Wspieramy kulturę i nie tylko

Wegbeschreibung Website

Wspieramy kulturę i nie tylko Wspieramy muzea, fundacje, stowarzyszenia i inne organizacje w Polsce
Wir unterstützen Museen, Stiftungen, Vereine und andere Organisationen in Polen

4 lata temu natrafiliśmy na interesujące zdjęcie Głogowskiego Forum Historycznego, które przedstawia wycieczkę rowerową ...
15/10/2026

4 lata temu natrafiliśmy na interesujące zdjęcie Głogowskiego Forum Historycznego, które przedstawia wycieczkę rowerową ZHP do Siedliska w 1960r (jak napisano na odwrocie zdjęcia).

Dzisiaj wracamy do dawnej Legnicy z roku 1900 🙂Kleine Ring, czyli Mały Rynek, który widzimy na zdjęciu, był częścią hist...
15/10/2026

Dzisiaj wracamy do dawnej Legnicy z roku 1900 🙂

Kleine Ring, czyli Mały Rynek, który widzimy na zdjęciu, był częścią historycznego centrum Legnicy. Dawny rynek miejski dzielił się na Duży i Mały Rynek, które pełniły ważną funkcję handlową i społeczną. W tej części miasta koncentrowało się życie mieszkańców, działalność kupców i codzienny ruch miejski.

Prezentowana pocztówka jest datowana w katalogu na około 1903 rok. Przedstawia więc Legnicę z czasów, gdy miasto należało do Prus, a jego niemiecka nazwa brzmiała Liegnitz.

Stara zabudowa legnickiego rynku została w dużej mierze zniszczona podczas II wojny światowej. W latach powojennych wiele budynków odbudowano lub zastąpiono nowymi, dlatego przedwojenne pocztówki mają dziś szczególną wartość dokumentacyjną. Pozwalają zobaczyć nie tylko architekturę, ale także dawny układ ulic, proporcje placów i atmosferę miasta, którego znaczna część bezpowrotnie się zmieniła.

Dla miłośników historii takie fotografie są czymś więcej niż pamiątką. To zapis dawnego krajobrazu miejskiego, który pozwala porównywać przeszłość z teraźniejszością i ocalić pamięć o historycznym obliczu Legnicy.

Poniższą pocztówkę zakupiliśmy na zagranicznym portalu aukcyjnym dla Muzeum Miedzi w Legnicy 🙂

Działamy 🙂

Więcej o nas na Wspieramy kulturę i nie tylko

Na pierwszej stronie numeru 57 Neusalzer Nachrichten widzimy zdjęcie zamku w miejscowości Offenbach nad Menem. Dlaczego ...
14/10/2026

Na pierwszej stronie numeru 57 Neusalzer Nachrichten widzimy zdjęcie zamku w miejscowości Offenbach nad Menem.

Dlaczego właśnie Offenbach? I jakie powiązanie ma miasto Nowa Sól z Offenbach?

W 1945 roku, w obliczu zbliżającej się Armii Czerwonej, niemieccy mieszkańcy ówczesnego Neusalz an der Oder, podobnie jak ludność wielu innych miast na wschodnich terenach ówczesnych Niemiec, musieli opuścić swoje domy. Dla wielu rodzin oznaczało to dramatyczne rozstanie z miejscem, w którym żyły od pokoleń, pozostawienie dorobku całego życia i niepewność co do przyszłości.

Po wojnie dawni mieszkańcy Neusalz rozproszyli się po różnych częściach Niemiec. Jedna z większych grup osiedliła się w Offenbach nad Menem i okolicznych miejscowościach. Tam na nowo układali swoje życie, ale pamięć o rodzinnym mieście nad Odrą pozostała ważną częścią ich tożsamości.

