17/08/2026
👼Κατά τη γέννηση, ανεβαίνουμε στο τρένο και συναντάμε τους γονείς μας. 🚂
Και πιστεύουμε ότι θα ταξιδεύουν πάντα μαζί μας. Ωστόσο, σε έναν σταθμό, οι γονείς μας θα κατέβουν από το τρένο, αφήνοντάς μας μόνους να συνεχίσουμε το ταξίδι… Καθώς περνάει ο χρόνος, άλλοι άνθρωποι ανεβαίνουν στο τρένο.
Και θα είναι σημαντικοί: τα αδέλφια μας, οι φίλοι μας, τα παιδιά μας, ακόμα και ο έρωτας της ζωής μας. Πολλοί θα παραιτηθούν (ίσως ακόμα και ο έρωτας της ζωής μας), και θα αφήσουν ένα κενό μεγαλύτερο ή μικρότερο. Άλλοι θα είναι τόσο διακριτικοί που δεν θα συνειδητοποιήσουμε ότι έχουν εγκαταλείψει τις θέσεις τους. Αυτό το ταξίδι με το τρένο θα είναι γεμάτο χαρές, λύπες, προσδοκίες, καλημέρες, αντιορισμούς και αποχαιρετισμούς. Η επιτυχία είναι να έχουμε καλές σχέσεις με όλους τους συνεπιβάτες, αρκεί να δίνουμε το καλύτερο του εαυτού μας.
Δεν ξέρουμε σε ποιο σταθμό θα κατέβουμε, γι’ αυτό ας ζήσουμε ευτυχισμένοι, ας αγαπάμε και ας συγχωρούμε. Είναι σημαντικό να το κάνουμε αυτό, γιατί όταν κατέβουμε από το τρένο, δεν θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας παρά μόνο όμορφες αναμνήσεις σε όσους θα συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Ας είμαστε ευτυχισμένοι με αυτά που έχουμε και ας ευχαριστούμε τον ουρανό γι’ αυτό το φανταστικό ταξίδι. Επίσης, ευχαριστώ που είσαι ένας από τους συνεπιβάτες του τρένου μου. Και αν πρέπει να κατέβω στον επόμενο σταθμό, είμαι χαρούμενος που έκανα ένα κομμάτι του δρόμου μαζί σου.
Ζαν ντ’ Ορμesson, Το παιδί που περίμενε ένα τρένο