13/06/2026
در برابر پارلمان فنلند در اعتراض به وضعیت زنان و نقض حقوق بشر در افغانستان؛ قرائت دو قطعنامه به زبانهای فارسی و فنلندی
هلسینکی – ۱۳ جون ۲۰۲۶
به تاریخ ۱۳ جون ۲۰۲۶، جمعی از پناهندگان و مهاجران افغانستانی، فعالان مدنی و حامیان حقوق بشر در برابر پارلمان فنلند گردهم آمدند و در اعتراض به وضعیت زنان، نقض گسترده حقوق بشر و محدودیتهای روزافزون علیه زنان و دختران در افغانستان، تجمع اعتراضی برگزار کردند.
در این گردهمایی، سخنرانان با ابراز نگرانی عمیق نسبت به وضعیت جاری در افغانستان، از جامعه جهانی، اتحادیه اروپا و دولت فنلند خواستند که در برابر نقض حقوق بشر و محرومیت زنان از حقوق اساسی خود سکوت اختیار نکنند.
از جمله سخنرانان این برنامه، ایوا توسلی، عضو شورای شهر وانتا و نعیم پناهی، فعال مدنی بودند که در سخنان خود بر ضرورت حمایت عملی جامعه جهانی از زنان افغانستان و جلوگیری از عادیسازی نقض حقوق بشر تأکید کردند.
شرکتکنندگان همچنین نسبت به دعوت نمایندگان طالبان به برخی نشستها و مجامع اروپایی ابراز نگرانی کرده و خواستار آن شدند که صدای زنان افغانستان و مدافعان حقوق بشر در هرگونه گفتوگو و تصمیمگیری درباره افغانستان شنیده شود.
در پایان این تجمع، دو قطعنامه به زبانهای فارسی و فنلندی توسط ذبیح یاوری، از اعضای فعال کانون و عضو علی البدل شورای شهر اسپو، و فاطمه نوروزی، فعال مدنی، قرائت شد. متن کامل قطعنامهها به شرح زیر است:
قطعنامه به فارسی : در هفتههای اخیر، جهان خبرهایی از هرات شنیده است. زنان بازداشت شدهاند، اعتراضهای آنان سرکوب شده و تلاش شده است صدایشان خاموش گردد.
اما این فقط داستان هرات نیست.
در حقیقت، سخن از میلیونها زن و دختر در سراسر افغانستان است.
سخن از دختری در کابل است که اجازه رفتن به مکتب را ندارد.
سخن از زنی بیوه در قندهار است که اجازه کار کردن ندارد.
سخن از مادری در مزارشریف است که برای آینده فرزندانش نگران است.
سخن از نسلی است که میخواهند فرصت آموختن، مشارکت کردن و رؤیا داشتن را از آن بگیرند.
ما در کنار کسانی ایستادهایم که تلاش میشود صدایشان خاموش گردد.
ما در کنار کسانی ایستادهایم که نمیتوانند مانند ما امروز آزادانه گردهم آیند.
ما در کنار کسانی ایستادهایم که با وجود محدودیتها، تهدیدها و رنجها برای کرامت انسانی خود مبارزه میکنند.
زنان افغانستان جایگاه ویژه نمیخواهند.
آنها همان چیزهایی را میخواهند که ما حق مسلم خود میدانیم:
حق آموزش
حق کار
حق رفتوآمد آزادانه
حق سخن گفتن بدون ترس
حق شناخته شدن بهعنوان انسانهای کامل و برابر
اینها ارزشهای غربی نیستند؛ اینها حقوق بشر هستند.
در حالی که حقوق زنان افغانستان روزبهروز پایمال میشود، دروازههای گفتوگوهای بینالمللی و حتی اتحادیه اروپا برای نمایندگان طالبان در ارتباط با موضوع اخراج اجباری پناهجویان گشوده میشود. این وضعیت واقعاً شرمآور است.
