https://www.facebook.com/748150541968722/

Topakas, 17, ayios savvas Street, Strovolo (2026)

02/10/2025

Είσοδος ελεύθερη
PLAY THAT FUNKY MUSIC
Πολιτισμός σε κάθε γωνιά του Στροβόλου
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2025, 8.30 μ.μ.
Στον βορειοδυτικό χώρο στάθμευσης, στη διασταύρωση οδού Σταυρού και λεωφ. Ι. Χατζηιωσήφ (μπροστά από Coffee Island/Mikel)
O Δήμος Στροβόλου συνεχίζει τη σειρά εκδηλώσεων “Πολιτισμός σε κάθε γωνιά του Στροβόλου“ με τη συναυλία του Windcraft Band “Play that funky music“.
Με την αστείρευτη ενέργεια και τον χαρακτηριστικό ήχο των πνευστών τους, οι μουσικοί του Windcraft Band θα παρουσιάσουν μια ξεχωριστή συναυλία με ορχηστρικές διασκευές διαχρονικών κομματιών της funk, soul και pop μουσικής.
Ετοιμαστείτε για άλλη μια δυναμική και γκρουβάτη βραδιά με το Windcraft Band!
Διοργανωτής: Δήμος Στροβόλου
Χορηγός Επικοινωνίας: ΡΙΚ

27/08/2025

Σμύρνη: Μια πόλη που έζησε πριν καεί
Όταν ακούμε τη λέξη Σμύρνη, οι περισσότεροι σκεφτόμαστε τη μεγάλη καταστροφή του 1922. Τις φωτιές, τους διωγμούς, τον ξεριζωμό. Όμως πριν φτάσουμε σε εκείνη τη μαύρη σελίδα της ιστορίας, η Σμύρνη ήταν μια από τις πιο ζωντανές και όμορφες πόλεις της εποχής.
📍 Πώς ήταν η ζωή εκεί;
- Η Σμύρνη ήταν ένα κοσμοπολίτικο κέντρο, ένας εμπορικός κόμβος που ένωνε Ανατολή και Δύση.
- Από τους περίπου 370.000 κατοίκους, σχεδόν οι μισοί ήταν Έλληνες. Μαζί ζούσαν Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι και Λεβαντίνοι – όλοι μιλούσαν ελληνικά γιατί ήταν η «γλώσσα των εμπόρων και της καλής κοινωνίας».
- Η πόλη έσφυζε από ζωή, μουσική και γιορτές. Τα βράδια, μόλις τέλειωναν οι δουλειές, οι άνθρωποι πλένονταν, ντύνονταν καθαρά και έβγαιναν στις γειτονιές να γελάσουν, να τραγουδήσουν και να πουν ανέκδοτα.
- Οι γυναίκες της Σμύρνης ξεχώριζαν για το στυλ τους. Φορούσαν φορέματα με δαντέλες, κρατούσαν ομπρέλες για τον ήλιο και παρακολουθούσαν τις τάσεις της μόδας που έφταναν πολύ γρήγορα από την Ευρώπη.
🌍 Γιατί ήταν τόσο ξεχωριστή;
Η Σμύρνη είχε κάτι που σπάνια βρίσκεις:
- Πολιτισμό που σεβόταν την παράδοση αλλά ήταν και ανοιχτός στο καινούργιο.
- Εμπόρους και εργάτες που συνεργάζονταν με μπέσα – δηλαδή με απόλυτη ειλικρίνεια.
- Μια ατμόσφαιρα χαράς, γλεντιού και δημιουργίας που έκανε τους ταξιδιώτες να τη θυμούνται σαν την πιο όμορφη πόλη που είχαν δει.
🔥 Κι ύστερα ήρθε το 1922
Μέσα σε λίγες μέρες, όλα αυτά χάθηκαν. Οι φωτιές κατέκαψαν την πόλη, χιλιάδες ζωές αφανίστηκαν, κι όσοι Έλληνες σώθηκαν αναγκάστηκαν να φύγουν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Εκεί, όμως, τους περίμενε μια δύσκολη πραγματικότητα: συχνά δεν τους δέχονταν καλά, τους έβλεπαν σαν «ξένους», παρόλο που κουβαλούσαν μαζί τους πλούσια μόρφωση, αξίες και πολιτισμό.
📖 Τι πρέπει να κρατήσουμε σήμερα
Η Σμύρνη δεν ήταν μόνο μια τραγωδία. Ήταν μια ζωντανή μαρτυρία του ελληνισμού της Ιωνίας:
- μιας κοινωνίας που ζούσε με αξιοπρέπεια, χαρά και σεβασμό,
- μιας πόλης όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν γέλιο, μουσική και πολιτισμό,
- μιας χαμένης πατρίδας που μας θυμίζει πόσο εύθραυστη αλλά και πόσο πολύτιμη είναι η ζωή και οι αξίες μας.

