Comiats amb Ànima · Francina Jaumandreu

Comiats amb Ànima · Francina Jaumandreu Un funeral autèntic és l'últim i més poderós acte d'afirmació de la vida de la persona que ha marxat.

La meva passió és ajudar les famílies a acomiadar-se amb pau i amor dels seus difunts.

Ben Gibson | Director funerario / Celebrante / Doula de final de vidaLa evolución de la muerte, para mí, ha sido un desp...
13/06/2026

Ben Gibson | Director funerario / Celebrante / Doula de final de vida

La evolución de la muerte, para mí, ha sido un despliegue.

Un recordar algo que siempre había sabido, pero que todavía no podía nombrar.

Vuelvo a un momento temprano de mi vida. El hermano de un amigo, muriendo en casa, en un sofá. Un cuerpo que había estado vivo, respirando, moviéndose, de pronto inmóvil. En aquel momento no entendía qué estaba percibiendo; solo sabía que algo en mí se sentía atraído hacia ello. No desde el miedo, sino desde la curiosidad.

Un reconocimiento silencioso. Que la vida podía marcharse y, sin embargo, algo permanecía.

Incluso entonces, intuía que la muerte no era una ausencia, sino un cambio de estado. El cuerpo, antes animado, continúa en otro lenguaje. Descomposición. Bacterias. Retorno.

Nada desperdiciado. Nada perdido. Solo transformado.

Como un árbol caído que se convierte en un mundo dentro de sí mismo. Lo que antes se erguía, separado y vertical, se ablanda y pasa a formar parte de algo más grande. La muerte, vista así, se parece menos a un final y más a un cruce.

En los años que siguieron, volví a encontrarme con la muerte, aunque desde la distancia. Estuve en salas donde los cuerpos yacían en ataúdes, consciente de su presencia, pero todavía sin una relación con ellos. Sentía duelo, amor, añoranza. Pero el cuerpo permanecía oculto.

Haría falta tiempo antes de que se me invitara a acercarme más.

Mi relación con la muerte no se ha construido a través de la repetición, sino de la intimidad. A través de la disposición a permanecer allí donde otros quizá apartarían la mirada. A través de permitir que la experiencia trabajara en mí.

No me siento insensibilizado por la muerte. Me siento sensibilizado por ella.

Hay una cualidad en la muerte que pide otro tipo de atención. Más lenta. Más honesta.

Despoja de toda representación. Lo que queda es presencia.

Me he sentado junto a familias en la crudeza de la pérdida, allí donde las manos se extienden para tocar el cuerpo de la persona amada, no por obligación, sino por instinto.

En esos momentos, el cuerpo se hace visible como el recipiente que sostuvo una vida.

A través de mi trabajo, he llegado a conocer a las personas en su forma respirante, y luego a encontrarlas de nuevo cuando ese aliento ya se ha ido.

Hay un cambio sutil. El cuerpo resulta familiar y, sin embargo, ya no es el mismo. A dónde va esa diferencia, no puedo decirlo.

Pienso a menudo en un hombre cercano a mi edad que había vivido junto a un diagnóstico que fue transformando lentamente su cuerpo. Cuando el tratamiento ya no podía ofrecer más, se volvió hacia su muerte no como algo a lo que resistirse, sino como algo con lo que encontrarse. Conscientemente.

Hablaba de ella no como un final, sino como una transición. En sus últimos días, el movimiento se redujo. La voz se suavizó. La atención se volvió hacia dentro.

Y entonces llega ese momento. Mirar a alguien a los ojos y saber que ese será el último intercambio en esta forma. Decir lo que necesita ser dicho. O no decir nada en absoluto. Simplemente estar ahí.

Y entonces, la respiración se detiene. El cuerpo permanece. Pero la persona, tal como la conocíamos, ya no está localizada allí.

Lo que ocurre después no me corresponde saberlo. Esa incertidumbre forma parte de la belleza.

