AlbAura Diaspora Media

10/02/2026

MBRETI ISHTE LAKURIQ. PO TURMA?
Mbreti kishte veshur rroba që nuk ekzistonin. Të gjithë i shihnin, ose të paktën kështu pretendonin. Askush nuk donte të dukej i paditur, sikur nuk po kuptonte diçka që të gjithë të tjerët po e shihnin. Prandaj heshtën. Prandaj duartrokitën. Jo sepse nuk e panë të vërtetën, por sepse askush nuk donte të ishte i pari që do ta thoshte. Çfarë ndodh kur të gjithë shohin të njëjtën gjë, por askush nuk guxon ta thotë?

Ndoshta sot rrobat kanë forma të tjera. Një fotografi perfekte në Instagram. Një sukses që duhet patjetër të duket. Një buzëqeshje që fiksohet në ekran. Ose ajo përgjigjja që te del pothuajse automatikisht kur dikush pyet: “Si po ia kaloni?” — “Mirë. Shumë mirë!”

Dhe fotografia mund të jetë vërtet e bukur. Suksesi mund të jetë real. Buzëqeshja mund të jetë e sinqertë. Por një pamje, sado e bukur, nuk mund të mbajë brenda gjithë jetën.
Ndoshta këtë e kuptojmë më mirë kur jetojmë larg vendit ku kemi lindur. Sidomos ne emigrim, një “mirë” mund të mbajë brenda një histori të tërë. Emigranti mund të ketë një punë, një shtëpi, fëmijë që po rriten mirë dhe një jetë për të cilën është vërtet krenar. Mund të ketë ndërtuar më shumë nga sa kishte imagjinuar kur u nis. Dhe prapë, në një mbrëmje të zakonshme, mund t’i marrë malli për një rrugicë, një zë, një kafe me dikë që ka mbetur larg.

Në përrallën e Andersenit, fëmija nuk bëri llogari. Nuk pyeti veten nëse turma do ta mbështeste. Ai thjesht pa dhe tha atë që pa: “Mbreti është lakuriq.” Sa e thjeshtë.
Sa e vështirë bëhet kjo fjali kur rritemi. Sepse mësojmë të mendojmë edhe për reagimin e të tjerëve: “Po sikur të jem vetëm unë që e mendoj kështu?” “Po sikur të tjerët të mendojnë se jam gabim?” Dhe kështu, pa e kuptuar, fillojmë të heshtim.
Ndoshta kjo është arsyeja pse “Rrobat e reja të mbretit” vazhdon të na ndjekë. Jo sepse duhet të dyshojmë te ajo që shohim, por sepse ndonjëherë e shohim dhe prapë zgjedhim të heshtim. E vështirë nuk është gjithmonë të shohësh. E vështirë është të jesh i pari që thua atë që sheh.

Në fund të përrallës, mbetet turma. Mbreti vazhdon të ecë. Fëmija vazhdon të shohë. Diku në rreshtat e parë, një palë duar ndalen. Pastaj edhe një palë të tjera... Mbreti vazhdon të ecë. Por këtë herë, askush nuk duartroket.

Nga: Bledina Bushi

09/25/2026

FATURA E ASAJ QË NUK NDODHI

Ka një moment të vogël që ndodh në shumë familje dhe që rrallë hyn në ndonjë statistikë. Një fëmijë sheh një klasë, një aktivitet, një libër, një instrument muzikor apo një grup fëmijësh që po mësojnë diçka dhe pyet: “A mund të shkoj edhe unë?” Prindi bën llogaritjet e veta. Pagesa, koha, transporti, puna, fëmijët e tjerë, detyrimet e muajit. Dhe ndonjëherë përgjigjja është e thjeshtë: “Jo këtë herë.” Nuk ka ndodhur asnjë tragjedi. Nuk ka alarm, nuk ka dosje, nuk ka raport. Thjesht një mundësi nuk u bë realitet.

