Far Right Watch Cy - Παρατηρητήριο Aκροδεξιάς Κύπρου

25/08/2026

24/08/2026

Η σύνοδος του «Συμβουλίου Ειρήνης» του Τραμπ στην Κύπρο δεν έχει καμία σχέση με την ειρήνη. Πρόκειται για μια επικίνδυνη προσπάθεια νομιμοποίησης μιας οντότητας που επιδιώκει να αποκομίσει κέρδη από τα δεινά του παλαιστινιακού λαού.

📢 Ελάτε στη διαμαρτυρία

📍 Προεδρικό Μέγαρο, Λευκωσία
📅 Τρίτη, 30 Ιουνίου
🕖 7:00 μ.μ

-

Trump’s “Board of Peace” summit in Cyprus has nothing to do with peace. It is a dangerous attempt to legitimize a body that seeks to profit from the suffering of the Palestinian people.

📢 Join the protest

📍 Presidential Palace, Nicosia
📅 Tuesday, June 30
🕖 7:00 p.m.

24/08/2026

The GSI linking the electrical grids of ‘I$rael’, Cyprus and Greece is being pushed forward under the guise of energy security, yet these deals are not designed to benefit ordinary people. Instead, they serve as a tool to deepen economic, political and military collaboration, built around manufactured “threats” and a shared corrupt geopolitical agenda.

At a time when Cypriots continue to face some of the highest energy costs in Europe, EU taxpayers are being asked to finance infrastructure that would integrate 'I$rael' into the region’s energy networks and help sustain its occupation and ongoing war crimes.

24/08/2026

Η κοινωνία είναι έτοιμη για λύση - οι κυρίαρχοι θεσμοί είναι ανέτοιμοι

Το βασικό συμπέρασμα είναι σαφές: η κοινωνία είναι όχι απλώς έτοιμη, αλλά πανέτοιμη να κινηθεί προς την κατεύθυνση μιας συμφωνημένης λύσης του Κυπριακού. Εκείνοι που δεν φαίνονται έτοιμοι είναι οι κυρίαρχοι θεσμοί, οι κυβερνώντες και τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που έχουν προσαρμοστεί στη διχοτόμηση και επωφελούνται από τη διαιώνισή της.

Αυτό ακριβώς προκύπτει από την πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημιακού Κέντρου Ερευνών Πεδίου του Πανεπιστημίου Κύπρου, η οποία διεξήχθη τον Ιούλιο του 2026 σε σταθμισμένο δείγμα 824 Ελληνοκυπρίων. Τα ευρήματα καταρρίπτουν τον διαδεδομένο ισχυρισμό ότι «η κοινωνία δεν είναι έτοιμη», ότι «έχει συμβιβαστεί με τη διχοτόμηση» ή ότι «έχει απορρίψει οριστικά την ομοσπονδιακή λύση».

Το 92,4% θεωρεί άδικο το σημερινό στάτους κβο. Επομένως, η απουσία λύσης δεν αντιμετωπίζεται ως μια ουδέτερη, ασφαλής ή αποδεκτή κατάσταση. Αντίθετα, εκλαμβάνεται ως μια βαθιά άδικη και ασταθής πραγματικότητα. Παράλληλα, το 75,3% δηλώνει ότι θα μπορούσε να αποδεχθεί ή τουλάχιστον να ανεχθεί μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ενώ μόλις το 33,3% θα μπορούσε να αποδεχθεί ή να ανεχθεί τη λύση δύο κρατών.

Επιπλέον, το 82,8% επιθυμεί κάποια ενεργή επανεκκίνηση της ειρηνευτικής διαδικασίας, ενώ μόνο το 17,2% τάσσεται υπέρ της μη επανέναρξης των συνομιλιών. Η μεγαλύτερη επι μέρους ομάδα, το 38,7%, ζητά επανέναρξη από το σημείο στο οποίο διακόπηκαν οι διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά.

Τα δεδομένα χρειάζονται, βεβαίως, προσεκτική ανάγνωση. Δεν σημαίνει ότι το 75,3% υποστηρίζει με τον ίδιο βαθμό βεβαιότητας ή ενθουσιασμού κάθε πιθανή εκδοχή της ΔΔΟ. Η έρευνα διακρίνει ορθά την ενεργή αποδοχή και την ανοχή. Σε ένα υποθετικό δημοψήφισμα, το 34,8% τοποθετείται ήδη προς το «Ναι», το 23,7% προς το «Όχι» και το 41,5% παραμένει αναποφάσιστο. Ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτής της ενδιάμεσης ομάδας θα μπορούσε να κινηθεί προς το «Ναι», εάν διασκεδαστούν συγκεκριμένες ανησυχίες σχετικά με τη λειτουργικότητα του κράτους, την εφαρμογή της συμφωνίας, την επίλυση ενδεχόμενων αδιεξόδων και την προστασία των δικαιωμάτων.