به همین دلیل امروز از اروپا و جامعه جهانی میپرسیم:
در آن میزهای مذاکره، صدای چه کسانی شنیده میشود؟
اگر طالبان برای گفتوگو به اروپا دعوت میشوند، صدای زنان افغانستان نیز باید با قدرت بیشتری شنیده شود.
ما از دولت فنلند میخواهیم:
وضعیت حقوق زنان افغانستان را بهطور فعال در اتحادیه اروپا و نهادهای بینالمللی مطرح کند.
با بهرسمیتشناختن بینالمللی حکومت طالبان مخالفت کند.
ما سکوت را نمیپذیریم.
ما ستم را نمیپذیریم.
ما نمیپذیریم که زنان افغانستان تنها گذاشته شوند.
زنان افغانستان به وعده و وعید نیاز ندارند؛ آنان به اقدام عملی، فشار بینالمللی و جهانی نیاز دارند که روی خود را از آنان برنگرداند.
فنلند باید اقدام کند.
ما خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمام زنانی هستیم که در هرات و دیگر نقاط افغانستان بازداشت شدهاند.
ما خواهان آن هستیم که جامعه جهانی آشکارا اعلام کند که حقوق زنان نباید به ابزار معامله و چانهزنی سیاسی تبدیل شود.
ما خواهان آن هستیم که حقوق زنان در اولویت قرار گیرد.
ما خواهان آن هستیم که هیچ زنی به دلیل پوشش، دیدگاه یا فعالیت مسالمتآمیز خود بازداشت، تهدید یا مجازات نشود.
ما خواهان آن هستیم که حق آموزش به دختران افغانستان بازگردانده شود.
ما خواهان آن هستیم که حق کار، فعالیت اجتماعی و رفتوآمد آزادانه به زنان بازگردانده شود.
ما خواهان آن هستیم که ستم و سرکوب عادیسازی نشود.
ما خواهان جایگاه ویژه نیستیم.
ما خواهان برتری نیستیم.
ما حقوق بشر را مطالبه میکنیم.
و حقوق بشر متعلق به زنان افغانستان نیز هست.
زیرا پشت هر مکتب بستهشده، رؤیایی شکسته وجود دارد.
پشت هر صدای خاموششده، انسانی قرار دارد.
و پشت هر زن بازداشتشده، زندگیای وجود دارد که شایسته دیده شدن و شنیده شدن است.
امروز به زنان افغانستان میگوییم:
ما شما را میبینیم.
ما صدای شما را میشنویم.
ما شما را فراموش نخواهیم کرد.
و تا زمانی که تلاش شود آزادی شما را از شما بگیرند، ما به سخن گفتن ادامه خواهیم داد.
تا زمانی که از آموزش محروم باشید، ما به مطالبه کردن ادامه خواهیم داد.
تا زمانی که تلاش شود صدای شما خاموش گردد، ما صدای خود را بلندتر خواهیم کرد.
زنان افغانستان، شما تنها نیستید.
Suomenkielinen päätöslauselma
Viime aikoina maailma on nähnyt uutisia Heratista. Naisia on pidätetty, heidän mielenosoituksiaan on tukahdutettu ja heidän ääntään on yritetty vaientaa.
M***a tämä ei ole vain Heratin tarina.
Todellisuudessa kyse on miljoonista naisista ja tytöistä kaikkialla Afganistanissa.
Kyse on tytöstä Kabulissa, joka ei saa mennä kouluun.
Kyse on yksinhuoltajasta naisesta Kandaharissa, joka ei saa tehdä työtä.
Kyse on äidistä Mazar-i-Sharifissa, joka pelkää lastensa tulevaisuuden puolesta.
Kyse on kokonaisesta sukupolvesta, jolta yritetään riistää mahdollisuus oppia, osallistua ja unelmoida.
Me seisomme niiden rinnalla, joiden ääntä yritetään vaientaa.
Me seisomme niiden rinnalla, jotka eivät voi kokoontua yhtä vapaasti kuin me tänään.