Por çfarë ndodh me gjërat që nuk ndodhin? Kjo pyetje, në dukje e vogël, hap një çështje shumë më të madhe: sa mirë dimë ta shohim vlerën e parandalimit? Kur një problem shfaqet, ai bëhet i dukshëm. Merr një emër, një numër, një dosje, një procedurë dhe një kosto. Shoqëria e di ku ta vendosë dhe si të përgjigjet. Dhe kjo është e domosdoshme, sepse problemet reale kërkojnë përgjigje reale.

Parandalimi është ndryshe. Kur funksionon, shpesh nuk ka asgjë dramatike për të treguar. Një fëmijë vazhdon të shkojë në shkollë. Një adoleshent gjen një grup ku ndihet i pranuar. Një prind merr mbështetje përpara se lodhja të kthehet në krizë. Një konflikt zgjidhet përpara se të përshkallëzohet. Një fëmijë zbulon një talent sepse dikush i dha mundësinë ta provojë. Nuk ka gjithmonë një titull lajmi për këto gjëra, por kjo nuk do të thotë se nuk kanë ndodhur.

OECD e sheh mirëqenien e fëmijëve si një realitet shumëdimensional, ku ndikojnë familja, shkolla, marrëdhëniet, komuniteti, mjedisi dhe politikat që i rrethojnë. Ka vënë në dukje edhe boshllëqe në të dhënat për disa aspekte të mirëqenies së fëmijëve, veçanërisht në dimensionet sociale dhe emocionale. Kjo na kujton diçka të thjeshtë: ajo që është më e lehtë për t’u numëruar nuk është domosdoshmërisht ajo që ka më shumë rëndësi.

Një institucion ka nevojë për numra. Duhet të dijë sa njerëz u ndihmuan, sa programe u zhvilluan dhe çfarë rezultatesh u arritën. Por jeta e një fëmije nuk është një tabelë. Një fëmijë ka kureshtje, frikë, miqësi, talent, pasiguri dhe dëshirë për t’u ndjerë pjesë e diçkaje. Ka nevojë për mundësi. Jo sepse çdo mundësi do të ndryshojë një jetë — këtë nuk mund ta dimë — por sepse pa mundësinë, fëmija nuk ka as mundësinë të zbulojë se çfarë mund të bëjë.

Dhe këtu kthehemi te prindi që thotë “Jo këtë herë”. Në dukje është një vendim familjar. Por pas tij mund të ketë shumë arsye që nuk duken: të ardhurat, orari i punës, transporti, kujdesi për fëmijët e tjerë, distanca, mungesa e informacionit ose thjesht lodhja e një familjeje që përpiqet të mbajë gjithçka në këmbë.

Prandaj pyetja nuk duhet të jetë vetëm: “A po bëjnë prindërit mjaftueshëm?” Duhet të jetë edhe: “Çfarë kushtesh po krijojmë që një prind të mund të thotë më shpesh ‘po’?” Familja ka përgjegjësinë e saj, sigurisht, por familja nuk jeton në vakum. Zgjedhjet individuale bëhen brenda kushteve ekonomike, sociale dhe komunitare që ekzistojnë rreth nesh. Të kesh të drejtën të zgjedhësh nuk është gjithmonë e njëjta gjë me të pasurit mundësinë reale për ta bërë atë zgjedhje.

Kjo nuk do të thotë se shoqëria duhet të zëvendësojë familjen. As se çdo problem mund të parandalohet. Dhe sigurisht nuk do të thotë se çdo program social funksionon vetëm sepse ka një qëllim të mirë. Burimet janë të kufizuara dhe ndërhyrjet duhen vlerësuar me kujdes: çfarë ndryshoi, për kë ndryshoi, në çfarë kushtesh dhe si e dimë këtë? Matja ka rëndësi. Por matja duhet të na ndihmojë të kuptojmë jetën, jo ta zvogëlojë atë në numra.