Επομένως, η κοινωνία δεν απορρίπτει την ειρήνη ούτε την ομοσπονδία. Αναζητά μια αξιόπιστη, λειτουργική και εφαρμόσιμη συμφωνία. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από τον ισχυρισμό ότι «δεν είναι έτοιμη». Η κοινωνική βάση για μια αμοιβαία συμφωνημένη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία υπάρχει. Εκείνο που απουσιάζει είναι η πολιτική ηγεσία που θα μετατρέψει αυτή τη δυνητική πλειοψηφία σε ενεργό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα λύσης.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι επίσης ότι προηγούμενες δικοινοτικές έρευνες έχουν εντοπίσει 118 διαφορετικές παραλλαγές του Πλαισίου Γκουτέρες οι οποίες θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν υποστήριξη τουλάχιστον 55% και στις δύο κοινότητες. Συνεπώς, δεν υπάρχει μόνο μια αφηρημένη επιθυμία για λύση. Υπάρχουν συγκεκριμένα, αμοιβαίως αποδεκτά πεδία συμβιβασμού πάνω στα οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια βιώσιμη συμφωνία. Τα εμπόδια βρίσκονται αλλού:

1. Η πολιτική και οικονομική ελίτ που διαχειρίζεται το κράτος και το Κυπριακό έχει χρεοκοπήσει πολιτικά, ηθικά και στρατηγικά. Έχει εξαντλήσει την αξιοπιστία της και στερείται ουσιαστικής κοινωνικής νομιμοποίησης. Επί δεκαετίες επικαλείται την «ανετοιμότητα της κοινωνίας» για να συγκαλύψει τη δική της αδράνεια, τις παλινδρομήσεις και την απροθυμία της να αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας πραγματικής ειρηνευτικής πρωτοβουλίας.

2. Οι κυρίαρχοι θεσμοί του κράτους και του κεφαλαίου έχουν προσαρμοστεί στη διχοτόμηση. Γύρω από το στάτους κβο έχουν συγκροτηθεί υλικά, πολιτικά και ιδεολογικά συμφέροντα: μηχανισμοί εξουσίας, οικονομικά δίκτυα, διαχείριση γης και περιουσιών, εθνικιστικές νομιμοποιήσεις και θεσμικές καριέρες. Για σημαντικά τμήματα των ελίτ, η εκκρεμότητα του Κυπριακού δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα προς επίλυση, αλλά καθεστώς προς διαχείριση και αξιοποίηση. Η ντε φάκτο διχοτόμηση παράγει τους δικούς της διαχειριστές και τους δικούς της ωφελημένους.

3. Η επίκληση μιας ενιαίας “κοινωνικής βούλησης” αποτελεί ιδεολογική κατασκευή. Η κοινωνία δεν είναι ένα ομοιογενές σώμα ούτε ένας φυσικός οργανισμός με μία και μοναδική βούληση. Είναι ένα συγκρουσιακό και αντιφατικό πεδίο, στο οποίο αντιπαρατίθενται κοινωνικές δυνάμεις, ταξικά συμφέροντα, πολιτικές ιδέες και διαφορετικά σχέδια για το μέλλον. Υπάρχουν δυνάμεις που επενδύουν στη διχοτόμηση, αλλά υπάρχουν και ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις που επιθυμούν την επανένωση, την ειρήνη, την ασφάλεια και τη δημοκρατική συμβίωση.
Η έρευνα προσφέρει ακόμη ένα κρίσιμο εύρημα: όσο συχνότερη είναι η επαφή με Τουρκοκυπρίους, τόσο αυξάνεται η αποδοχή της ΔΔΟ. Μεταξύ όσων δεν έχουν καμία επαφή, το 70,3% την αποδέχεται ή την ανέχεται· το ποσοστό φτάνει το 87,4% μεταξύ όσων έχουν εβδομαδιαία ή συχνότερη επαφή. Η δικοινοτική συνεργασία, επομένως, δεν αποτελεί διακοσμητικό συμπλήρωμα της διαπραγμάτευσης. Είναι μηχανισμός αποδόμησης των προκαταλήψεων και οικοδόμησης της κοινωνικής βάσης της λύσης. Γι’ αυτό απαιτούνται περισσότερα οδοφράγματα, κοινές κοινωνικές και οικονομικές δράσεις, δικοινοτική εκπαίδευση, κοινές υποδομές και πραγματική συμμετοχή των πολιτών.