Me seisomme niiden rinnalla, jotka jatkavat taisteluaan ihmisarvon puolesta, vaikka jokainen päivä voi tuoda mukanaan uusia rajoituksia, uusia uhkia ja uusia menetyksiä.
Afganistanin naiset eivät pyydä etuoikeuksia.
He pyytävät samoja asioita, joita me pidämme itsestäänselvinä.
Oikeutta koulutukseen.
Oikeutta työhön.
Oikeutta liikkua vapaasti.
Oikeutta puhua ilman pelkoa.
Oikeutta olla täysivaltaisia ihmisiä.
Nämä eivät ole länsimaisia arvoja.
Nämä ovat ihmisoikeuksia.
Samaan aikaan kun Afganistanin naisten oikeuksia poljetaan päivä toisensa jälkeen, Talibanin edustajille avautuvat ovet kansainvälisiin areenoihin kuten Euroopan unioniin pakko-palautuksia koskevien keskustelujen yhteydessä. Tämä on käsittämätöntä.
Ja siksi me kysymme tänään Euroopalta ja koko kansainväliseltä yhteisöltä:
Kenen ääni oikein kuuluu niissä neuvottelupöydissä?
Jos Taliban kutsutaan keskustelemaan Eurooppaan, silloin Afganistanin naisten äänen on kuuluttava vielä voimakkaammin.
Me vetoamme Suomen hallitukseen:
Me vaadimme, että Suomi nostaa Afganistanin naisten oikeuksien tilanteen aktiivisesti esiin Euroopan unionissa ja kansainvälisissä järjestöissä.
Me vaadimme, että Suomi vastustaa Taliban-hallinnon kansainvälistä tunnustamista.
Me emme hyväksy hiljaisuutta.
Me emme hyväksy sortoa.
Me emme hyväksy sitä, että Afganistanin naiset jätetään yksin.
Afganistanin naiset eivät tarvitse pelkkiä lupauksia. He tarvitsevat tekoja, kansainvälistä painetta ja maailman, joka ei käännä katsettaan pois.
Suomen on toimittava.
Me vaadimme, että Heratissa ja muualla Afganistanissa pidätetyt naiset vapautetaan välittömästi ja ehdoitta.
Me vaadimme, että kansainvälinen yhteisö tekee selväksi, ettei naisten oikeuksia voida käyttää neuvottelukaupan välineenä.
Me vaadimme, että naisten oikeudet asetetaan etusijalle.
Me vaadimme, että ketään naista ei pidätetä, uhkailla tai rangaista hänen pukeutumisensa, mielipiteensä tai rauhanomaisen toimintansa vuoksi.
Me vaadimme, että Afganistanin tytöille palautetaan oikeus koulutukseen.
Me vaadimme, että naisille palautetaan oikeus työhön, yhteiskunnalliseen osallistumiseen ja vapaaseen liikkumiseen.
Me vaadimme, ettei sortoa normalisoida.
Me emme pyydä erityiskohtelua.
Me emme pyydä etuoikeuksia.
Me vaadimme ihmisoikeuksia.
Ja ihmisoikeudet kuuluvat myös Afganistanin naisille.
Koska jokaisen suljetun koulun takana on rikottu unelma.
Jokaisen vaiennetun äänen takana on ihminen.
Jokaisen pidätetyn naisen takana on elämä, joka ansaitsee tulla nähdyksi ja kuulluksi.
Tänään me sanomme Afganistanin naisille:
Me näemme teidät.
Me kuulemme teidät.
Me emme unohda teitä.
Ja niin kauan kuin teiltä yritetään riistää vapautenne, me jatkamme puhumista.
Niin kauan kuin teiltä evätään koulutus, me jatkamme vaatimista.
Niin kauan kuin teidän ääntänne yritetään vaientaa, me korotamme omaamme.
Afganistanin naiset, te ette ole yksin.
عکس ها توسط : امین راسخ و یاوری