Sepse problemi ka zhurmë. Parandalimi shpesh ka vetëm qetësi. Një krizë ka një datë. Një rast ka një numër. Një dosje ka një histori. Por një fëmijë që nuk u shkëput nga shkolla nuk ka gjithmonë një dokument që thotë: “Kjo u parandalua.” Një adoleshent që gjeti një vend ku ndihej pjesë e diçkaje nuk ka domosdoshmërisht një statistikë. Një prind që mori ndihmë në kohë nuk krijon medoemos një lajm. Një talent që u zbulua sepse dikush hapi një derë mund të mos japë rezultat për shumë vite.

Kjo është fatura e çuditshme e asaj që nuk ndodhi. Për një problem që ndodh, zakonisht mund të llogarisim koston. Për një problem që nuk ndodhi, është shumë më e vështirë. Nuk mund të dimë historinë alternative të çdo njeriu. Nuk mund të themi se një program i vetëm shpëtoi një jetë apo se çdo ndërhyrje prodhon patjetër një rezultat të madh. Por mund të dimë diçka tjetër: një mundësi e krijuar në kohën e duhur ka vlerë edhe kur rezultati i saj nuk duket menjëherë.

Ndoshta për këtë arsye duhet të mësojmë të shohim pak më ndryshe. Jo vetëm sa probleme zgjidhëm, por edhe sa mundësi krijuam. Jo vetëm sa njerëz kërkuan ndihmë, por edhe sa njerëz patën mbështetje përpara se t’u duhej ta kërkonin atë në një moment krize. Jo vetëm sa fëmijë arritën rezultate, por edhe sa prej tyre gjetën një vend ku u ndjenë të aftë, të mirëpritur dhe pjesë e diçkaje.

Sepse ndonjëherë suksesi shoqëror nuk vjen me zhurmë. Duket si një ditë krejt normale: një fëmijë që shkon në shkollë, një prind që arrin të thotë “po, shko”, një adoleshent që gjen shokë, një libër që hapet, një piano që preket për herë të parë. Një fëmijë zbulon se di të këndojë, të vizatojë, të ndërtojë, të luajë apo të mësojë. Një derë hapet pikërisht kur duhej.

Ndoshta ky është një nga paradokset më të bukura të suksesit shoqëror: kur një gjë e mirë ndodh aq natyrshëm, saqë askush nuk pyet më pse u bë e mundur. Ne nuk mund ta dimë saktësisht sa probleme u shmangën. Por mund të krijojmë më shumë kushte që gjërat e mira të ndodhin: mundësi më të arritshme, hapësira ku fëmijët mund të provojnë, komunitete ku mund të përkasin dhe mbështetje për familjet përpara se vështirësia të bëhet krizë.

Dhe ndoshta, në fund, suksesi nuk është vetëm të paguash faturën kur problemi ka ardhur. Është edhe të krijosh një shoqëri ku disa nga ato fatura nuk vijnë kurrë. Ndoshta fëmija do të pyesë përsëri: “A mund të shkoj edhe unë?” Dhe këtë herë, përgjigjja mund të jetë fare e thjeshtë: “Po, shko”

Nga: Bledina Bushi

09/02/2026

SHQIPJA NUK ËSHTË VETËM PËR T’U RUAJTUR.
ËSHTË PËR T’U JETUAR.

Në shtëpi nis. Në komunitet merr jetë. Në një bisedë. Në një libër. Në një këngë. Në një melodi. Në një vizatim. Në një intervistë. Në një takim mes njerëzish që ndajnë të njëjtën gjuhë, kulturë dhe kujtesë...

Sepse shqipja nuk është thjesht një gjuhë për t’u mësuar. Është një pjesë e asaj që jemi.

Prandaj po krijojmë një hapësirë për fëmijë, të rinj, prindër dhe gjithë komunitetin shqiptar — një vend ku shqipja mësohet, flitet, dëgjohet, krijohet dhe përcillet.

📍 Etobicoke
🇦🇱🇨🇦 Së shpejti.