Η λύση δεν θα προκύψει ως φυσική εξέλιξη του χρόνου ούτε θα προσφερθεί από εκείνους που επενδύουν στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Ο χρόνος, αντίθετα, παγιώνει τα τετελεσμένα και ενισχύει τα συμφέροντα που αναπτύσσονται γύρω τους. Η κοινωνική διαθεσιμότητα υπάρχει, αλλά πρέπει να μετατραπεί σε οργανωμένη πολιτική δύναμη. Χρειάζονται πολιτική βούληση, επανέναρξη των συνομιλιών από το διαπραγματευτικό κεκτημένο του Κραν Μοντανά και το Πλαίσιο Γκουντέρες, θεσμικές ασφαλιστικές δικλίδες, ουσιαστικά μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, συμμετοχή των πολιτών και, πάνω απ’ όλα, επίμονη δικοινοτική κινητοποίηση.

Τις επόμενες ημέρες, ο ΟΗΕ αναμένεται να επιβεβαιώσει τις συγκλίσεις που έχουν ήδη επιτευχθεί ανάμεσα στις δύο πλευρές. Τότε θα διαφανεί ακόμη καθαρότερα ποιος ή ποιοι αποτελούν το πραγματικό εμπόδιο στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και στην επίτευξη λύσης. Η κυπριακή κοινωνία δεν χρειάζεται να περιμένει παθητικά τις ηγεσίες της. Οφείλει να συγκροτήσει η ίδια το κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο της επανένωσης, της ειρήνης και της ουσιαστικής δημοκρατίας.

23/08/2026

Απάντηση στο άρθρο του Θανάση Φωτίου στην Καθημερινή με τίτλο «Έρευνα - Η άλλη όψη των ισραηλινών επενδύσεων».
----------------------------------------------------------------------
Είναι σημαντικό να καταγραφεί εξ αρχής ως γεγονός το ότι στην Κύπρο δεν υπήρξαν ποτέ αντισημιτικά περιστατικά, κλίμακας τέτοιας που να εγείρεται ανησυχία. Οι πρόσφατες εκφράσεις ανησυχίας για άνοδο του αντισημιτισμού στην Κύπρο προέρχονται από «δημοσκοπήσεις» που διενεργούνται από σιωνιστικούς οργανισμούς, με αδιαφανή μεθοδολογική ταυτότητα και χωρίς επιστημονική βάση. Στόχος είναι η διευκόλυνση της επέλασης του Ισραηλινού κεφαλαίου και επιρροής στην Κύπρο και της εξουδετέρωσης της κριτικής προς το κράτος του Ισραήλ. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, σε πρόσφατη δημοσκόπηση αναφορικά με τον αντισημιτισμό, εν μέσω της επιχειρούμενης γενοκτονίας, όπως αυτή διαπιστώνεται από τη σχετική ενδιάμεση απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, μέσα από τις ερωτήσεις εξομοιώνενται η συμφωνία/διαφωνία με τις πολιτικές του κράτους του Ισραήλ, με τον εβραϊκό λαό.

Αυτού του είδους οι προσεγγίσεις, πρωτίστως αποτελούν προσπάθεια απόσεισης των ευθυνών των πολιτικών προσώπων που είτε με την ανοχή τους είτε με την ενεργό δράση τους συνέβαλαν και συμβάλουν στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Για να ανάγεται η κριτική σε ρητορική μίσους θα πρέπει να καλεί σε βία κατά προσώπων λόγω της εθνοτικής τους καταγωγής. Δεν υπάρχει καμία τέτοια καταγραφή στην Κύπρο.

Η κριτική προς την επιχειρηματική δραστηριότητα του Ισραηλινού κεφαλαίου, και προπάντων όταν αυτή χαρακτηρίζεται (και από τον ίδιο το Θανάση Φωτίου) ως προκλητικά αδιάφορη προς τους νόμους μας, είναι νόμιμη και καλύπτεται από το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση- απαραίτητο συστατικό σε κάθε δημοκρατία. Aν η δραστηριότητα του Ισραηλινού κεφαλαίου το 2026 φέρει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τη δραστηριότητα του εβραϊκού κεφαλαίου στη ναζιστική Γερμανία την δεκαετία του 1930, τότε αυτό συνιστά εύλογο συμπέρασμα της λειτουργίας του καπιταλισμού και όχι στοχοποίηση των εβραίων συγκεκριμένα. Σε κάθε περίπτωση, αν μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί, κάτι που δεν είναι καθόλου βέβαιο, αυτό δεν μπορεί να μετατρέψει μια νόμιμη πράξη (δηλ. την κριτική κατά του Ισραήλ) σε παράνομη με τη δικαιολογία του αντισημιτισμού.

