχετε πού να μείνετε; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️ Χάλασε ο αυτιστικός σου αδερφός το συναγερμό του αυτοκινήτου και έχει σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️ Κλειδώθηκες έξω από το σπίτι επειδή ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σου ανοίξει είναι ο κωφός σύντροφός σου; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️Ο ανάπηρος γιόκας σου πλησιάζει τα 40, εσύ τα 70 και δεν έχεις ιδέα ποιος θα τον φροντίζει όταν φτάσεις τα 100; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️ Βλέπεις τις γαλήνιες διακοπές σου να διαλύονται γιατί το έφηβο καμάρι σου δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του και εσύ αυτό; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️Το πέμπτο παιδί στην οικογένεια ήρθε σε μια περίοδο που για να επιβιώσεις πρέπει να δουλεύεις 12ωρο 7ήμερο τρώγοντας μακαρόνια και παντεσπάνι; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️Η ανάπηρη κορούλα σου γύρισε πιωμένη και ξερνάει τη γη και το αμαξίδιό της στις πεντέμιση το πρωί; Το ίδρυμα δεν είναι λύση.
🏙️ Είσαι στο μαιευτήριο και ο γιατρός σου ανακοινώνει ότι το παιδί σου έχει κάποια βλάβη, αλλά ξέρει κάπου που θα το φροντίζουν ειδικοί και θα μεγαλώσει προστατευμένο με παιδιά σαν κι αυτό; Μάντεψε.

Το ίδρυμα δεν είναι ποτέ η λύση, γιατί είναι και θα είναι ένας χώρος κακοποιητικός, χωρίς ελευθερία και αυτοπροσδιορισμό, ένας χώρος χωρίς χώρο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ψάχνουμε τον υπαίτιο στα ίδια τα ανάπηρα άτομα και στο υποστηρικτικό τους περιβάλλον (που συνήθως δεν υποστηρίζεται από πουθενά) μουρμουρίζοντας κάτι για ατομική ευθύνη.
Ναι, και ποια είναι η λύση;

Ψαααξε ψάξε... να τη βρεις μόνο σου.

Στην συμβουλευτική που δεν λαμβάνει μια οικογένεια όταν ο γυναικολόγος μασάει κάτι για μία βλάβη.
Στην οικονομική ενίσχυση που δεν επαρκεί για πολύτεκνες οικογένειες.
Στις οριακά ανύπαρκτες επιλογές υποστήριξης για ένα ανάπηρο άτομο στην κοινότητα.
Στις πολιτικές μιας αποϊδρυματοποίησης που κάνει η χώρα από το '80.
Τα ιδρύματα είναι από τη βάση τους πολιτικό ζήτημα, και εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση.

18/03/2026

- Βάλε έναν τίτλο
- Η δομή της φρίκης

Και επειδή προχθές βιαστήκαμε να μιλήσουμε για γνωστό δημοσιογράφο που μπαίνει με μαεστρία ΑΙ σε μη αναμενόμενα κάδρα, η εκπομπή του Πέτρου Κουσουλού μπήκε όντως σε μια "δομή της φρίκης" και παρουσίασε τις απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν τα περιθαλπόμενα ανάπηρα άτομα.
Όσο όμως η ελληνική πραγματικότητα ψάχνει σύννεφο από τα temu για να (ξανα)πέσει, εσύ που διάβασες το προηγούμενο ποστ ξέρεις ότι όλα ΜΑ ΟΛΑ τα ιδρύματα, από το Λασίθι μέχρι τα Παπαδιάνικα κι από την Ολλανδία μέχρι την Καμπούλ, είναι έτσι κι αλλιώς κακοποιητικά και ακατάλληλα. Εσύ που δεν πρόλαβες ακόμα, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Τι γίνεται όμως όσο η κοινή γνώμη και το πολιτικό σύστημα ασχολούνται με τα ιδρύματα μόνο ως προς τις συνθήκες διαβίωσης; Α, ναι απολύτως τίποτα.
Όσο τα ιδρύματα εμφανίζονται στη δημόσια σφαίρα μέσα από “ακραίες περιπτώσεις” ως εξαιρέσεις που πρέπει να διερευνηθούν, όσο συνεχίζουν να θεωρούνται μέσο φροντίδας της Πολιτείας για όποια άτομα (ανάπηρα και μη) τυχαίνει να μην έχουν υποστηρικτικό περιβάλλον, τόσο η κακοποίηση χιλιάδων ανθρώπων θα συνεχίζεται από το ίδιο το σύστημα που θεωρητικά τους προστατεύει από αυτή. Ίσως λίγο καλύτερα καμουφλαρισμένη.

Γιατί κάθε δομή, είτε με μύγες, ακαθαρσίες και φρικτές εικόνες, είτε με χρωματιστά καγκελάκια και το πιο νόστιμο φαγητό, αποτελεί κύτταρο του ίδιου βίαιου και απομονωτικού οργανισμού. Δεν χρειάζεται σοκαριστικές εικόνες και τρεμάμενες φωνές στα πάνελ ένα ίδρυμα για να είναι κακοποιητικό, αυτό το χρειάζονται μάλλον οι εκπομπές για να κάνουν νούμερα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται να είμαστε αυτόκλητοι “αρωγοί και κοινωνοί ανθρώπων που μας κοιτούσαν στα μάτια και εκλιπαρούσαν για βοήθεια” (καλές απόψεις εδώ).
Χρειάζεται να φωτίσουμε μια ανάγκη λιγότερο πιασάρικη, αυτή της αποϊδρυματοποίησης.