09/02/2026

08/17/2026

Thanks for being a top engager and making it on to my weekly engagement list! 🎉 Haxhi Ismailaj, Gjergj Nokaj, Bashkim Shpata, Eduart Cami, Ti Dhe Une

08/15/2026

Bashkohuni me AlbAura Diaspora Media! Na diqni! Ndani me ne shkrime dhe komente! Ndajeni faqen me te tjerë! Bëjeni diasporën dhe atdheun të bashkuar dhe të dëgjuar!

08/15/2026

Jovan Bregu dhe pallati që morëm me vete

Në një pallat, privatësia ka gjithmonë një derë, por rrallë ka vetëm një dëshmitar. Një zë kalon përtej murit, një hap në shkallë të bën të kthesh kokën, një fytyrë në dritare bëhet pjesë e përditshmërisë. Në “Pallatin 176”, kjo afërsi u kthye në komedi: njerëzit jetojnë pranë njëri-tjetrit, por edhe brenda historive të njëri-tjetrit. Dhe në mes të këtij universi të vogël, ku askush nuk është krejt vetëm dhe askush nuk është krejt i padukshëm, shfaqet Jovan Bregu.

Jovani do të duket më i sigurt nga ç’është dhe më në kontroll nga sa e lejojnë rrethanat. Ai kërkon të mbajë në këmbë një version të vetes, ndërsa jeta, me gjithë të papriturat e saj, vazhdon t’ia prishë skenarin. Pikërisht aty lind komedia: në distancën mes njeriut që Jovani dëshiron të jetë dhe njeriut që rrethanat e lejojnë të jetë. Sa më shumë përpiqet ta mbajë situatën nën kontroll, aq më shumë situata e zbulon atë. Kjo e bën Jovanin më shumë se një personazh qesharak. Ai është njeriu që e ka marrë seriozisht mënyrën se si duket në sytë e të tjerëve. Krenaria, pasiguria, dëshira për t’u dukur më i zotë se ç’është dhe frika për të mos humbur fytyrën marrin tek ai një përmasë që na bën të qeshim. Por e qeshura nuk vjen sepse Jovani është krejt i ndryshëm nga ne. Vjen sepse ai i zmadhon deri në absurd disa dobësi që i njohim mirë: dëshirën për t’u dukur mirë, nevojën për t’u pranuar dhe atë frikën e vogël, shumë njerëzore, se mos të tjerët shohin përtej asaj që përpiqemi të tregojmë.

Roland Trebicka nuk e luajti vetëm Jovanin; i dha atij roli një jetë të brendshme që e bënte të dukej sikur ekzistonte edhe kur nuk po e shihnim. Në interpretimin e tij, Jovani nuk është thjesht një figurë që hyn në skenë për të prodhuar të qeshura. Ai ka ritmin, krenarinë, dobësitë dhe logjikën e vet. Trebicka nuk na kërkon ta admirojmë Jovanin; na bën ta njohim atë. Dhe kjo është shumë më e vështirë për një aktor.
Tipi të bën të qeshësh. Personazhi të bën ta njohësh.

“Pallati 176” u shfaq në vitin 1986 dhe Jovan Bregu u bë një nga figurat më të paharrueshme të interpretuara nga Trebicka. Por jetëgjatësia e veprës nuk shpjegohet vetëm me nostalgjinë për një kohë të shkuar. Ajo që vazhdon të funksionojë është vetë situata njerëzore: të jetosh aq pranë të tjerëve saqë jeta jote, edhe kur përpiqesh ta mbash private, bëhet pjesërisht histori e përbashkët.

Një pallat është më shumë se një ndërtesë. Është një shoqëri e vogël, me rregullat, hierarkitë, aleancat, keqkuptimet dhe sekretet e saj. Një fjalë kalon nga një derë te tjetra. Një zë dëgjohet në katin sipër. Një fqinj di diçka që tjetri do të donte ta mbante për vete. Një episod i vogël bëhet lajm i madh. Në një hapësirë të tillë, njeriu nuk kontrollon dot plotësisht historinë që të tjerët tregojnë për të. Dera mund të mbyllet. Por jeta përtej saj nuk ndalet.