Ορθά το άρθρο του Θανάση Φωτίου καταδεικνύει ότι η ανοχή στις παρανομίες του Ισραηλινού κεφαλαίου αυξάνουν τις αντιδράσεις της κοινωνίας, οι οποίες δεν θα έπρεπε να υποτιμηθούν. Ο λόγος όμως που -κατά τη γνώμη του αρθρογράφου- οφείλουν να διασκεδαστούν οι αντιδράσεις δεν είναι το κράτος δικαίου. Είναι η διάσωση της «συνεργασίας» Κύπρου-Ισραήλ, την οποία βλέπει ως θετική για την Κύπρο, λόγω εισροής ξένου κεφαλαίου. Μπορεί η εισροή ξένου κεφαλαίου να είναι «θετική για το ΑΕΠ» αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε όφελος για τη μαζική πλειοψηφία του πληθυσμού, δηλαδή την εργατική και τις χαμηλομεσαίες τάξης. Απλώς αυξάνει τα έσοδα μιας προνομιακής τάξης φυσικών προσώπων και εταιρειών ανάπτυξης γης, τραπεζιτών, δικηγόρων και λογιστών, τη μερίδα εκείνη της οικονομικής ελίτ που με τον κερδοσκοπικό τη καιροσκοπισμό οδήγησαν σε χρεοκοπία την χώρα το 2013, χωρίς κανένα «trickle down effect».

Όπως είχε γίνει και με τον οικοδομικό οργασμό που συνδέθηκε με το πρόγραμμα των χρυσών διαβατηρίων, τα οφέλη για την οικονομία γενικά ήταν δημοσιονομικά αμελητέα. Ήταν υπαρκτά μόνο για τους γνωστούς-άγνωστους που έκτισαν και πούλησαν τα ακίνητα μαζί με Κυπριακά διαβατήρια. Από το 2013, οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν στάσιμοι για μεγάλο μέρος των εργαζομένων, με τον κατώτατο μισθό των 1.088 ευρώ (μικτά) να μην επαρκεί απέναντι στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση, ενώ η επιχειρηματική κερδοφορία αυξάνεται. Από το 2021, οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν στο 40% των κατηγοριών απασχόλησης και μόλις το 37% των εργαζομένων έλαβε αυξήσεις υψηλότερες από τον πληθωρισμό. Παράλληλα, το 17,1% του πληθυσμού —περίπου 167.000 άτομα— βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ ο κίνδυνος εισοδηματικής φτώχειας αφορά το 14,9% —περίπου 146.000 άτομα. Την ίδια στιγμή, το πλουσιότερο 10% αύξησε το μερίδιό του στον συνολικό πλούτο από 50,7% το 2000 σε 66,7% το 2023, ενώ το μερίδιο του πλουσιότερου 1% εκτινάχθηκε από 12,8% σε 33,3%. Πρόκειται για μια σαφή και διαρκή μεταφορά εισοδήματος και πλούτου προς τα πάνω, την οποία το φορολογικό σύστημα και οι κοινωνικές μεταβιβάσεις αδυνατούν να ανακόψουν, καθώς περιορίζουν την ανισότητα λιγότερο αποτελεσματικά από τον μέσο όρο της ΕΕ. Η συνέπεια της εισροής ξένου κεφαλαίου για την πλατιά μάζα των Κυπρίων ήταν η άνοδος της φτώχιας, η οποία εντάθηκε από την αύξηση του κόστους ζωής και τις μαζικές εκποιήσεις πρώτης κατοικίας.

Ο Θανάσης Φωτίου δεν θέλησε να ασχοληθεί με το ότι ο Νετανιάχου καταζητείται για εγκλήματα πολέμου, ότι η -κατά τα άλλα- «φίλη» χώρα διεξάγει γενοκτονία στη Γάζα και στο Λίβανο και ότι κατέχει τα πρωτεία στις καταδίκες από τον ΟΗΕ για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Παραδόξως, διακατέχεται από την ακλόνητη πεποίθηση πως τα ίδια κεφάλαια που εποικίζουν και κερδοσκοπούν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, την ίδια ώρα που συνιστούν την ατμομηχανή ενός κράτους που κατηγορείται για διεθνή εγκλήματα πολέμου θα μπορούσαν να συμμορφωθούν με τους πολεοδομικούς κανονισμούς της Κύπρου, πλην όμως δεν τους υποδείχθηκε ιδιαίτερα αυστηρά από το κράτος. Η χώρα και οι επιχειρηματίες της που αγνοούν επιδεικτικά τον ΟΗΕ και σχεδόν ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, σύμφωνα με το Θανάση Φωτίου θα συμμορφωθεί με τις υποδείξεις των κοινοτικών συμβουλίων, του Τμήματος Περιβάλλοντος και του Υπουργείου Παιδείας.

