27/09/2026
Vai rematando esta última fin de semana de setembro, que será tamén a última do bar O Campo. Cesárea xubílase dentro duns días e, sen relevo, a taberna do Piñeiro pechará a porta despois de 36 anos.
Onte xuntámonos para parolar, botarlle unhas pezas e probar, tamén por última vez, os riquísimos pinchos de xamón, os callos e outras delicias contundentes e abundantes que Cesárea nos tiña preparadas para a festa da súa despedida.
Sempre lle deberemos obrigación por ternos atendido tan ben e con tanta paciencia e, sobre todo, por canto como ela e o finado Evaristo nos teñen axudado: colléndonos encargas para organizar actividades, prestándonos mercadoría cando se nos acababa -fose a hora que fose-, vendendo a nosa lotaría, vendendo tamén camisetas do festival e mesmo axudándonos a facer aqueles cumpridos bocadillos cos que mantiñamos ás festivaleiras e festivaleiros nas madrugadas das primeiras edicións.
Como diciamos hai tan só unhas semanas, cando pechou o bar Eladio e lle dedicamos unhas liñas a Sagrario, temos pena porque quedamos sen taberna. É máis, quedamos sen tabernas en Naraío, que é como dicir que desaparece un servizo básico, auténtico vertebrador da vida social na parroquia.
Pero tamén temos alegría porque Cesárea poida por fin dedicarse á horta, a pasear e a estar coa súa xente e, se quere e ten gana, seguir botándonos un cabo (seguro que si) nas cousas que organicemos.
Gracias por tanto, Cesárea, agora tócache desfrutar a ti!
