Cando comeces a túa viaxe a Ítaca
pide que o camiño sexa longo,
pleno de aventuras, pleno de experiencias. Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
ao irado Poseidón non temas:
nunca atoparás criaturas tales na túa ruta
se mantés o pensamento elevado, se unha
selecta emoción o teu corpo e espírito ilumina. Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
ao feroz Poseidón non acharás. Non, se non é a túa alma a que os
alberga;
non, se non é ela a que chos mostra. Que sexan moitas as mañás de estío
que –con que pracer e ledicia!-
te conduzan a portos nunca vistos;
detente ante os mercados fenicios
e adquire as mellores mercancías,
madreperlas, corais, ámbar e ébano,
e toda sorte de perfumes sensuais,
tanta variedade deles como atopes;
vai a moitas cidades de Exipto
e aprende canto poidas dos seus sabios. E leva sempre Ítaca na túa mente. ela é a túa meta, o teu destino. Mais non apresures nunca a túa viaxe.
É mellor que dure moitos anos
e recales na illa sendo vello,
rico de canto acadaches no camiño,
sen agardar que Ítaca te enriqueza.
Ítaca xa che deu tan fermosa viaxe. Sen ela, nunca emprenderías o camiño. E se a atopas pobre, non é que Ítaca te enganase. Sabio como serás e con tanta experiencia
ben comprenderás o significado das Ítacas.
Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης (Constantino Cavafis)
