https://www.facebook.com/101437441469174/

Justice & Peace Cyprus, 10 Karaiskakis Street, Strovolos (2026)

10/12/2022

Αλήθεια και Δικαιοσύνη – οι πυλώνες της Μεταπολεμικής Δικαιοσύνης

Με την ευκαιρία της Ημέρας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου 2022, η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη των Επιτροπών Δικαιοσύνης και Ειρήνης επιθυμεί να προσφέρει ορισμένες σκέψεις σχετικά με τη μεταπολεμική δικαιοσύνη (ius post bellum).

Εδώ και πολλούς μήνες μαίνεται ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά της Ουκρανίας παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο. Από μεγάλη ανησυχία για τους ανθρώπους που υποφέρουν από αυτόν τον βάναυσο πόλεμο, η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη των Επιτροπών Justitia et Pax (Justice and Peace Europe) έχει επανειλημμένα μιλήσει ανοιχτά για αυτόν τον βάναυσο πόλεμο(1), όχι μόνο καταδικάζοντας τη ρωσική επιθετικότητα, τα εγκλήματα πολέμου και τις αμέτρητες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και καλώντας τους πολιτικούς ηγέτες να βρουν μια λύση σε αυτή τη σύγκρουση. Πρώτος στόχος πρέπει σίγουρα να είναι η φίμωση των όπλων· αλλά με αφετηρία αυτόν, πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια βιώσιμη και δίκαιη ειρήνη μεταξύ της Ρωσίας και μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας, καθώς και μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρώπης.

Η Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 2022 είναι μια ευκαιρία για εμάς να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με την απαραίτητη οικοδόμηση της ειρήνης στο μετέπειτα μιας ένοπλης σύγκρουσης. Ελπίζουμε ότι η διεθνής κοινότητα θα επιφορτιστεί με την ανάπτυξη ενός δεσμευτικού ius post bellum σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, επιπλέον των υπαρχόντων ius ad bellum και ius in bello.