02/08/2025

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ
Ειδοποιήσεις και με SMS ή email – Όχι μόνο ταχυδρομικά.

Υποχρεωτική η υπόδειξη οδηγού – Ειδικά για εταιρείες και ενοικιάσεις.

Όποιος εμποδίζει ή προκαλεί ζημιά σε κάμερα ή πινακίδα, κινδυνεύει με:

Φυλάκιση (μέχρι 2 χρόνια)

Πρόστιμο (μέχρι €5.000)

Καταβολή κόστους ζημιών

Αν δεν δεχτείς ειδοποίηση, θεωρείται ότι την έλαβες – Άρα μπορεί να κινηθεί ποινική διαδικασία.

Οδηγός που δεν δηλώνεται σωστά ή εγκαίρως από ιδιοκτήτη → πρόστιμο ή/και φυλάκιση.

Καταγραφή και σε βίντεο (όχι μόνο φωτογραφία).

Νομικά πρόσωπα και επιχειρήσεις υποχρεούνται να δηλώνουν ποιος οδηγούσε.

Όποιος αλλάζει διεύθυνση, πρέπει να την ενημερώνει ηλεκτρονικά εντός 15 ημερών, αλλιώς πρόστιμο ή/και φυλάκιση.

Σε δημόσια διαβούλευση μέχρι 25 Αυγούστου.

02/08/2025

Ο ΟΚΑΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!
Το κεφάλι στην άμμο... το καλώδιο στον αέρα.

20/07/2025

«Όπως εγώ…»
Ο σκύλος δεν είναι απλώς ζώο.

Είναι δώρο. Ένα κομμάτι Δημιουργίας σταλμένο στη ζωή σου για να σου δείξει
ό,τι εσύ ξέχασες να θυμάσαι.

Δεν έχει ψυχή σαν τη δική σου —
μα κάθε ανάσα του είναι αγάπη.
Κάθε βλέμμα του είναι πίστη.
Κάθε άγγιγμά του είναι φως.

Στέκεται πλάι σου όχι γιατί πρέπει.
Όχι γιατί το επιβάλλει κάποιος νόμος.
Μα γιατί στην καρδιά του κατοικεί ένα μυστικό που εσύ έχασες:
να αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα.
Να δίνεσαι χωρίς φόβο.

Όταν σε κοιτάζει,
βλέπει αυτό που εσύ δεν τολμάς να δεις στον εαυτό σου:
ότι αξίζεις.
Ακόμα κι όταν πονάς.
Ακόμα κι όταν γκρεμίζεσαι.
Ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι σε ξεχνάνε.

Κι όταν βαραίνουν οι μέρες σου,
τραβάει πάνω του τις λύπες σου.
Κοιμάται στα πόδια σου,
παίρνει τη μοναξιά σου πάνω στη γούνα του,
γιατρεύει με τη σιωπή του πληγές που οι άνθρωποι δεν άγγιξαν ποτέ.

Γιατί αυτός ήρθε εδώ για έναν λόγο:
να σου θυμίσει πώς μοιάζει η αγάπη όταν είναι αληθινή.
Χωρίς όρους.
Χωρίς όρια.
Χωρίς γιατί.

Κι όταν έρθει η ώρα του να φύγει,
φεύγει ήσυχα…
επιστρέφει στη σιωπηλή αρμονία από την οποία ήρθε.
Κι αφήνει πίσω του μονάχα μια ψιθυριστή υπόσχεση:

«Να αγαπάς.
Έτσι απλά.
Όπως εγώ.»

18/07/2025

Νιώθω περήφανος για τον Ανδρέα Πούγιουρο

Σαν Αμμοχωστιανός, νιώθω βαθιά περηφάνια που η πόλη μας είχε Δήμαρχο έναν άνθρωπο σαν τον Ανδρέα Πούγιουρο.

Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος, μορφωμένος, με πάθος για την Αμμόχωστο και την Κύπρο, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία της πόλης μας και του τόπου μας. Έδωσε αγώνες για την ελευθερία της Κύπρου, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να ακουστεί η φωνή μας και να υπερασπιστεί τα δίκαιά μας. Όταν άλλοι έκαναν πίσω, εκείνος έλεγε την αλήθεια και δεν φοβόταν κανέναν.