Z tej potrzeby zachowania wspólnoty, pielęgnowania wspomnień i podtrzymywania więzi z utraconą ojczyzną zrodziło się szczególne powiązanie między Offenbach a dawnym Neusalz. W 1955 roku Offenbach przejęło patronat nad Neusalz an der Oder. Nie była to jedynie formalna decyzja administracyjna, lecz również wyraz pamięci o ludziach, których wojna i powojenne zmiany granic zmusiły do rozpoczęcia życia z dala od rodzinnych stron.

Patronat dawał dawnym mieszkańcom możliwość spotkań, wspominania przeszłości i przekazywania historii Neusalz kolejnym pokoleniom. Jego znaczenie dokumentuje między innymi jubileuszowa publikacja wydana w Offenbach w 1980 roku z okazji 25-lecia tej więzi.

Dziś, gdy od tamtych wydarzeń minęło już wiele dziesięcioleci, warto ponownie przyjrzeć się tej historii. Jest ona częścią zarówno dziejów dawnego Neusalz, jak i powojennej historii Offenbach. To opowieść o utraconym domu, budowaniu nowego życia i próbie zachowania pamięci o mieście, które dla wielu ludzi pozostało na zawsze małą ojczyzną.

Związek między niemieckim miastem Offenbach am Main a dawnym Neusalz an der Oder stanowi interesujący rozdział powojennej historii Niemiec.

Taki patronat oznaczał znacznie więcej niż tylko formalną więź pomiędzy dwoma miastami. Tworzył przestrzeń, w której dawni mieszkańcy mogli pielęgnować wspomnienia, przekazywać wiedzę o historii rodzinnego miasta oraz podtrzymywać więzi z miejscem swojego pochodzenia. Spotkania dawnych mieszkańców i działalność na rzecz zachowania pamięci pomagały utrwalać historię Neusalz także poza granicami dawnej ojczyzny.
Warto przy tym odróżnić patronat od partnerstwa miast. Powojenne patronaty obejmowały często opiekę nad wypędzonymi i dawnymi mieszkańcami określonej miejscowości. Ich zadaniem było podtrzymywanie wspólnoty, pielęgnowanie pamięci historycznej oraz zachowanie więzi pomiędzy ludźmi, których losy rozdzieliła wojna.

Również dzisiaj historia ta ma duże znaczenie. Pokazuje, jak silnie pamięć o utraconej ojczyźnie może łączyć się z życiem w nowym miejscu. Dla współczesnej Nowej Soli historia patronatu Offenbach stanowi ważny punkt odniesienia w poznawaniu niemieckiej przeszłości miasta Neusalz an der Oder oraz losów jego dawnych mieszkańców.

Warto pamiętać: historia Nowej Soli nie rozpoczęła się w 1945 roku. Wcześniejsze dzieje Neusalz, losy jego mieszkańców i powojenne relacje z dawną ojczyzną są częścią wielowarstwowej historii tego miasta. Poznawanie tych dziejów pozwala pełniej zrozumieć dzisiejszą tożsamość Nowej Soli.

Dlaczego dzisiaj się tak mało mówi i pisze na temat tego patronatu?Moim zdaniem mała obecność tego tematu w dzisiejszej przestrzeni publicznej wynika z kilku nakładających się na siebie przyczyn. Nie możemy jednak na podstawie samej liczby internetowych publikacji stwierdzić, że patronat został całkowicie zapomniany albo oficjalnie zakończony.

Dlaczego dziś tak mało się o nim mówi?
Po pierwsze > Odeszło pokolenie, dla którego Neusalz było rodzinnym domem.
Wraz z upływem czasu i odchodzeniem świadków historia ta przestała być dla kolejnych pokoleń osobistym doświadczeniem, a stała się przede wszystkim częścią historii rodzinnej i regionalnej.
Po drugie > Patronat był związany z powojenną rzeczywistością.
W pierwszych dziesięcioleciach po wojnie ważnym zadaniem było podtrzymywanie więzi między ludźmi, których rozdzieliły zmiany granic i przymusowe migracje. Z czasem zmieniły się społeczne potrzeby, a pamięć o dawnych niemieckich miastach na terenach dzisiejszej Polski znalazła się w innym kontekście historycznym.
Po trzecie > Zabrakło widocznej kontynuacji w przestrzeni publicznej.