Η πραγματικότητα που δεν θέλει να παραδεχθεί το άρθρο είναι το ότι το κράτος φέρει την ευθύνη για την παράνομη δράση του Ισραηλινού κεφαλαίου στην Κύπρο γιατί δεν φρόντισε να το θέσει ενώπιον της δικαιοσύνης: δεν φρόντισε να εκδώσει απαγορευτικά διατάγματα για τις παράνομες οικοδομικές δραστηριότητες και ακολούθως εντάλματα σύλληψης των διευθυντών των εταιρειών σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τα απαγορευτικά διατάγματα.

Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που η κοινωνία αντιδρά στις Ισραηλινές επενδύσεις: γιατί είναι φανερό πως το Ισραηλινό κεφάλαιο (που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το Ισραηλινό κράτος) έχει εξαγοράσει πολιτικούς να κάνουν τα στραβά μάτια στις παρανομίες του, διαβρώνοντας το κράτος δικαίου χωρίς δυνατότητα αναστροφής. Το γεγονός ότι παραβλέπει τα εγκλήματα του Ισραήλ χάριν της όποιας πιθανότητας οικονομικής ανάπτυξης επιβεβαιώνει πως το Ισραηλινό κεφάλαιο έχει εξαγοράσει συνειδήσεις στην Κύπρο.

[To άρθρο του Θανάση Φωτίου στα σχόλια]

02/08/2026

Η Κυπριακή «Δημοκρατία» και οι εκ γενετής ύποπτοι πολίτες της

Πρόσφατα, ένας Τουρκοκύπριος συμπολίτης μας, ο οποίος εργάζεται μόνιμα στις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, αγόρασε διαμέρισμα στη Λευκωσία, κατέβαλε την προκαταβολή και μετέβη στο Κτηματολόγιο για να καταθέσει το συμβόλαιο αγοράς. Εκεί πληροφορήθηκε ότι, ως Τουρκοκύπριος, δεν μπορεί να αποκτήσει ακίνητη ιδιοκτησία χωρίς προηγούμενη άδεια του Υπουργού Εσωτερικών. Η απαίτηση αυτή βασίζεται σε μια «προσωρινή» νομοθετική ρύθμιση του 1970, η οποία εξακολουθεί να ισχύει πενήντα έξι χρόνια αργότερα και παρέχει στον εκάστοτε Υπουργό την εξουσία να εγκρίνει ή να απορρίπτει, κατά την απόλυτη διακριτική του ευχέρεια, κάθε μεταβίβαση ακίνητης ιδιοκτησίας που «ενδέχεται να θέσει εις κίνδυνον ή καθ' οιονδήποτε τρόπον να επηρεάσει τη δημόσια ασφάλεια».

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει διαφορετικά ορισμένους από τους ίδιους τους πολίτες της αποκλειστικά λόγω της εθνοτικής τους καταγωγής. Πρόκειται για ένα καθεστώς θεσμοθετημένης δυσμενούς διάκρισης, κατά παράβαση του Συντάγματος, της Διεθνούς Σύμβασης για την Εξάλειψη Κάθε Μορφής Φυλετικής Διάκρισης, της Οδηγίας 2000/43/ΕΚ για τη Φυλετική Ισότητα, καθώς και ενός ολόκληρου πλέγματος υπερνομοθετικής ισχύος κανόνων δικαίου που υπερισχύουν της «προσωρινής» αυτής ρύθμισης του 1970.

Η ίδια αυτή ρύθμιση δεν θεωρήθηκε αναγκαία όταν «επενδυτές» από τρίτες χώρες, πρόσωπα που καταζητούνταν ή ακόμη και εξέτιαν ποινές φυλάκισης στο εξωτερικό, καθώς και άτομα που κατηγορούνται ή ενδέχεται να λογοδοτήσουν για εγκλήματα πολέμου, απέκτησαν μαζικά ακίνητα στη μισή Κύπρο. Κρίνεται, όμως, απολύτως αναγκαία όταν πρόκειται για Τουρκοκύπριους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίοι αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου ως ύποπτοι και εν δυνάμει επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, όχι εξαιτίας κάποιας πράξης τους, αλλά λόγω αυτού που είναι.