•

•

•

15/03/2026

🔍 Όλα μας έχουμε ακούσει κάπου τη λέξη “ίδρυμα”. Αν είχε φωνή, μάλλον δεν θα ήταν εκείνη η φωνή αγωνίας στο σπικάζ, στις ειδήσεις των οχτώ. Αν είχε μυρωδιά, σίγουρα δεν θα ήταν το ελαφρύ άρωμα όσων πηγαίνουν κάθε Χριστούγεννα με γλυκά και δώρα.
Και τι θα ήταν όμως;

Καλώς ήρθατε στη σειρά των explainer μας. Για πρώτο επεισόδιο, πάμε να τοποθετήσουμε κάπως στο κάδρο απαντήσεις και απορίες για το τι σκατ.. εεε τι ακριβώς είναι το ίδρυμα, πώς λειτουργεί και πώς μοιάζει στην πραγματικότητα η ζωή μέσα σε αυτό.

Στα προσεχώς, θα μπούμε και στα υπόλοιπα κάδρα που δεν έχει μπει ακόμα ο Νίκος Ευαγγελάτος (και δεν θα θέλαμε).



_________________________________________________________

Το Σχέδιο Αλληλεγγύης «Break Free» (2024-3-EL02-ESC30-SOL-000273719) υλοποιείται με την υποστήριξη και συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ), μέσω του Προγράμματος European Solidarity Corps.

Ωστόσο, οι απόψεις και οι γνώμες που διατυπώνονται εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ). Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνες για αυτές.

19/02/2026

❓Ρωτήσαμε. Απαντήσατε. Σας εκθέτουμε.
Πριν λίγο καιρό ανεβάσαμε στην σελίδα των Cool Crips ένα ερωτηματολόγιο για να δούμε τι πιστεύετε ότι παίζει με τα ιδρύματα και την αποϊδρυματοποίηση.
Σε αυτή τη σειρά, θα σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα και θα τα σχολιάζουμε, όπως ακριβώς θα έκανε και κάθε σοβαρό γκάλοπ με μικρόφωνο στην Ερμού.
Για σήμερα απολαύστε το «Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη “ίδρυμα”;»

_________________________________________________________

Το Σχέδιο Αλληλεγγύης «Break Free» (2024-3-EL02-ESC30-SOL-000273719) υλοποιείται με την υποστήριξη και συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ), μέσω του Προγράμματος European Solidarity Corps.

Ωστόσο, οι απόψεις και οι γνώμες που διατυπώνονται εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών και δεν αντιπροσωπεύουν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ). Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνες για αυτές.

14/02/2026

Ωπ, τι παίχτηκε εδω;
Την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, το BreakFree μαζί με τους Cool Crips έφτιαξε καφέ με κάρδαμο (αμφιλεγόμενη επιλογή), έβαλε στα ηχεία Queen (αυτό ήταν σίγουρα καλή ιδέα) και πήγε να συζητήσει για την αποϊδρυματοποίηση στην εκδήλωση “Πίσω από τον φράχτη”.
Μαζί μας ήταν η Theoni Koufonikolakou, ο Στάθης Παπασταθόπουλος, ο Αντώνης, η Γιώτα Μάνθου και ο Καμίλ Γκουνκόρ, τους οποίους ευχαριστούμε πολύ για τα δεδομένα και τις αφηγήσεις που μοιράστηκαν για το τι συμβαίνει με τα ιδρύματα, την αποϊδρυματοποίηση και τα στραβοπατήματά της. Από δικά μας στραβοπατήματα χαχα 💜 ήταν και η Christina Chela που εκπροσώπησε την ομάδα μας.
Τίποτα δεν θα γινόταν όμως χωρίς την Natasa Giamali που συντόνισε τη συζήτηση, την ATLAS E.P. που συνέβαλε με την ταυτόχρονη διερμηνεία στην νοηματική, τους Μάνο, Γιώργο, Αλέκο σε ήχο και εικόνα, και φυσικά όλα εσάς τα κουλ τυπάκια που ήρθατε να παρακολουθήσετε, να συμμετάσχετε, να ξεκινήσετε μαζί μας κάτι τόσο σημαντικό για εμάς.
Εύσημα για τα κλικ στον υπέρλαμπρο Κωνσταντίνο, για την καταπληκτική αφίσα στην Μελίνα, και για τις απρόσκοπτες μετακινήσεις, όπως πάντα, στην Hellas Direct και το Safe Roads Project.
Ευχαριστούμε τον Δήμος Αθηναίων, και κυρίως τους ακούραστους εργαζόμενούς του για την συνεργασία και την παραχώρηση του χώρου, και την κ. Έλενα Μαντζαβίνου, Εντεταλμένη Δημοτική Σύμβουλο Προσβασιμότητας και Συμπερίληψης.
Τώρα, εσύ που έχασες την εκδήλωση: Πρώτον, κρίμα. Δεύτερον, ΜΗ ΣΚΑΣ, η φάση δεν τελειώνει εδώ.
Συντονίσου, μιας και ακολουθεί πλούσιο υλικό για πρόβατα, φράχτες και ελεύθερα βοσκοτόπια, όπως και γιατί αυτό αφορά τα πρόβατα απανταχού και όχι μόνο .
Τα ξαναλέμε.

____________

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Σχεδίου Αλληλεγγύης «Break Free», το οποίο υλοποιείται με την υποστήριξη και συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ίδρυμα Νεολαίας & Δια Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ), μέσω του Προγράμματος European Solidarity Corps.