Dhe pikërisht këtu Jovani del nga koha e vet. Sepse nuk ka rëndësi nëse publiku është një pallat, një lagje apo një ekran: nevoja për t’u parë në një mënyrë të caktuar mbetet. Dikur ishin shkallët, ballkonet, dritaret dhe fqinjët. Sot mund të jetë një fotografi, një postim, një profil, një version i kuruar i jetës sonë. Mjetet kanë ndryshuar. Nevoja jo.

Sot shpesh nuk jetojmë vetëm atë që na ndodh; mendojmë edhe se si do të duket ajo që na ndodh në sytë e të tjerëve. Zgjedhim çfarë të tregojmë, çfarë të lëmë jashtë kornizës dhe cilin version të vetes të nxjerrim përpara. Kjo nuk na bën domosdoshmërisht hipokritë. Na bën njerëz. Sepse dëshira për t’u pranuar dhe për të mos u gjykuar është shumë më e vjetër se çdo ekran.

Madje, sot kemi fituar edhe një aftësi të re: ta shohim veten përmes syve të tjetrit. Profilet, fotografitë, komentet dhe reagimet na japin një pasqyrë të vazhdueshme të mënyrës se si dukemi përpara të tjerëve. Dikur prisnim një vështrim nga dritarja, një fjalë në shkallë apo një koment të fqinjit; sot mund ta marrim atë pasqyrë në çdo çast. Por pasqyra nuk është gjithmonë e vërteta. Dhe sa më shumë përpiqemi ta rregullojmë imazhin që u kthejmë të tjerëve, aq më shumë rrezikojmë të harrojmë fytyrën që ekziston përtej tij.

Prandaj Jovani nuk është një personazh i vjetër që përpiqemi ta ringjallim me nostalgji. Ai është një personazh që na kujton diçka që nuk ka vdekur. Nevoja për të ruajtur fytyrën. Dëshira për të qenë pak më të mirë në sytë e të tjerëve. Frika se mos versioni që kemi ndërtuar për veten përplaset me realitetin.

Dhe ndoshta këtu qëndron lidhja më e thellë mes Jovanit dhe nesh: nuk mjaftohemi më vetëm të dimë si dukemi përpara të tjerëve; kemi filluar ta ndërtojmë nga ai këndvështrim. Për një çast, identiteti ynë bëhet pasqyrë e perceptimit të dikujt tjetër, e nje publiku që mund të jetë mijëra kilometra larg madje qe as e njohim fare. Dhe sa më shumë përpiqemi ta kontrollojmë atë pasqyrë, aq më shumë rrezikojmë të harrojmë se kush jemi përtej saj.

Po kur hiqet publiku
cfarë mbetet nga Jovani? Ndoshta këtu qëndron sekreti i jetëgjatësisë së tij. Ai nuk na duket i vjetër. Na duket i njohur. Sepse koha mund të ndryshojë mënyrën se si shfaqemi, por nuk e ndryshon plotësisht nevojën për t’u parë, për t’u pranuar dhe për të mos humbur fytyrën. Jovani përpiqet të kontrollojë mënyrën se si perceptohet dhe, pa dashur, zbulon veten. Kjo është një nga të vërtetat më të bukura të komedisë: njeriu shpesh zbulohet pikërisht në përpjekjen për të fshehur atë që nuk dëshiron të tregojë. Sa më shumë përpiqesh të dukesh i sigurt, aq më interesante bëhet pasiguria që fshihet pas kësaj përpjekjeje.

Dhe kjo është arsyeja pse Jovan Bregu vazhdon të jetojë. Jo vetëm në kujtesën e atyre që e kanë parë, por në kujtesën tonë njerëzore për tipat që kemi takuar, për fqinjët që kemi njohur, për njerëzit që flasin me më shumë siguri nga sa kanë dhe, ndonjëherë, për veten tonë.