Το διεθνές δίκαιο δεν γνωρίζει ακόμη ένα ρητό ius post bellum, αλλά υπάρχουν πλούσιες πηγές από τις οποίες θα μπορούσε να αντλήσει η κοινότητα των κρατών. Υπενθυμίζουμε, για παράδειγμα, την έννοια της ευθύνης προστασίας, η οποία στην ολοκληρωμένη της αντίληψη βασίζεται σε τρεις πυλώνες: την ευθύνη πρόληψης, αντίδρασης και ανοικοδόμησης. Η καθολική κοινωνική διδασκαλία μπορεί επίσης να παράσχει μια σημαντική ώθηση για την επίσημη ανάπτυξη ενός ius post bellum στο βαθμό που επιμένει στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη ως θεμελιώδεις πυλώνες για τη διευθέτηση μιας ένοπλης σύγκρουσης.
Αλήθεια σε αυτό το πλαίσιο σημαίνει ότι στην αρχή των ειρηνευτικών διαδικασιών, τα πολλαπλά δεινά των ανθρώπων πρέπει να εξεταστούν, να αποκαλυφθούν και να διατυπωθούν. Διότι στον πόλεμο, δεν ασχολούμαστε μόνο με τη στρατιωτική βία κατά στρατιωτών ή στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Αντίθετα, ο πόλεμος στην Ουκρανία μας δείχνει οδυνηρά για άλλη μια φορά πώς κλιμακώνεται η βίας στη σκιά των πολέμων. Τα πολυάριθμα θύματα αμάχων, οι σοβαρότατες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα εγκλήματα πολέμου θέτουν θέμα γενοκτονίας. Η τεκμηρίωση μέσω επίσημων ερευνητών, αλλά και μέσω πληροφοριών ανοιχτού κώδικα (OSINT) είναι ζωτικής σημασίας. Τα θύματα και το κοινό έχουν δικαίωμα σε πλήρη εξήγηση· είναι καίριας σημασίας για την προετοιμασία του εδάφους για την ειρήνη και τη συμφιλίωση. Ως εκ τούτου, πρέπει να κατονομαστούν οι υπεύθυνοι για τον πόλεμο, πρέπει να κατονομαστούν τα εγκλήματα πολέμου και οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου και να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι. Σε μια εσωτερική σύγκρουση, αυτό το καθήκον μπορεί να ανατεθεί σε μια ανεξάρτητη επιτροπή αλήθειας, ενδεχομένως υπό την εντολή του ΟΗΕ. Υπό τις δεδομένες συνθήκες της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία υπάρχει ανάγκη για μια συμφωνημένη νομική διαδικασία τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Θα πρέπει να καλύπτει την έρευνα, την καταδίκη και την τιμωρία των υπευθύνων για επιθετικότητα και παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των νόμων και των εθίμων του πολέμου. Η διαπίστωση της αλήθειας, όμως, δεν αρκεί.
Πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), η διεθνής κοινότητα δημιούργησε έναν θεσμό για το σκοπό αυτό. Χαιρετίζουμε το γεγονός ότι ο εισαγγελέας του ΔΠΔ έχει ήδη ξεκινήσει έρευνα για την κατάσταση στην Ουκρανία στις 2 Μαρτίου και συνεργάζεται με τη διεθνή ομάδα έρευνας που υποστηρίζεται από την EUROJUST από τις 25 Απριλίου.(2) Επιπλέον, επειδή το "έγκλημα της επιθετικότητας" δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του ΔΠΔ, υποστηρίζουμε την έκκληση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 19ης Μαΐου για τη σύσταση ειδικού διεθνούς δικαστηρίου με την υποστήριξη των "Ηνωμένων Εθνών για τη διερεύνηση και τη δίωξη αυτού του εγκλήματος. Η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου, εξέφρασε επίσης την ανάγκη για έναν ολοκληρωμένο μηχανισμό δίωξης της ρωσικής επιθετικότητας. Σημειώνουμε επίσης ότι στις 23 Νοεμβρίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κήρυξε τη Ρωσία κρατικό χορηγό της τρομοκρατίας. Δυστυχώς, πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι το ΔΠΔ είναι ένα αμβλύ σπαθί, καθώς η εξουσία επιβολής του εμποδίζεται από το γεγονός ότι σημαντικά κράτη αρνούνται να το αναγνωρίσουν. Η αποδοχή ενός αποτελεσματικού ius post bellum εξαρτάται κυρίως από το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι για τα δεινά και τα εγκλήματα πρέπει να λογοδοτούν σε ένα διεθνές δικαστήριο. Αλλά αυτό είναι, φυσικά, μόνο η μία πλευρά της δικαιοσύνης. Από την άλλη, είναι δίκαιο το αίτημα ότι το κόστος της ανοικοδόμησης, της επαναφορά των υποδομών κ.λ.π., δεν πρέπει να βαρύνει τα θύματα μιας ένοπλης σύγκρουσης, αλλά τους δράστες. Και εδώ, ένας μεταπολεμικός νόμος θεμελιωμένος στο διεθνές δίκαιο θα έπρεπε να προβλέπει τις κατάλληλες διαδικασίες. Θα μπορούσε να περιλαμβάνει την αρχή της καθολικής δικαιοδοσίας και της συνεκτικής δίωξης και τιμωρίας των εγκληματιών σε οποιαδήποτε χώρα μπορεί να τους συλλάβει.
Υπάρχουν πολλά άλλα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν σε ένα πραγματικό ius post bellum. Όσον αφορά τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, αναφέρουμε τα εξής: πρέπει να θεσπιστεί ένα σχέδιο αποκατάστασης των υλικών ζημιών και ο μελλοντικός ρόλος της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή θα πρέπει να εξαρτάται από τη συμμόρφωση της. Στις 30 Νοεμβρίου ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρότεινε τη δήμευση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που είχαν δεσμευθεί στο πλαίσιο των κυρώσεων της ΕΕ και τη χρήση τους για τη χρηματοδότηση της δαπανηρής ανοικοδόμησης της Ουκρανίας. Επιπλέον, πρέπει να καταβληθούν νέες προσπάθειες για τη δημιουργία ενός συνεργατικού μοντέλου ασφάλειας που θα επικεντρώνεται στην προστασία των ανθρώπων, των δικαιωμάτων τους και του κοινού καλού, και όχι στο κρατικό συμφέρον. Προφανώς, ένα ευρωπαϊκό μοντέλο ασφάλειας πρέπει να αποτελεί μέρος μιας ανανεωμένης παγκόσμιας δομής ασφάλειας. Και τέλος, απαιτείται επειγόντως μια σοβαρή συζήτηση για τον αφοπλισμό - ειδικά όσον αφορά τα πυρηνικά όπλα. Το Ius post bellum θα προσέφερε στον κόσμο μας την ελπίδα να περάσει από μια καθαρά μεταπολεμική τάξη σε μια πραγματική τάξη ειρήνης.