Χάρη σε αυτόν, η Αμμόχωστος έγινε μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Μεσογείου. Δεν ήταν απλώς Δήμαρχος. Ήταν μαχητής, οραματιστής και άνθρωπος με καρδιά, που νοιαζόταν για κάθε πολίτη.

Η πορεία του και η προσφορά του σε όλους τους τομείς μάς κάνουν όλους υπερήφανους. Είναι τιμή για εμάς τους Αμμοχωστιανούς να λέμε πως τον είχαμε Δήμαρχό μας.

Ευχαριστούμε, κ. Πούγιουρε.

18/07/2025

Ο Κατακλυσμός στην Αμμόχωστο

Ο Κατακλυσμός στην Αμμόχωστο γινόταν στην παραλία, στην περιοχή που σήμερα είναι το ξενοδοχείο Κωνστάντια και πιο νότια όσο μεγάλωνε ο κόσμος.

Οι πραματευτάδες έστηναν τους πάγκους τους από την προηγούμενη μέρα και πλήρωναν το δημαρχείο για χώρο. Πουλούσαν φρούτα, γλυκά, λουκουμάδες, ξηρούς καρπούς και λεμονάδες. Ο πιο γνωστός λουκουματζής ήταν ο Καρνέρας.

Ο δρόμος για την παραλία ήταν δύσκολος τότε, γεμάτος άμμο και πέτρες, και οι άνθρωποι έφταναν κουρασμένοι. Αν έβρισκαν καρέκλα στις πρόχειρες καλύβες, ξεκουράζονταν. Αλλιώς έτρωγαν και έπιναν στην άμμο.

Ήταν το μεγαλύτερο λαϊκό πανηγύρι της πόλης. Ο κόσμος από τα γύρω χωριά ερχόταν για να ξεφύγει από τα βάσανα της καθημερινότητας.

Οι πιο τολμηροί έκαναν και βόλτα με τις ψαρόβαρκες, που ήταν στολισμένες με σημαίες και φανάρια, ενώ έπαιζαν μαντολίνα και καντάδες.

Ο Δήμος οργάνωνε διαγωνισμούς ποιητών, χορευτών, μουσικών και τραγουδιστών από όλη την Κύπρο. Βραβεύονταν τα καλύτερα τσιαττίσματα, οι χοροί, τα τραγούδια, αλλά και πιο γραφικοί χοροί όπως της τατσιάς και του δρεπανιού.

Γίνονταν και ναυτικοί αγώνες: κολύμπι, ιστιοπλοΐα, βάρκες και ολισθηρός ιστός. Στον ιστό, οι διαγωνιζόμενοι προσπαθούσαν να πιάσουν μια μικρή ελληνική σημαία στην άκρη ενός κατάρτι αλειμμένου με γράσο.

Ο Κατακλυσμός έφερνε χαρά, παιχνίδι και μουσική στην παραλία της Αμμοχώστου.

18/07/2025

Η Γιορτή του Πορτοκαλιού στην Αμμόχωστο

Η Γιορτή του Πορτοκαλιού άρχισε στην Αμμόχωστο το 1935. Την σκέφτηκε ένας γεωπόνος, ο Άνθιμος Πανάρετος, για να τιμηθούν οι άνθρωποι που πρώτοι φύτεψαν πορτοκαλιές και για να δείξουν σε όλο τον κόσμο πόσο σημαντικό ήταν το πορτοκάλι για την πόλη.

Η πρώτη γιορτή έγινε στις 15 Ιανουαρίου 1935. Κράτησε 4 μέρες. Η πόλη γέμισε στολίδια και κόσμο. Μαθητές έκαναν παρέλαση, κοπέλες μοίραζαν πορτοκάλια, γίνονταν χοροί, τραγούδια και στο τέλος έβγαζαν και «Βασίλισσα της Πορτοκαλιάς».

Η γιορτή σταμάτησε το 1939 γιατί άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ξαναάρχισε το 1963 και γινόταν κάθε χρόνο μέχρι το 1974.

Η γιορτή γινόταν συνήθως τον Φλεβάρη ή τον Μάρτη και κράταγε 3–4 μέρες. Γίνονταν παρέλαση μαθητών και αρμάτων, χοροί, τραγούδια και στο τέλος έστεφαν τη «Βασίλισσα της Πορτοκαλιάς». Όλη η πόλη γιόρταζε και ερχόταν κόσμος από όλη την Κύπρο.

Το πιο όμορφο άρμα ήταν των Συντεχνιών Αμμοχώστου με ένα αγρινό. Κέρδισε πρώτο βραβείο το 1971–72.

