DPSS je član Evropske federacije za psihoanalitičku psihoterapiju (EFPP), Evropske psihoterapijske asocijacije (EAP) i jedan od osnivača Saveza društava psihoterapeuta Srbije (SDPS).
Šta je psihoanalitička psihoterapija i kome je namenjena? Ciljevi psihoanalitičke psihoterapije definišu se u dva smera, koja su podjednako važna:
• smanjenje ili otklanjanje simptoma pacijenta,
• istraživanje i eli
minisanje uzroka koji ih stvara. Psihoanalitička psihoterapija se zasniva na tumačenju saopštenja o smetnjama, koje pacijent iznosi, kao i na tumačenju odnosa koji se stvara između pacijenta i terapeuta. U adolescentnom uzrastu, problemi koji se mogu tretirati psihoanalitičkom psihoterapijom su:
• nesnalaženje u savladavanju razvojnih zadataka
• različiti vidova poremećaja ponašanja i raspoloženja
• zastoji u korišćenju svojih intelektualnih i kreativnih potencijala, tj. školskom i studentskom zastoju
• problemi povučenosti, stidljivosti, straha od intimnosti, straha od autoriteta i slično
U odraslom dobu:
• problemi životnih kriza, uzrokovani partnerskom problematikom, roditeljskim nesnalaženjem, emotivnim gubicima nakon razilaženja, razvoda, suočavanja sa somatskim bolestima ili smrti važnih i dragih osoba
• problemi nesnalaženja u međuljudskim i komplikovanim međugeneracijskim odnosima
• problemi straha i neraspoloženja izazvani poslovnim problemima ili neuspesima, promenom ili gubitkom posla i slično
• psihosomatski problemi
• problemi straha, različitih fobija ili opsesivnih smetnji
• problemi težih poremećaja ličnosti
Razvijene su posebne tehnike za lečenje psihotičnih i adiktivnih poremećaja. Važno je istaći da postojanje motivacije, spremnosti da se preuzme odgovornost za svoj problem i želje za promenom, doprinose dobrom terapijskom ishodu. Kada psihoterapijski proces otpočne, poboljšanje se ostvaruje postizanjem nekoliko manjih ciljeva koji vode od smanjenja početnih tegoba, preko sticanja uvida, tj. saznanja o unutrašnjim pokretačima problema do promene unutar psihičke strukture i poboljšanja međuljudskih odnosa u spoljašnjem svetu. Ovaj psihoterapijski put nije ni malo jednostavan i lak jer podrazumeva, po nekad, bolna suočavanja sa sopstvenom agresivnošću i nezrelošću, tj. nezrelim mehanizmima odbrane, svojstvene ranijim periodima razvoja, uz istovremenu potrebu prevazilaženja, naturalizacije i integracije istih. Sticanje saznanja o unutrašnjim pokretačima, tj. uvida, ključni je momenat, koji daje mogućnost poboljšanja kvaliteta života i podstiče sposobnost da se bude u dobrim i partnerskim odnosima i u ulozi roditeljstva. Vrlo važna činjenica je da uvid olakšava suočavanje sa strepnjom, koja se tokom života prirodno pojavljuje. Zbog svega navedenog, psihoanalitička psihoterapija predstavlja jednu od dubinskih, tj. rekonstruktivnih psihoterapijskih tehnika koje dovode do preuređenje unutrašnjeg sveta osobe u cilju stvaranja skladnijih odnosa kako unutar njega tako i u spoljašnjoj realnosti.