Po czwarte > Współczesna narracja o Offenbach koncentruje się na innych relacjach międzynarodowych.
Na oficjalnej stronie miasta Offenbach przedstawiono przede wszystkim partnerstwa i kontakty międzynarodowe, m.in. z Puteaux, Kawagoe czy Rivas. Dawny patronat nad Neusalz nie jest wymieniony w tym zestawieniu.

Tym sposobem patronat /Patenschaft/ pomiędzy Offenbach i Nową Solą się zakończył.

Co pozostało?

W archiwum miasta Offenbach znajduje się bardzo wiele kartonów. Ich zawartość w bardzo skromnym zakresie została przez piszącego ten post sprawdzona. Ich wartość merytoryczna i historyczna okazała się jednak dosyć słaba.

Co zawierają inne kartony? Przynajmniej na razie - nie wiadomo.

14/10/2026

Dołączamy się i my do apelu Sławskie Stowarzyszenie Historyczno-Eksploracyjne ,,Ocalić od Zapomnienia” 🙂

Poniższą pocztówkę dedykujemy Fundacji Scheda, która w mediach społecznościowych prowadzi profil Trzebiechów- Historia, ...
13/10/2026

Poniższą pocztówkę dedykujemy Fundacji Scheda, która w mediach społecznościowych prowadzi profil Trzebiechów- Historia, Ludzie, Miejsca.

Ta pocztówka pochodząca z dawnego Trzebiechowa, istotna jest nie tylko ze względu na przedstawiony na niej budynek, ale również z powodu napisu umieszczonego u dołu: „Gruss aus Friedrichshuld (Trebschen)”, czyli „Pozdrowienia z Friedrichshuld (Trebschen)”.
Szczególną uwagę zwraca forma tego zapisu, zestawiająca dwa historyczne określenia miejscowości. Friedrichshuld to dawna nazwa Trzebiechowa, związana z rokiem 1707, natomiast Trebschen to niemiecka nazwa, która utrwaliła się w późniejszym okresie i była używana przed 1945 rokiem. Umieszczenie obu nazw obok siebie czyni tę pocztówkę interesującym świadectwem historii nazewnictwa miejscowości.
Na fotografii widzimy okazały, piętrowy budynek o jasnej elewacji, z wysokimi oknami, zróżnicowanymi dachami i dużą, przeszkloną werandą. Stał przy obecnej Alei Lipowej w Trzebiechowie, na co wskazuje parkan, który biegł wzdłuż całej ulicy i był widziany na innych fotografiach. Tożsamość budynku pozostaje jednak zagadką, wymagającą dalszych poszukiwań i porównania z innymi przedwojennymi fotografiami Trzebiechowa.

Pocztówkę zakupiliśmy dla Fundacji Scheda w Trzebiechowie, która to pocztówkę tę już niebawem od nas otrzyma.

Działamy 🙂

Więcej o nas na Wspieramy kulturę i nie tylko

Rudno (niem. Rauden) to jedna z najstarszych wsi w powiecie nowosolskim, położona w gminie Nowa Sól nad potokiem Rudnicy...
13/10/2026

Rudno (niem. Rauden) to jedna z najstarszych wsi w powiecie nowosolskim, położona w gminie Nowa Sól nad potokiem Rudnicy.