Η Γιορτή του Πορτοκαλιού έφερνε χαρά και διαφήμιζε τα πορτοκάλια της πόλης. Σήμερα προσπαθούν να την ξανακάνουν στις ελεύθερες περιοχές για να θυμούνται οι νεότεροι την παράδοση της Αμμοχώστου.

18/07/2025

«Λεφτά υπήρχαν… Μην ανησυχείτε! Κάποιος τα κρατά ζεστά!»
Ζητούν €27 εκατ. στο χέρι για να μην βουλιάξουν οι Δήμοι…

18/07/2025

Ρεφρέν: Πιάσε κουπί!
Ζητούν €27 εκατ. στο χέρι για να μην βουλιάξουν οι Δήμοι

Δήμαρχος:
Πιάσε κουπί, υπουργέ, πιάσε κουπί…
Το καράβι μας βουλιάζει, και δεν φταίμε εμείς!
Δώσατε μεταρρύθμιση, χωρίς ούτε μια δεκάρα…
Κι εμείς στη θάλασσα γυρεύουμε στεριά… μα πού να πάμε παραπέρα;

Υπουργός:
Σας δώσαμε πέντε μύρια, κύριε Δήμαρχε, τι άλλο θες;
Είναι δύσκολοι καιροί, νοικοκύρηδες να είστε!
Καινοτομήστε! Καινοτομήστε!

Δήμαρχος (στο κοινό):
Καινοτομήσαμε, παιδιά, γίναμε βαρκάρηδες…
Πιάστε κι εσείς κουπί, γιατί θα βουλιάξουμε παρέα!

Ρεφρέν μαζί (όλοι):
Πιάσε κουπί, πιάσε κουπί…
Μεταρρύθμιση στα λόγια, και στα έργα βουρλισμοί…
Πιάσε κουπί, πιάσε κουπί…
Κι άμα φτάσουμε στεριά… σφυρίξτε μου κι εμένα!

18/07/2025

Ζητούν €27 εκατ. στο χέρι για να μην βουλιάξουν οι Δήμοι.

«Η μεταρρύθμιση πήγε… αλλά το πορτοφόλι έμεινε πίσω!»

«27 εκατομμύρια για να μην βουλιάξουμε… Πιάστε κουπιά!»

«Δώστε μας λεφτά, γιατί με ευχές δεν ασφαλτοστρώνονται δρόμοι.»

«Η κυβέρνηση τους έδωσε το τιμόνι… αλλά ξέχασε να βάλει βενζίνη!»

«Κι οι Δήμοι ναυαγοί… και το κράτος σφυρίζει!»

18/07/2025

Ο Φαφλατάς του χωριού

Μια φορά κι έναν καιρό, στο χωριό Κουτουρούδια, ζούσε ένας άντρας που τον φώναζαν όλοι… Φαφλατά.

Γιατί; Επειδή μιλούσε! Και μιλούσε! Και μιλούσε!

Έλεγε πως θα χτίσει γεφύρια, πως θα ποτίσει τα χωράφια με νερό από το ποτάμι, πως θα φτιάξει πλατεία με συντριβάνι και θα φυτέψει λουλούδια μέχρι και στο καμπαναριό!

«Εγώ, παιδιά μου, θα σας αλλάξω τη μοίρα!» φώναζε κάθε μέρα στην πλατεία, ενώ όλοι κάθονταν στα καφενεία και τον άκουγαν.

«Θα σας φτιάξω δρόμο ίσιο σαν γραμμή!»

«Θα φέρω λεωφορείο να σας πηγαίνει στη λαϊκή!»

«Θα… θα… θα…»

Η γιαγιά Παρασκευού έλεγε:
«Παιδί μου, καλά τα λόγια… αλλά πού είναι τα έργα;»

Κι ο φαφλατάς γελούσε:
«Μα… αυτά έρχονται! Θέλουν τον χρόνο τους!»

Πέρασαν μήνες.
Πέρασαν χρόνια.

Το μόνο που άλλαξε ήταν… το μουστάκι του φαφλατά, που άσπρισε.

Μια μέρα, ο πιο μικρός του χωριού, ο Γιαννάκης, τον ρώτησε:
«Θείε, πότε θα μας χτίσεις το γεφύρι;»

Κι εκείνος, με στόμφο, απάντησε:

«Αύριο, Γιαννάκη μου, αύριο!»

(Και φυσικά, το «αύριο» δεν ήρθε ποτέ…)

Topakas

02/10/2025

27/08/2025

02/08/2025

02/08/2025

20/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

18/07/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share

Category