Πρόκειται για μια βαθιά αντίφαση στην καρδιά του κυπριακού κράτους. Η δημόσια ασφάλεια δεν αξιολογείται με βάση την ατομική συμπεριφορά, αλλά με βάση την εθνοτική καταγωγή. Η υποψία δεν απορρέει από συγκεκριμένες πράξεις ενός προσώπου, αλλά αποδίδεται συλλήβδην σε μια ολόκληρη κοινότητα, η οποία, ειρωνικά, αποτελεί συνταγματικά αναγνωρισμένη πολιτική κοινότητα της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αντί η πολιτεία να αντιλαμβάνεται την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως στρατηγικό σύμμαχο για την επίλυση του Κυπριακού, εφαρμόζει ακριβώς το αντίθετο: αντιμετωπίζει μια ολόκληρη κοινότητα συμπολιτών ως εξ αντικειμένου και εκ γενετής ύποπτη. Με τον τρόπο αυτό, δεν εφαρμόζει απλώς επ' αόριστον μια απαράδεκτη νομοθετική διάταξη, αλλά διαιωνίζει ένα καθεστώς εξαίρεσης, στο οποίο η εξαίρεση μετατρέπεται σε κανόνα και η ρατσιστική διάκριση αποκτά θεσμική και νομοθετική υπόσταση.

Οι διάφορες εκφάνσεις του αμφίβολης νομιμότητας «δόγματος της ανάγκης» έχουν, στην πραγματικότητα, κανονικοποιήσει μια βαθύτερη λογική πάνω στην οποία οικοδομήθηκε και εξακολουθεί να αναπαράγεται το άλυτο Κυπριακό. Η αντιμετώπιση των Τουρκοκυπρίων ως μιας διαρκούς και εγγενούς απειλής, όπως αποτυπώνεται και εφαρμόζεται μέχρι σήμερα μέσα από τη συγκεκριμένη νομοθεσία, δεν αποτελεί απλώς ένα διοικητικό κατάλοιπο του παρελθόντος. Συνιστά οργανικό στοιχείο ενός εθνικιστικού κρατικού αφηγήματος, το οποίο εξυπηρετεί τη διατήρηση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας, επιτρέποντας στην κυρίαρχη πολιτική ελίτ να διαιωνίζει έκτακτες εξουσίες και να δικαιολογεί την περιστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων στο όνομα της ασφάλειας.

Όσο αυτή η λογική παραμένει αδιαμφισβήτητη, το κράτος δικαίου δεν αποτελεί κοινό κεκτημένο όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά προνόμιο που εφαρμόζεται επιλεκτικά. Η ισότητα ενώπιον του νόμου μετατρέπεται σε προϋπόθεση εθνοτικής καταγωγής και η εξαίρεση παύει να είναι εξαίρεση: μετατρέπεται στην κανονική μορφή άσκησης της κρατικής εξουσίας απέναντι σε μια ολόκληρη συνταγματική κοινότητα. Ένα κράτος, όμως, που αντιμετωπίζει μέρος των ίδιων των πολιτών του ως εκ γενετής ύποπτους δεν υπονομεύει μόνο τα δικαιώματά τους· υπονομεύει τη δική του δημοκρατική και συνταγματική νομιμοποίηση.

28/07/2026

28/07/2026

Κύπριοι και Κυπριες υποδέχονται το Γενικο Γραμματέα του ΟΗΕ για να δηλώσουν ότι η λύση είναι η εφικτή.

