22/01/2026
Ik zal beginnen bij het begin: in 1977 ben ik uit Colombia geadopteerd naar Nederland samen met mijn broer die 2 jaar ouder is. Mijn hele jeugd heb ik eigenlijk als heel prettig ervaren en had niet veel last van mijn adoptie. Uiteraard ontkom je niet aan het feit dat je geadopteerd bent en dacht ik wel vaak wie zou mijn moeder zijn, hoe zou eruit zou zien en hoe ze zou zijn. Echter, het was geen groot thema: mijn leven was prima. Mijn broer had er meer last van en heeft samen met mijn adoptiemoeder geprobeerd via het programma Spoorloos iets van familie te vinden. Maar helaas, was er te weinig informatie om de zoektocht te starten. Achteraf blijkt dit niet vreemd want alle informatie in onze adoptiepapieren was vals of vakkundig weggelaten.
Er kwam een verandering in mijn denken en behoefte om meer te weten over mijn achtergrond nadat ik kinderen kreeg. Ik wilde toch wel weten wie mijn ouders zouden zijn, aangezien mijn adoptie ouders waren overleden en mijn kinderen er ook regelmatig over begonnen en hun eigen vragen erover hadden. Het ging niet meer alleen om mijn roots en geschiedenis maar ook gedeeltelijk om die van hen.
In 2015 ben ik met mijn gezin en mijn broer voor het eerst teruggekeerd naar Colombia. Meer voor vakantie en het ontdekken van het land, dan om te zoeken. Maar uiteraard hebben wij wel een bezoek gebracht aan het kindertehuis waarvandaan we geadopteerd zijn. Daar troffen wij voor het eerst informatie aan in hun archiefgegevens, die wij nog niet kenden, zoals een andere achternaam, geboortedatum en geboorteplaats. We zijn toen ook bij het ICBF geweest maar er waren geen verdere gegevens te vinden.
Het jaar erna overleed mijn broer aan de gevolgen van alcoholmisbruik, wat mede te danken was aan de adoptiegeschiedenis. Het jaar erna ben ik met mijn gezin teruggegaan naar Colombia en hebben wij de as begraven op een mooie plek vlakbij de plaats die wij ontdekt hadden in het kindertehuis. We gingen er maar vanuit dat dit zou kloppen want we hadden verder geen enkele info. Uiteraard hebben wij toen ook in die stad ten zuiden van Bogota alle instanties bezocht die ook maar enige info zouden kunnen hebben. Ik heb zelfs nog een tv interview gedaan met een plaatselijke tv zender, in de hoop dat iemand mijn verhaal zou herkennen. Helaas was alle tijd en moeite tevergeefs.
Mailtjes die we in de periode erna naar het ICBF en andere instanties stuurden leverden ook niks op. Zo rond die tijd kwam ik ook in aanraking met het fantastische initiatief van Marcia Engel: PlanAngel. Dat is een organisatie die probeert om geadopteerden weer te herenigen met hun biologische familie. Via hen zag ik ook de optie om via DNA familie te kunnen vinden. Eigenlijk was dat ook het enige wat ik nog kon doen. Het creëren van Sociale media pagina's, het posten in groepen en zelfs betaald adverteren op Meta hadden namelijk ook niks opgeleverd, behalve lieve mensen die meeleefden. Eigenlijk was er door alle valse en ontbrekende informatie in mijn adoptiegegevens geen andere mogelijkheid over, dan afwachten en hopen om ooit een DNA match te krijgen. Ik had de volle overtuiging dit jaar dat ik nooit meer een DNA match zou hebben. Ik stond al zolang in de DNA bank van Family Tree en MyHeritage. Ik had er zelfs zo weinig vertrouwen in om ooit iemand te vinden dat ik in 2024 mijn achternnaam in Colombia veranderde naar die van mijn Nederlandse adoptie ouders. Daarmee heb ik mijn cedula en mijn Colombiaanse paspoort aangevraagd. Zo was ik in ieder geval weer officieel Colombiaan!
En dan zul je het net zien...op een avond in april dit jaar spraken we aan tafel over de familie van wie we niks wisten maar ergens moest zijn. Mijn dochter zei toen dat het zo lastig was want de familie kon óveral zijn: misschien wel in Canada... Ik reageerde met ja alles kan, misschien vind ik iedereen wel..
Nietsvermoedend werd ik de ochtend erna wakker en bekeek zoals altijd even mijn inbox. En daar stond: U heeft een DNA match! Ik krijg wel vaker die emails met die tekst, maar altijd was het 0,5% gedeeld DNA en 4-5e graad neef of nicht. Heel ver weg dus en voor de zoektocht heb je daar niks aan. Nu bleek het een 25% te zijn en ik zei nog kijk ik heb weer een nicht gevonden, me niet realiserend dat dit verdomd dichtbij was! Na wat discussie heb ik de dame in kwestie (raad eens uit welk land?? ja inderdaad Canada) een bericht gestuurd hopend op een reactie. Ze heeft mij later bekend eigenlijk van plan te zijn geweest niet op mijn bericht te reageren, maar gelukkig heeft ze het toch gedaan! Na wat heen en weer te berichten bleek dat op haar geboortecertificaat de volledige namen met cedula nummers van haar beide ouders stonden. Ik was heel verbaasd en dacht: ik kan deze week nog mijn familie gevonden hebben. 25% betekent dat je een halfzus of nicht (kind van een broer of zus) gevonden hebt en een van haar ouders zou mijn vader of moeder kunnen zijn of mijn broer of zus! Overigens had ze een mede geadopteerde volle broer die dus ook mijn familie was.
