11/08/2026
A paciencia esgótase ante a submisión intelectual dunha sociedade que se autodenomina “progresista” e “civilizada”, pero que segue a afundirse na máis absoluta miseria moral e lóxica cando se trata de mirar aos ollos dos animais non humanos. O especismo non só está lonxe de desaparecer; está a medrar sen freo, mutando nunha actitude aínda máis perversa: a de quen discrimina, explota e masacra sen o máis mínimo remorso e, o que é peor, sen ningunha vergonza á hora de xustificalo públicamente.
Asistimos horrorizados a un espectáculo diario de impunidade dialéctica. Xa non importa a corrente ideolóxica, o partido político ou o carné de identidade que se sinale. A dereita rancia reacciona berrando “tradición” ou “economía” para soster industrias de tortura; e a esquerda máis teórica, tan protectora sobre o papel de calquera minoría ou vulnerabilidade, desvíase con piruetas argumentais insultantes cando o prato sobre a mesa esixe coherencia ética. Todos, absolutamente todos, únense nun bloque común cando se trata de defender os seus privilexios baseados no nacemento biolóxico doutra especie.
A indignación é máxima cando se escoitan argumentos tan falaces que desafían a intelixencia humana máis básica:
“Sempre se fixo así”: Unha apelación á tradición que sostería a escravitude humana se aplicaramos a mesma nula profundidade intelectual.
“As plantas tamén senten”: Unha mentira biolóxica botada con prepotencia para poñer ao mesmo nivel un sistema nervioso central cunha reacción celular, demostrando que prefiren destruír a ciencia antes que asumir a súa culpa.
“A economía rural depende disto”: O mesmo argumento que defendía o traballo infantil nas minas ou o colonialismo no século XIX.
Dá noxo ver a soberbia coa que se airean estas falacias nos medios de comunicación, nas redes sociais e nas ceas de Nadal. Ninguén ten vergonza de quedar en evidencia intelectual. Ninguén ten a decencia de dicir: “Sei que fago dano, pero son egoísta”. Non. Necesitan construír un pedestal de superioridade artificial, racionalizando o irracional para poder durmir pola noite mentres financian o inferno.