18/03/2025
❇️ გვანცა რატიანი – დედოფალი ჩვენი! ❇️
ჩვენი ისტორია მაშინ დაიწყო, როცა გვანცა, 8 თვის ასაკში, ექიმების დაუდევრობით „გაჩუმდა“…
იმ დროისთვის უკვე 10 წელზე მეტი ვხელმძღვანელობდი არასამთავრობო ორგანიზაციას, ვმუშაობდი განსაკუთრებულ ბავშვებთან და ასობით ოჯახს ვეხმარებოდი. ვიცოდი, საქართველოში რა მდგომარეობაც იყო, ამიტომ დავტოვე ყველაფერი – უფროსი შვილი მშობლებს დავუტოვე და ესპანეთში წამოვედით… არ ვიცოდი, საით მივდიოდი, არც ენა ვიცოდი, არც გზას ვხედავდი, მაგრამ ვიცოდი, რომ ბრძოლა უნდა გამეგრძელებინა.
ალიკანტეში დიაგნოზი დაგვიდგინეს… მახსოვს, თარჯიმანი როგორ მიმეორებდა ექიმის სიტყვებს:
„შეეგუე… არ ილაპარაკებს… არ ექნება ემოციები…“
მეგონა, ფილმში ვიყავი. ეს სიტყვები დაფრინავდნენ, მე კი უსასრულო ვარდნა დავიწყე. ორი კვირის შემდეგ თეთრი თმა მომეყარა… ბევრი ვიტირე… და მერე უცებ გონს მოვედი!
დავიწყე აუტისტური სპექტრის შესწავლა, დავიხარჯე ბოლომდე – გვანცასთვის გავაკეთე ყველაფერი:
სპეციალური ცენტრი, 2 სპეციალური პედაგოგი და ლოგოპედი 3 წლიდან 6 წლამდე… ფსიქოპედაგოგიკა, ნევროლოგი, ფსიქიატრი, ფსიქოლოგი, სტენოგრაფია, სპეციალური კლასი… დღეს ფიზიოთერაპიაზე ვიყავით და აღარ დასჭირდა!
ექიმმა მითხრა: „ასე გააგრძელე, სპორტი და მეტი მოძრაობა!“
დღეს ვარ მისი პერსონალური ტრენერი, მასწავლებელი და ცხოვრების მთავარი მოკავშირე. ბევრ დროს ვატარებთ ზღვაზე, ვასწავლე ცურვა, ვმოგზაურობთ…
და აი, დღეს გვანცა ფლობს 5 ენას, 4 დამწერლობით:
ქართული, რუსული, ესპანური, ინგლისური – სომხურად კი ბაბუას ესაუბრება.
ვიცით მათემატიკა 100-მდე, გეოგრაფია… წინ კიდევ დიდი შრომა გველის, მაგრამ ბედნიერი ვარ – ჩვენი მაგალითი ბევრ მშობელს აძლევს იმედს!
ასე ნულიდან დავიწყე ესპანეთში ყველაფერი, დღეს კი სკოლის მშობელთა კომიტეტს ვხელმძღვანელობ – ვგეგმავ სპორტულ სექციებს, დღესასწაულებს, აქტიურ ცხოვრებას.
ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს სათქმელი, განსაკუთრებით განსაკუთრებული შვილების განსაკუთრებულ დედებზე – იმაზე, რამხელა შრომის ფასად გვიწევს ჩვენი ანგელოზების გაბედნიერება.
ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი! შევძელით ჩვენ – შეძლებთ თქვენც!
✍ ავტორი – ნუნუ-ნიკი ქათამაძე
⸻
❇️ Gvantsa Ratiani – Our Queen! ❇️
Our story began when Gvantsa, at 8 months old, “went silent” due to doctors’ negligence…
At that time, I had been leading an NGO for over 10 years, working with special children and helping hundreds of families. I knew the situation in Georgia, so I left everything behind – I entrusted my older child to my parents and moved to Spain. I didn’t know where I was going, I didn’t speak the language, I couldn’t see the way forward, but I knew I had to keep fighting.
In Alicante, we received the diagnosis… I remember the interpreter repeating the doctor’s words to me:
“Accept it… She won’t talk… She won’t have emotions…”
I felt like I was in a movie. These words were floating around, and I started falling into an endless abyss. Two weeks later, my hair turned white… I cried a lot… and then, suddenly, I woke up!
I started studying the autism spectrum, I gave it my all – I did everything for Gvantsa:
A special center, two special educators and a speech therapist from ages 3 to 6… psychopedagogy, neurology, psychiatry, psychology, stenography, a special class… Today we were at physiotherapy, and she doesn’t need it anymore!
The doctor told me: “Keep going like this, more sports and movement!”
Today, I am her personal trainer, teacher, and life’s main ally. We spend a lot of time by the sea, I taught her to swim, we travel…
And now, Gvantsa speaks 5 languages in 4 scripts:
Georgian, Russian, Spanish, and English – and she speaks Armenian with her grandfather.
We know math up to 100, geography… There is still a lot of work ahead, but I am happy – our story gives hope to many parents!
I started everything from scratch in Spain, and today I lead the school parents’ committee – I organize sports sections, celebrations, and an active lifestyle.
There is still so much to say, especially about the extraordinary mothers of extraordinary children – about the immense effort it takes to bring happiness to our angels.
Fighting always has meaning! We did it – and so can you!
✍ Author – Nunu-Niki Katamadze