Właśnie o Rudnie znaleźliśmy krótki tekst w 55 numerze Neusalzer Nachrichten z 1967 roku. Oto nieco wyrwany z kontekstu w miarę wiernie przetłumaczony tekst o Rudnie >

"Jedną z najstarszych płyt nagrobnych na cmentarzu w Rauden (Rudnie) jest ozdobiona ośmioma herbami płyta nagrobna dziedziczki z Neu-Tschau (Nowe Żabno), pani Polyxene Margarethy von Litwitz z domu von Pannewitz, małżonki Heinricha Gottloba von Litwitza, pana m. in. na Neu- i Alt-Tschau (Nowe i Stare Żabno), która urodziła się 28 lutego 1708 roku w domu Bandach, wyszła za mąż w 1735 roku i zmarła 4 stycznia 1742 roku w Neu-Tschau. Była matką dwóch chłopców i jednej dziewczynki.
Wiek wsi Rauden (Rudno) nie jest jednoznacznie ustalony. 9 sierpnia 1261 roku już jednak istniała ta miejscowość. W dawnym klasztorze Magdalenek w Sprottau (Szprotawie) znajdował się dokument, z którego wynikało, że książę Konrad II Głogowski nadał swoją wieś Rutno Misliboriusowi, zwanemu również Słupem, w celu lokacji na prawie niemieckim. 21 sierpnia 1314 roku książęca wieś Rauden została sprzedana bez obciążeń klasztorowi Magdalenek w Beuthen (Oder) (Bytomiu Odrzańskim). (Prof. Hoffmann „Die Simon- und Judas-Thaddäuskirche in Rauden”). Klasztor Magdalenek w Bytomiu Odrzańskim został później przeniesiony do Szprotawy. Brak pisemnych przekazów dotyczących założenia kościoła parafialnego.
Przez stulecia cmentarz wokół kościoła był miejscem pochówku dla okolicznych wsi. Ostatnie drogi zmarłych z okolicznych wsi, które zbiegały się tutaj gwiaździście, są do dziś rozpoznawalne w krajobrazie."

Tekst o Rudnie był ostatnim, przedstawionym przez nas i w miarę wiernie przetłumaczonym tekstem z numeru 55 Neusalzer Nachrichten. W najbliższych dniach skoncentrujemy się na numerze 56 tego biuletynu wydawanego w latach 60-tych ubiegłego wieku w Niemczech zachodnich.

Kilka dni temu przedstawiliśmy historię obecnej Apteki Pod Orłem w Nowej Soli, czyli ówczesnej Adler-Apotheke w NeusalzT...
12/10/2026

Kilka dni temu przedstawiliśmy historię obecnej Apteki Pod Orłem w Nowej Soli, czyli ówczesnej Adler-Apotheke w Neusalz

Tym razem skoncentrujemy się za sprawą tekstu z numeru 55 Neusalzer Nachrichten z roku 1967 na obecnej Aptece Dr. Max, czyli byłej Aptece Cesarza Wilhelma – „Kaiser-Wilhelm-Apotheke”

