Sa 16 godina, po završetku dva razreda gimnazije, kao dobrovoljac oblači uniformu Knjaževine Srbije. I ako ne ide na visoke vojne škole, sa 22 godine na epoletama mu je čin potporučnika pešadije. Bez vojne akademije, Gojković napreduje u vojničkoj karijeri, od običnog vojnika do generala. Sve to vreme prate ga hrabrost, ali i strogost. Čast i otadžbina su mu bili uvek na prvom mestu. Učestvovao je kao dobrovoljac u srpsko-turskim ratovima, komandovao bataljonom, postao general i ministar vojni (mart 1910 — februar 1911). U balkanskim ratovima bio je komandant Moravske divizije prvog poziva, koja se istakla u kumanovskoj, bitoljskoj i bregalničkoj bici. U Prvom svetskom ratu je bio komandant Moravske divizije prvog poziva (u bitkama na Ceru i Kolubari) a 1915. godine je bio komandant Timočke vojske, koja je uspešno branila granice Srbije od napada 1. bugarske armije, a istakla se u borbama kod Kačanika. Nakon povlačenja, zbog bolesti prebačen je na lečenje u Francusku. U povratku iz Francuske na solunski front brod Minas je torpedovan od strane nemačke podmornice u blizini Sicilije. Ilija Gojković je odbio da se preda, jer je čast i ponos srpskog generala bila toliko velika, veća od života! Zapucao je na podmornicu i izgovorio: „Srpski se đeneral nikad ne predaje!“. Kažu da su podmorničari bili za trenutak zatečeni jer su najmanje očekivali da će neko pružati otpor, i to sa pištoljem. Zbunjenost Nemaca kratko je trajala, uzvratili su i ubili đenerala Iliju Gojkovića. „Čiča“ ili „Naš Čiča“ kako su ga njegovi vojnici zvali, sahranjen je u morskim dubinama u Jonskom moru 15. Poginuo je hrabro, časno, smelo... baš onako kako je i živeo.