26/07/2026

Η γιγαντοπινακίδα στα εβραϊκά, στον αυτοκινητόδρομο στο ύψος του Ζυγίου, που διαφημίζει την υποψηφιότητα του Γκάντι Άιζενκοτ στις επερχόμενες εκλογές στο Ισραήλ, αποτελεί έκφραση της μετατροπής της χώρας μας σε πλατφόρμα για την εξωτερίκευση των πολιτικών διεργασιών του Ισραήλ. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που προέκυψε μέσα από τη μαζική εισροή ισραηλινών κεφαλαίων στη χώρα μας, στο πλαίσιο της στρατηγικής μετατροπής της Μεσογείου σε ζώνη προηγμένης ασφάλειας και πολιτικής επιρροής του Ισραήλ. Η δημιουργία κλειστών ισραηλινών κοινοτήτων, εξοπλισμένων με σχολεία και θρησκευτικά κέντρα, δεν αποσκοπεί μόνο στην παροχή δεύτερων κατοικιών και ενός «καταφυγίου» από τις εχθροπραξίες στο Ισραήλ. Αποτελεί, παράλληλα, εφαρμογή μιας στρατηγικής ανάγκης για την επέκταση των ισραηλινών δικτύων επιρροής πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Η επέκταση του Ισραήλ στη Μεσόγειο δεν αποτελεί απλώς οικονομική επενδυτική δραστηριότητα στον τομέα των ακινήτων ή του τουρισμού. Η γεωγραφική θέση της Κύπρου και η προθυμία μερίδας του εγχώριου κεφαλαίου —το οποίο εδώ και χρόνια ασκεί καθοριστική επιρροή στα πολιτικά δρώμενα της χώρας— κατέστησαν την Κύπρο κρίσιμο εταίρο για το Ισραήλ, με στόχο τον έλεγχο των ενεργειακών διαδρομών, τη στρατιωτική εκπαίδευση σε περιβάλλον που προσομοιάζει με εκείνο του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, καθώς και την ενίσχυση της βιομηχανίας πληροφοριών που ελέγχει το Ισραήλ.
Η ισραηλινή πολιτική και χρηματοοικονομική επιρροή δημιουργεί δεσμούς εξάρτησης και διαδρόμους επιρροής, οι οποίοι διευκολύνουν τη μετατροπή της χώρας μας σε πλατφόρμα για επιχειρήσεις μη οικονομικής φύσης, συνδεδεμένες με μηχανισμούς πληροφοριών, κυβερνοεπιτήρησης και κατασκοπείας. Με τον τρόπο αυτό, η Κύπρος μετατρέπεται σε γεωστρατηγικό περιουσιακό στοιχείο της ισραηλινής πολεμικής μηχανής.
Η Κύπρος δεν είναι η μόνη χώρα στην οποία το Ισραήλ έχει εδραιώσει ισχυρή πολιτική παρουσία. Αντίστοιχα φαινόμενα παρατηρούνται στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Αγγλία και σε διάφορες άλλες χώρες με υποτελείς κυβερνήσεις. Αυτό που ξεχωρίζει στην περίπτωση της Κύπρου είναι η ασυμμετρία της συνεργασίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, κυρίως στους τομείς της άμυνας και των πληροφοριών, η οποία ουσιαστικά μετατρέπει τη χώρα μας σε προωθημένη ισραηλινή επιχειρησιακή βάση εντός ευρωπαϊκού εδάφους.

Η Τουρκία αποτελεί περιφερειακό ανταγωνιστή του Ισραήλ στον έλεγχο των θαλάσσιων, εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών. Σε αντίθεση με όσα καθημερινά προπαγανδίζει η κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, αυτό δεν αποβαίνει προς όφελος της Κύπρου ούτε λειτουργεί ως μοχλός πίεσης προς την Τουρκία για σκοπούς επίλυσης του Κυπριακού. Η Τουρκία δεν αποτελεί εχθρό για το Ισραήλ. Άλλωστε, πρόκειται για χώρα που διατηρεί ανοιχτά τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της προς το Ισραήλ για τη διακίνηση εξοπλισμού και καυσίμων που συνδέονται με την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ, κατά παράβαση, όπως υποστηρίζεται, των συστάσεων του ΟΗΕ. Η Κύπρος εξυπηρετεί τη ζωτική ανάγκη του Ισραήλ να περιορίσει την επιρροή της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και να επιτύχει μια μορφή ηγεμονίας και διαρθρωτικού ελέγχου επί ολόκληρης της Μεσογείου. Ωστόσο, ο ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ δεν μεταφράζεται προς όφελος των Κυπρίων. Αντίθετα, η αυξανόμενη ισραηλινή επιρροή στην Κύπρο μας απομακρύνει από τη λύση του Κυπριακού, η οποία δεν θα επιτευχθεί με στρατιωτικά μέσα —όπως εμμέσως πλην σαφώς αφήνεται να εννοηθεί στη δημόσια σφαίρα— αλλά μέσω διαπραγματεύσεων με την Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους. Άλλωστε, από το 2016, όταν εντάθηκε η συνεργασία με το Ισραήλ, η χώρα μας απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την προοπτική λύσης, με Ελληνοκύπριους πολιτικούς να προτάσσουν, για πρώτη φορά, τα δύο κράτη ως «λύση» και να εγκαταλείπουν τις συνομιλίες στο παρά πέντε μιας συμφωνίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Η σθεναρή υποστήριξη που η κυβέρνηση παρέχει στο Ισραήλ έχει πλήξει την αξιοπιστία της χώρας μας έναντι του ΟΗΕ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή καταδίκασε τη γενοκτονία και την κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ και του οποίου η ίδια η ύπαρξη απειλείται πλέον ανοιχτά από το Ισραήλ.