Εν κατακλείδι, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι ένα ius post bellum δεν είναι συνώνυμο μιας βιώσιμης και δίκαιης ειρήνης. Αντιθέτως, παρέχει τη βάση επί της οποίας μπορούν να ξεκινήσουν οι διαδικασίες ειρήνης και συμφιλίωσης. Στην εγκύκλιό του Fratelli tutti, ο Πάπας Φραγκίσκος τόνισε σαφώς αυτή τη σύνδεση: " Ούτε αυτό σημαίνει έκκληση για συγχώρεση όταν περιλαμβάνει την παραίτηση από τα δικαιώματά μας, την αντιμετώπιση διεφθαρμένων αξιωματούχων, εγκληματιών ή εκείνων που θα υποτιμούσαν την αξιοπρέπειά μας. Καλούμαστε να αγαπάμε τους πάντες, ανεξαιρέτως. Ταυτόχρονα, το να αγαπάς έναν δυνάστη δεν σημαίνει να του επιτρέπεις να συνεχίσει να μας καταπιέζει ή να τον αφήνεις να πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι αποδεκτό. ... Εκείνοι που υφίστανται αδικία πρέπει να υπερασπιστούν σθεναρά τα δικαιώματά τους και τα δικαιώματα της οικογένειάς τους, ακριβώς επειδή πρέπει να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια που έχουν λάβει ως δώρο αγάπης από τον Θεό. Εάν ένας εγκληματίας έχει βλάψει εμένα ή ένα αγαπημένο πρόσωπο, κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να απαιτήσω δικαιοσύνη και να διασφαλίσω ότι αυτό το άτομο - ή οποιοσδήποτε άλλος - δεν θα βλάψει ξανά εμένα ή άλλους. Αυτό είναι απολύτως δίκαιο· η συγχώρεση δεν το απαγορεύει, αλλά στην πραγματικότητα το απαιτεί». (ν. 241) Πράγματι, η συγχώρεση απαιτεί την παραδοχή της ενοχής και την ετοιμότητα για συγχώρεση. Απαιτεί συνάντηση και διάλογο. Απαιτεί τη θέληση να μην βλέπεις τον εχθρό στον άλλο, αλλά μάλλον έναν συνάνθρωπο. Πάνω απ' όλα, όμως, απαιτεί υπομονή και χρόνο, διότι οι διαδικασίες ειρήνης και συμφιλίωσης είναι καθήκοντα γενεών.

(1) Βλέπε: Δήλωση των Γενικών Γραμματέων (http://www.juspax-eu.org/en/dokumente/220225-JPE-ExCoUkraine.pdf)· Δήλωση της Εκτελεστικής Επιτροπής http://www.juspax-eu.org/en/dokumente/220515-Statement-of-JP-Europe-on-War-in-Ukraine.pdf

(2) Η διεθνής ομάδα έρευνας ιδρύθηκε από τη Λιθουανία, την Πολωνία και την Ουκρανία. Η Εσθονία, η Λεττονία, η Σλοβακία και η Ρουμανία προσχώρησαν σε αυτήν.