"Jej dzień założenia przypada na 29 listopada 1800 roku. Została utworzona przy Amtsstraße jako apteka miejska (Stadtapotheke). W 1803 roku należała do Gottlieba Freude, któremu prawdopodobnie zawdzięczała swoje powstanie.
Po śmierci Freude w 1816 roku zarząd nad apteką przejął Schulz (Scholz). W następnym roku poślubił wdowę po Freude, Johannę Rosinę, i został właścicielem przedsiębiorstwa. W 1827 roku właścicielem apteki był Samuel Ferdinand Facilides, który był jednocześnie burmistrzem. Wcześniej posiadał on aptekę w Neustädtel (dzisiejszym Nowym Miasteczku).
W późniejszym okresie apteka przestała istnieć, a jej przywilej aptekarski nabył właściciel Adler-Apotheke (Apteki pod Orłem).
Na początku XX wieku władze nalegały na utworzenie w mieście drugiej apteki. W 1906 roku K. Weigt z Wrocławia nabył od Pietscha przywilej aptekarski i w tym samym roku otworzył aptekę w nowo wybudowanym domu przy rynku. Otrzymała ona nazwę „Kaiser-Wilhelm-Apotheke” – Apteka Cesarza Wilhelma.
Już 1 sierpnia 1907 roku przedsiębiorstwo kupił Alfred Frief i prowadził je aż do swojej śmierci 6 września 1928 roku. Jego wdowa Else, z domu Scholz, powierzyła zarządzanie apteką Paulowi Goehrowi, który 1 kwietnia 1936 roku przejął przedsiębiorstwo w dzierżawę.
Kiedy w 1941 roku Goehr kupił Adler-Apotheke we Fraustadt (Wschowie), jego następcą w Neusalz został Ewald Mann.
Wilhelm Kremser
„Tak przedstawiają się informacje podane przez doktora Brachmanna. Starałem się prześledzić losy miejskich aptek po 1945 roku, częściowo z powodzeniem, a częściowo bez rezultatu.
O Wilhelmie Kremserze informacji udzieliła mi jego żona, która mieszka obecnie na Górnych Łużycach.
Kremser urodził się w 1880 roku w Gliwicach. Uczęszczał do szkoły w Raciborzu i uczył się zawodu u swojego wuja, aptekarza Hötzela. Swoje studia finansował sam, podejmując zastępstwa w aptekach.
Po odbyciu służby wojskowej w Raciborzu, częściowo jako żołnierz, a częściowo jako farmaceuta, pracował początkowo jako prowizor aptekarski u zaprzyjaźnionego kolegi w Ostritz w Saksonii. Od jesieni 1909 roku pracował w Neusalzer Adler-Apotheke, którą 1 lipca 1911 roku nabył.
Wkrótce potem ożenił się z Margarete Dominik. W 1913 roku, w swoim domu położonym naprzeciwko apteki, urządził drogerię medyczną (Medizinaldrogerie).
Podczas pierwszej wojny światowej Kremser pracował w lazarecie zakaźnym we Francji, a w latach 1917–1918 w lazarecie twierdzy w Głogowie (Glogau).
Po wojnie został uznany za aptekarza szkoleniowego (Lehrapotheker) i kształcił młodych farmaceutów, którzy mogli się u niego, u Wilhelma Kremsera, wiele nauczyć. Preferował bowiem leki własnej produkcji zamiast gotowych preparatów.
W lutym 1945 roku Kremser uciekł początkowo do majątku swojego szwagra. Dzięki dużemu zapasowi zabranych ze sobą lekarstw mógł tam bardzo skutecznie pomagać uchodźcom, Rosjanom i Polakom."

12/10/2026

Przedstawiamy następny ciekawy cytat z tekstów 55 numeru Neusalzer Nachrichten z roku 1967

"Neusalz (Nowa Sól) z inicjatywy swojego burmistrza Hoffmanna oraz mieszkańców otrzymała pierwszy most na Odrze, który został uroczysto otwarty w 1871 roku. Handel i ruch w naszym mieście przybrały na sile. W 1863 roku wraz z rozwiązaniem faktorii solnej i rozbiórką magazynu soli na późniejszym Placu Floriana kończy się „solna historia”. W 1868 roku zakończyła się żegluga solna. W 1879 roku ukończono przebudowę ratusza. Ratusz zyskał nową klatkę schodową, wejścia od strony ulicy oraz wieżę. W tym samym roku zmarł burmistrz Hoffmann, a jego kronika – pierwsza kronika Nowej Soli – została zamknięta w kopule wieży ratuszowej. Nie zdążył jej jednak zobaczyć w wersji drukowanej."

Jutro następny cytat > będzie trochę o Rudnie pod Nową Solą.

Działamy 🙂

Adresse

Stuttgart

Benachrichtigungen

Erfahren Sie als Erste/r von Neuigkeiten und Aktionen: Wir schicken Ihnen eine E-Mail, wenn Wspieramy kulturę i nie tylko etwas veröffentlicht. Ihre E-Mail-Adresse wird für keinen anderen Zweck verwendet, und Sie können sich jederzeit abmelden.

Verknüpfungen

Teilen