Η ασύμμετρη συμμαχία με το Ισραήλ δεν έπληξε μόνο τις πιθανότητες επίλυσης του Κυπριακού. Η μαζική εισροή ισραηλινών κεφαλαίων στην οικιστική βιομηχανία μείωσε σε δραματικά επίπεδα την προσφορά προσιτής στέγης, με αποτέλεσμα οι Κύπριοι να δαπανούν πέραν του 50% του μισθού τους για το ενοίκιο. Παράλληλα, η επιλογή της κυβέρνησης να συνδέσει τους ενεργειακούς της σχεδιασμούς με εκείνους του Ισραήλ είχε ως αποτέλεσμα η χώρα με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια στην Ευρώπη και χωρίς ιδιαίτερες ενεργειακές απαιτήσεις —καθώς δεν διαθέτει βαριά βιομηχανία— να έχει ίσως το ακριβότερο ηλεκτρικό ρεύμα στην Ευρώπη, και μάλιστα να το λαμβάνει με το σταγονόμετρο.

Η ηθική κατάπτωση που συνεπάγεται η στήριξη μιας γενοκτονίας δεν μπορεί να αφήσει την κοινωνία μας ανεπηρέαστη. Την ίδια ώρα που η διαφθορά έχει αγγίξει πρωτοφανή επίπεδα, η δικαιοσύνη φαίνεται να έχει εξουδετερωθεί και να επικρατεί το δίκαιο της εξουσίας, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο διεθνές επίπεδο.

23/07/2026

[GR]

Στις 28 Ιουλίου, στις 18:30, την ώρα που ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ θα παραθέτει δείπνο στους δύο ηγέτες, πραγματοποιούνται παράλληλες δικοινοτικές κινητοποιήσεις με σύνθημα «Ομοσπονδιακή Λύση Τώρα».

Το Far Right Watch Cy καλεί τους πολίτες να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση στο σημείο πρόσβασης προς την Αντιπροσωπεία του ΟΗΕ, απέναντι από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Η πρωτοβουλία αυτή πραγματοποιείται σε μια κρίσιμη στιγμή για το Κυπριακό. Η παρουσία και η συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών μπορεί να ενισχύσει τις προσπάθειες για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, στη βάση των συγκλίσεων που έχουν επιτευχθεί μέχρι το Κραν Μοντανά, του Πλαισίου των Έξι Σημείων του Γενικού Γραμματέα και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα.

📍 Δευτέρα 28 Ιουλίου
🕡 18:30
📍 Σημείο πρόσβασης προς την Αντιπροσωπεία του ΟΗΕ (απέναντι από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας)

Η ειρήνη και η επανένωση χρειάζονται τη φωνή της κοινωνίας.

_______________________________________________________________

[Tr]

28 Temmuz saat 18.30'da, BM Genel Sekreteri iki lideri akşam yemeğinde ağırlarken, "Federal Çözüm Şimdi" sloganıyla eş zamanlı iki toplumlu etkinlikler düzenlenecektir.

Far Right Watch Cy, üyelerini ve destekçilerini Lefkoşa Üniversitesi'nin karşısındaki BM Temsilciliği erişim noktasında gerçekleştirilecek etkinliğe katılmaya çağırmaktadır.

Bu girişim, Kıbrıs meselesi açısından kritik bir dönemde gerçekleşmektedir. Sivil toplumun katılımı, Crans-Montana'ya kadar varılan uzlaşılar, Genel Sekreter'in Altı Maddelik Çerçevesi ve Kıbrıs'ın siyasi eşitliğe dayalı iki bölgeli, iki toplumlu federasyon temelinde yeniden birleşmesini öngören BM Güvenlik Konseyi kararları temelinde müzakerelerin yeniden başlamasına yönelik çabaları güçlendirebilir.

📍 28 Temmuz Pazartesi
🕡 18.30
📍 Metehan Çemberi

Barış ve yeniden birleşme, toplumun aktif katılımını gerektirir.

[eng]

On July 28th at 18:30, while the UN Secretary-General hosts the two leaders for dinner, parallel bi-communal mobilisations will take place under the slogan "Federal Solution Now."

Far Right Watch Cy calls on its members and supporters to join the mobilisation at the access junction to the UN Representative Office, opposite the University of Nicosia.

This initiative comes at a critical moment for Cyprus. The active participation of civil society can strengthen efforts to resume negotiations on the basis of the convergences achieved up to and including Crans-Montana, the Secretary-General's Six-Point Framework, and the UN Security Council resolutions calling for the reunification of Cyprus as a bi-zonal, bi-communal federation with political equality.

📍 Monday, 28 July
🕡 18:30
📍 (South) Access junction to the UN Representative Office (opposite the University of Nicosia)
(North Metehan Çemberi)

Peace and reunification require the active participation of society.