La muerte se resiste a la explicación. Quizá eso es lo que da profundidad a la vida.

No la promesa de continuidad, sino la certeza del final.

Saber que esto terminará. Sentirlo en el cuerpo.

Vivir, no a pesar de la muerte, sino en relación con ella.

Y más allá de ese umbral, el misterio permanece.

No como algo que temer, sino como algo que nos invita.

—Ben Gibson (2026)

Nota del editor: Ben Gibson es celebrante funerario, director funerario, doula de final de vida, y creador y presentador del podcast The Mourning After, que explora la muerte, el morir, el duelo y la pérdida a través de conversaciones honestas, con un enfoque particular en la experiencia masculina. Más información: www.benjaminjamesendoflife.com

Para leer el editorial completo, visita: https://www.deathletterprojects.com/ben-gibson

07/06/2026
La xerrada informativa va a càrrec de Francina Jaumandreu i té per títol 'Pràctiques funeràries actuals a Catalunya: una...
09/05/2026

La xerrada informativa va a càrrec de Francina Jaumandreu i té per títol 'Pràctiques funeràries actuals a Catalunya: una anàlisi de la situació i les alternatives'
https://www.radioarenys.cat/news/id/radioarenysdemar_news_21158?fbclid=IwdGRjcARsN_JjbGNrBGw3cGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHn-oxDTTXOwdUtRLhg34wNUc_ppa3VvC5_FZ6reMrrrbrux41vj5wt6Ty6xd_aem_sKJuY82V2sUQAyQCu0istw

La xerrada informativa va a càrrec de Francina Jaumandreu i té per títol 'Pràctiques funeràries...

Si vols assistir a l'única xerrada d'Arenys on t'explicaran com pots sortir del guió establert, inscriu-te en aquest for...
01/05/2026

Si vols assistir a l'única xerrada d'Arenys on t'explicaran com pots sortir del guió establert, inscriu-te en aquest formulari. L'aforament és limitat a 12 persones. Tota la informació és al mateix formulari.

https://forms.gle/hxr5eBNLFNBEPAPN6

Comiats amb Ànima · Francina Jaumandreu

Ben aviat a Salt, Girona.
11/04/2026

Ben aviat a Salt, Girona.

10/03/2026


EL QUE MOLTA GENT NO SAP... No hi ha pressa.Segons la meva experiència, moltes persones no són conscients que sovint no ...
20/02/2026

EL QUE MOLTA GENT NO SAP... No hi ha pressa.

Segons la meva experiència, moltes persones no són conscients que sovint no hi ha cap pressa a l’hora de prendre decisions quan algú mor.

Si la mort era esperada, l’únic que cal fer amb certa rapidesa és que un metge certifiqui la defunció. Però un cop això ha passat, no hi ha necessitat de córrer a fer els següents passos.

Per a algunes persones, passar temps amb algú després de la seva mort pot ser una part molt poderosa del comiat. Altres prefereixen esperar que arribin persones significatives abans d’organitzar que el difunt sigui traslladat.

És normal sentir-se desbordat quan algú mor, i tenir la sensació que cal posar-se a fer coses de seguida. Però saber que no hi ha pressa pot permetre-us decidir amb més calma quins són els passos que realment són adequats per a vosaltres.

Recordeu que ningú no us pot fer anar més ràpid del que vosaltres necessiteu, amb cap pretext. El vostre procés de dol depen en gran part d'això.

T'has preguntat què et fa pensar que hi ha pressa?






Dirección

Barcelona

Notificaciones

Sé el primero en enterarse y déjanos enviarle un correo electrónico cuando Comiats amb Ànima · Francina Jaumandreu publique noticias y promociones. Su dirección de correo electrónico no se utilizará para ningún otro fin, y puede darse de baja en cualquier momento.

Contacto La Organización

Enviar un mensaje a Comiats amb Ànima · Francina Jaumandreu:

Compartir