16/05/2026
„Жените не молчат затоа што не знаат каде да одат. Жените молчат затоа што не веруваат дека некој ќе стои зад нив кога ќе тргнат.“
Денеска, претседателката на „Јас Сум Жена“, Ана Дукоcка, учествуваше на стручната трибина на тема „Борбата со семејното насилство и насилството врз жената како социјален предизвик: институционален, психосоцијален и вредносен одговор“, во организација на Форумот на жени на Социјалистичка партија на Македонија.
Во своето обраќање на тема „Реалноста на терен: поддршка, бариери и (не)доверба во системот – граѓански сектор, теренска перспектива“, таа говореше за суровата секојдневна реалност на жените кои преживуваат насилство, за празнините во системот, за недовербата што ја чувствуваат жртвите и за неопходноста од суштински, а не козметички промени.
Според ОБСЕ, 10% од жените во Македонија доживеале физичко или сексуално насилство од партнер, а 3.1% само во последната година. Но сите знаеме дека вистинските бројки се многу повисоки, затоа што најголемиот дел од насилството никогаш не се пријавува. И ова не е само наш проблем. Во регионот, состојбата е еднакво алармантна: во Србија 19% од жените доживеале физичко или сексуално насилство од партнер, во Бугарија 28% од жените пријавиле физичко или сексуално насилство во животот, во Албанија 52% од жените доживеале некаква форма на насилство, а во Косово 68% од жените доживеале психолошко насилство, а 30% физичко. Овие бројки се сведоштво дека насилството врз жените е регионален, културен и системски предизвик.
Дукоска упати апел: „Ова не е само професионална задача, ова е човечка обврска. Потребни се брзи реакции, јасни рокови, една точка на контакт за секоја жена што бара помош, траума-информирани професионалци и вистинска институционална одговорност. Само така ќе изградиме држава во која секоја жена ќе биде слушната, заштитена и поддржана.“
Дукоска нагласи дека поддршката мора да биде достапна, координирана и навремена, а институциите, обучени, одговорни и транспарентни. Граѓанскиот сектор, медиумите и институциите мора заедно да создадат систем што жените ќе можат да го наречат: „мојот систем, мојата заштита и со гордост мојата држава.“