Met de verkregen info benaderden wij Marcia Engel in de hoop de ouders / familie te vinden van de 2 uit Canada. Dit bleek heel snel te gaan en uit de systemen kwam een adres tevoorschijn van een zus van de twee Canadezen en nog wat andere namen van broers en zussen. Een vrijwilliger van Plan Angel ging vervolgens langs op het adres en Bingo! De twee Canadezen hadden hun broers en zussen gevonden. We waren superblij maar mijn plaats in deze familie was nog onduidelijk, maar dat ik hier ergens bij hoorde was duidelijk. Die nacht kwam ik van een feestje en werd gebeld met de mededeling dat een oudere halfbroer mijn naam had genoemd. Hij mistte 2 broertjes en 1 zusje met wie hij bij moeder weg was gehaald! Moeder bleek eerst 4 kinderen te hebben gehad, die door het ICBF bij haar waren weggehaald en daarna nog 6 kinderen met een andere man. De Canadezen hoorden bij die laatste 6 en ik bij die eerste 4!
Het was echt ongelooflijk en allerlei gedachten gingen door mijn hoofd, wil ik dit wel, zal het echt zo zijn, klopt het verhaal. Van een zwart g*t naar in 1x 9 half broers en zussen was heel zwaar te bevatten. Na 48 jaar niks ineens alles. We hadden ooit gezegd dat wanneer wij de familie vinden springen wij meteen op het vliegtuig. Nu weet ik dat dat niet realistisch is. De eerste 2 weken waren slopend qua emotie en het voorzichtig al de familieleden te spreken en te leren kennen. Het is 2025 dus gelukkig kon alles via beeldbellen. Ik had gelukkig een goede tolk naast mij :). Uit deze gesprekken bleek ook dat ik nog een volle zus moet hebben en een half zusje, maar dat deze nog niet gevonden zijn. Ze zijn vermoedelijk geadopteerd en dan zijn alle gegevens afgeschermd. Ook mijn moeder en vader zijn helaas al overleden.
Omdat ik erg van zekerheid en snelheid hou (ik ben toch ook een Nederlander) moesten er natuurlijk acuut een paar DNA testen worden afgenomen bij familieleden om het verhaal goed te verifiëren. De familie zelf was 100% overtuigd dat ik de verloren zoon was, maar ik volg veel groepen met geadopteerde Colombianen en het is niet altijd zo dat de waarheid verteld wordt. De familie daar heeft herinneringen aan mij, zij hebben dingen gezien en meegemaakt, maar voor mij is het een zwarte lege kant.
Het geluk was dat de zomervakantie in aantocht was en dat we onze geplande reis naar Costa Rica nog niet hadden geboekt. Dat werden dus meteen 4 tickets Colombia om alle familie te bezoeken! Iedereen was heel aardig en lief en gastvrij en dat was een zegen want er zijn ook andere verhalen. Helaas kon ik mij zelf nog niet helemaal openstellen, want er was nog geen resultaat van de DNA testen. Maar nu eindelijk na 3 maanden wachten kwam afgelopen week het verlossende bericht..het verhaal klopt en ze zijn 100% MIJN familie. Ik ben er enorm blij mee dat dit gelukt is tegen alle verwachtingen in: nogmaals ik had vrijwel 0 informatie en toch via DNA heb ik nu mijn familie. Nu is het zoeken hoe je verder gaat met familie daar en ons leven hier: hoe ga je om met dat gemis, hoe onderhoud je het contact met zoveel familieleden (want ja alle nichten, tantes etc vinden het ook geweldig).
Ik heb mij ook bij andere DNA banken ingeschreven waar veel Amerikanen zitten en wacht nog op de uitslag. Ik hoop zo de 2 vermiste zusjes nog te vinden zijn via hopelijk opnieuw een DNA match. Ik hoop ook dat iedereen een DNA test afneemt want het kan je leven veranderen ook al heb je geen hoop meer. Wonderen kunnen en zullen ook bij iemand anders plaatsvinden!
**UPDATE***
Ik heb mij ook bij andere DNA banken ingeschreven waar veel Amerikanen zitten en wacht nog op de uitslag. Ik hoop zo de 2 vermiste zusjes nog te vinden zijn via hopelijk opnieuw een DNA match. Ik hoop ook dat iedereen een DNA test afneemt want het kan je leven veranderen ook al heb je geen hoop meer. Wonderen kunnen en zullen ook bij iemand anders plaatsvinden!
Ho Stop! Net dat ik dacht mijn verhaal tot dusver compleet is, gebeurt er iets waanzinnigs. Mijn opgestuurde DNA naar AncestryDNA is verwerkt en klaar om bekeken te worden, precies op de datum dat mijn dochter zei dat er iets zou gebeuren. Waarschijnlijk is ze helderziend, want nadat ik mijn account open komt de match mij al tegemoet. Een DNA match met het vermiste zusje die na mij is geboren! Kijk ik had het gehoopt dat ze erin zou staan maar dat ze er ook daadwerkelijk in staat is echt niet normaal. Ze blijkt uiteindelijk een halfzus te zijn maar ongelofelijk wat DNA kan doen. Het jammere is dat je dus veel geld en tijd kwijt bent om in verschillende databasen te staan, maar indien de financiën er zijn kan dit dus tot hele mooie resultaten kan leiden!