9 Δεκεμβρίου 2022,
Εκτελεστική Επιτροπή Δικαιοσύνης και Ειρήνης στην Ευρώπη

Η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Δικαιοσύνης και Ειρήνης στην Ευρώπη είναι η συμμαχία των εθνικών Επιτροπών Δικαιοσύνης και Ειρήνης στην Ευρώπη, που εργάζονται για την προώθηση της δικαιοσύνης, της ειρήνης και του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Διάσκεψη συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση σχετικά με το κοινωνικό δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Αισθάνεται ιδιαίτερα προσηλωμένη στα θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποκλεισμού, διώξεων, βίας και ένοπλων συγκρούσεων, καθώς υπερασπίζεται τις ανησυχίες τους.

10/12/2022

Truth and Justice – the pillars of Post-War Justice

On the occasion of Human Rights Day on 10 December 2022 the European Conference of Justice and Peace Commissions wishes to offer some reflections on post-war justice (ius post bellum).

For many months now, the Russian Federation's war of aggression against Ukraine has been raging. It is contrary to international law. Out of great concern for the people suffering from this brutal war, the European Conference of Justitia et Pax Commissions (Justice and Peace Europe) has repeatedly spoken out on this brutal war(1), not only condemning the Russian aggression, war crimes and the countless violations of human rights, but also calling on political leaders to find a solution to this conflict. A first goal must certainly be to silence the weapons; but building on this, conditions must be created for a sustainable and just peace between Russia and an independent Ukraine and also between Russia and Europe.

Human Rights Day 2022 is an opportunity for us to express some thoughts on the necessary consolidation of peace in the aftermath of an armed conflict. It is our hope that the international community will make it its task to develop a binding ius post bellum under international law in addition to the existing ius ad bellum and the ius in bello. International law does not yet know an explicit ius post bellum, but there are rich sources from which the community of states could draw. We recall, for example, the concept of responsibility to protect, which in its comprehensive understanding, is based on three pillars: the responsibility to prevent, to react and to rebuild. Catholic social teaching can also provide an important impulse for the formal development of a ius post bellum insofar it insists on truth and justice as fundamental pillars for the settlement of an armed conflict.

Truth in this context means that at the beginning of peace processes, the manifold suffering of people must be looked at, uncovered and articulated. For in war, we are not only dealing with military violence against soldiers or military installations. Rather, the war in Ukraine painfully shows us once again how spirals of violence escalate in the shadow of wars. The numerous civilian victims, the most serious human rights violations and war crimes have led to the question of genocide. Documentation through official investigators, but also via open-source intelligence (OSINT) is crucial. Victims and the public have a right to a complete explanation; it is central to preparing the ground for peace and reconciliation. Therefore, those responsible for the war must be named, war-crimes and violations of human rights and international law must be documented and those responsible must be identified. In an internal conflict this task can be entrusted to an independent truth commission, possibly under an UN mandate. In the given circumstances of the Russian aggression of Ukraine there is need for an agreed legal procedure both at national and international level. It should cover investigation, conviction, and punishment of those responsible for aggression and violation of human rights, laws and customs of war. Establishing truth, however, is not enough.

Justice must be done. Those responsible must be held accountable. With the International Criminal Court (ICC), the international community has created an institution for this purpose. We welcome the fact that the Prosecutor of the ICC has already opened an investigation into the situation in Ukraine on 2 March and has been cooperating with the international investigation team supported by EUROJUST since 25 April.2 Furthermore, because the “crime of aggression” does not fall within the jurisdiction of the ICC, we support the European Parliament's call of 19 May for the establishment of a special international court backed by the United Nations to investigate and prosecute this crime. The Committee of Ministers of the Council of Europe, in a decision of 15 September, also expressed the need for a comprehensive mechanism to prosecute Russian aggression. We also note that on 23 November the European Parliament declared Russia to be a state sponsor of terrorism. Unfortunately, we must also note that the ICC is a blunt sword, as its enforcement power is blocked by the fact that important states refuse to recognize it. The acceptance of an effective ius post bellum depends not least on the fact that those responsible for suffering and crimes must answer to an international court. But this is, of course, only one side of justice. On the other hand, it is a just demand that reconstruction or rebuilding of infrastructure etc. must be borne not by the victims of an armed conflict, but by the perpetrators. Here, too, a post-war law anchored in international law would have to lay down the appropriate procedures. It might include the principle of universal jurisdiction and coherent prosecution and punishment of criminals in any country that can apprehend them.

