17/02/2026
გიზიარებთ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორის, სოციალური მუშაობის სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამების ხელმძღვანელის, ასოციაციის ერთ-ერთი დამფუძნებლის, შორენა საძაგლიშვილის პოზიციას განათლების მიმდინარე რეფორმასთან დაკავშირებით.
https://www.facebook.com/61583633797220/posts/122125034691121126/?app=fbl
🟥 რატომ არის „ერთი ქალაქი – ერთი ფაკულტეტი“ მცდარი გზა
⚫ დღეს გვთავაზობენ მარტივ ფორმულას: “რესურსების სიმწირის პირობებში თითო ქალაქში თითო ფაკულტეტი”. ეს იდეა ადმინისტრაციულად შეიძლება ლოგიკური ჩანდეს, მაგრამ აკადემიურად და სტრატეგიულად ის სახიფათოა.
➡️პირველი – უნივერსიტეტი არ არის ქარხანა, სადაც მიმართულებები ტექნიკურად ნაწილდება. უნივერსიტეტი არის ინტელექტუალური ეკოსისტემა. მისი ძალა მრავალფეროვნებაში, დისკუსიაში და განსხვავებული სკოლების თანაარსებობაშია. როდესაც ერთ ქალაქში ერთი მიმართულება მხოლოდ ერთ ინსტიტუტში კონცენტრირდება, იქმნება აკადემიური მონოპოლია. მონოპოლია კი ხარისხს არ ზრდის – იგი ამცირებს მას.
➡️მეორე – კონკურენცია განათლებაში არ არის პრობლემა; ის ხარისხის მექანიზმია. როდესაც სტუდენტს არჩევანი აქვს, უნივერსიტეტები იძულებული არიან განავითარონ პროგრამები, განაახლონ კურიკულუმი, გააძლიერონ კვლევა. „ერთი ქალაქი – ერთი ფაკულტეტი“ ამ არჩევანს აუქმებს და სისტემას ინერციისკენ უბიძგებს.
➡️მესამე – თანამედროვე მეცნიერება ინტერდისციპლინარულია. სოციალური მეცნიერებები, ტექნოლოგია, განათლება, ჯანდაცვა – ისინი ურთიერთკავშირში ვითარდებიან. თუ ქალაქში მიმართულებები ინსტიტუციურად გაიყოფა, ეს ბუნებრივ აკადემიურ თანამშრომლობას დააზიანებს.
➡️მეოთხე – ისტორიული პროფილი არ უნდა იქცეს განვითარების შეზღუდვად. უნივერსიტეტები იცვლებიან, ქმნიან ახალ კვლევით სკოლებს, იზიდავენ ახალ თაობას. წარსული იდენტობა განვითარების ერთადერთი განმსაზღვრელი ვერ იქნება.
➡️და ბოლოს – რესურსების ოპტიმიზაცია არ ნიშნავს კონცენტრაციას. შესაძლებელია სხვა მოდელებიც:
ერთობლივი კვლევითი ცენტრები, გაზიარებული ინფრასტრუქტურა, კონსორციუმები, ადმინისტრაციული რესურსების გაერთიანება – მონოპოლიზაციის გარეშე.
🔷თუ მიზანი ხარისხის ამაღლებაა, მაშინ გვჭირდება თანამშრომლობა და არა ცენტრალიზაცია.
🔷თუ მიზანი ეფექტიანობაა, მაშინ გვჭირდება მართვის გაუმჯობესება და არა აკადემიური მრავალფეროვნების შემცირება.
🔺განათლების სისტემა უნდა აშენდეს პლურალიზმზე, არა ერთიანობაზე.
🔺მცირე ქვეყანას მეტი ინტელექტუალური ცენტრი სჭირდება – არა ნაკლები