There are several other issues to be dealt with in a true ius post bellum. With regard to Russia’s war of aggression against Ukraine, we mention the following: a reparation scheme for material damage needs to be set up and the future role of Russia in the international arena should be dependent on compliance. On 30 November the President of the European Commission proposed to confiscate Russian assets frozen under EU sanctions and use them to finance the costly reconstruction of Ukraine. Furthermore, new efforts must be undertaken to work on a cooperative security model that focuses on the protection of people, their rights and the common good, and not on state self-interest. Obviously, a European security model needs to be part of a renewed global security architecture. And finally, a serious disarmament debate is urgently needed - especially with regard to nuclear weapons. Ius post bellum would offer our world the hope of moving from a purely post-war order to a genuine peace order.

In conclusion, we would like to stress that a ius post bellum is not synonymous with a sustainable and just peace. Rather, it provides the basis on which peace and reconciliation processes can be initiated. In his encyclical Fratelli tutti, Pope Francis clearly emphasized this connection: " Nor does this mean calling for forgiveness when it involves renouncing our own rights, confronting corrupt officials, criminals or those who would debase our dignity. We are called to love everyone, without exception; at the same time, loving an oppressor does not mean allowing him to keep oppressing us, or letting him think that what he does is acceptable. … Those who suffer injustice have to defend strenuously their own rights and those of their family, precisely because they must preserve the dignity they have received as a loving gift from God. If a criminal has harmed me or a loved one, no one can forbid me from demanding justice and ensuring that this person – or anyone else – will not harm me, or others, again. This is entirely just; forgiveness does not forbid it but actually demands it." (n. 241) Indeed, forgiveness requires the admission of guilt and the readiness to forgive. It requires encounter and dialogue. It requires the will not to see the enemy in the other, but rather a fellow human being. Above all, however, it requires patience and time, because peace and reconciliation processes are tasks for generations.

1 See: Statement of Secretaries General (http://www.juspax-eu.org/en/dokumente/220225-JPE-ExCoUkraine.pdf); Statement of the Executive Committee (http://www.juspax-eu.org/en/dokumente/220515-
Statement-of-JP-Europe-on-War-in-Ukraine.pdf).
2 The international investigation group was founded by Lithuania, Poland and Ukraine. Estonia, Latvia,
Slovakia and Romania have joined it.

9 December 2022,
The Executive Committee of Justice and Peace Europe

Justice & Peace Europe is the alliance of national Justice and Peace Commissions in Europe, working for the promotion of justice, peace and respect for human dignity. The Conference contributes to raising awareness of the Catholic social doctrine in the European societies and among the European institutions. It feels itself particularly committed to the victims of human rights violations, exclusion, persecution, violence and armed conflicts, as it speaks out in favor of their concerns.

26/03/2022

20/12/2021

https://www.in.gr/2021/12/20/world/papas-fragkiskos-endooikogeneiaki-via-einai-mia-praksi-sxedon-sataniki/

«Είναι ένα πρόβλημα το οποίο, για μένα, είναι σχεδόν σατανικό, επειδή επωφελείσαι από την αδυναμία κάποιου ο οποίος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του», πρόσθ....

19/12/2021

https://limassol-today.com/mia-kouverta-na-tilixoume-mellon/

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ | Βρέθηκαν να μαζεύουν κουβέρτες να τυλίξουν το μέλλον, την ελπίδα, τον άνθρωπο. Χτες που τυχαία ήταν μέρα μεταναστών.