Ndoshta ky është paradoksi i Jovanit: ai përpiqet kaq shumë të kontrollojë mënyrën se si duket, saqë bëhet i paharrueshëm pikërisht për atë që nuk arrin dot të fshehë.
Jovani kishte një pallat. Ne kemi një botë të tërë përballë. Atëherë ishin muret, shkallët, ballkonet dhe sytë e fqinjëve. Sot janë edhe ekranet, profilet dhe një publik që mund të jetë mijëra kilometra larg. Por pyetja mbetet e njëjtë: çfarë versioni të vetes u tregojmë të tjerëve dhe çfarë ndodh kur ai version përplaset me atë që jemi vërtet?

Kaq vite më vonë, Jovan Bregu nuk na duket thjesht si një figurë e një kohe të kaluar. Na duket si një fqinj që ende e njohim. Dhe ndoshta kjo është trashëgimia më e bukur e një personazhi komik: të na bëjë të qeshim me dikë tjetër dhe, pak më vonë, të na bëjë të njohim një copëz të vetes. Sepse pallati nuk ishte vetëm vendi ku jetonte Jovani. Ishte një mënyrë për të jetuar mes të tjerëve: të shihje dhe të shiheshe, të gjykoje dhe të gjykoheshe, të ruaje fytyrën dhe, pa dashur, të zbuloje veten.

Ne kemi dalë nga pallati.
Por pallatin e kemi marrë me vete

Nga: Bledina Bushi

08/14/2026

NË JETË, BËHU SI UJI
Uji nuk ka nevojë të duket i fortë për të pasur fuqi. Kur i del përpara një shkëmb, nuk zemërohet me të dhe nuk kthehet pas. Kërkon një çarje. Kalon mbi të, futet mes gurëve, zhduket nën tokë aq gjatë sa duket sikur ka humbur. Por nuk është zhdukur. Thjesht vazhdon.

Ndoshta kjo është një nga gjërat më të vështira që mësojmë në jetë: të ndryshojmë rrugë pa harruar pse u nisëm. Të përshtatemi pa u dorëzuar. Të largohemi nga ajo që nuk na çon më përpara, pa humbur atë që duam të bëhemi. Uji ndryshon formën, por nuk ndryshon natyrën.

Edhe ne duhet të dimë të ndryshojmë pa u humbur. Jeta do të na kërkojë të heshtim, të presim, të largohemi, të fillojmë nga e para. Por jo çdo ndryshim duhet të na marrë me vete. Mos u bëj gur vetëm sepse jeta të vë përballë gurëve.

Sepse uji nuk e mposht shkëmbin me një përpjekje të vetme. Ai nuk ka nevojë të bërtasë, të kërcënojë apo të provojë forcën e tij. Koha bën atë që forca nuk mund ta bëjë. Dhe uji nuk premton se do ta arrijë detin. Nuk bën zhurmë për rrugën që ka përpara. Nuk kërkon dëshmitarë. Thjesht vazhdon të rrjedhë.

Prandaj, kur jeta të vendosë një mur përpara, mos u ngut ta rrëzosh. Ndoshta nuk të duhet një forcë më e madhe. Ndoshta të duhet vetëm një mënyrë tjetër për të kaluar. Kërko çarjen. Ndrysho formën kur duhet. Ndrysho rrugën kur duhet. Por mos ndrysho atë që je.

Sepse jeta nuk të kërkon gjithmonë të jesh më i fortë se pengesa. Të kërkon vetëm të mos lejosh që pengesa të të ndryshojë natyrën.

Nga: Bledina Bushi

08/14/2026

MATO GRUDA — “ATË E DI UNË!”
Ka personazhe që mbahen mend për atë që thonë. Mato Gruda mbahet mend edhe për atë që nuk pranon ta shpjegojë.

Te filmi "Njeriu me top", ai është një njeri që duket sikur ka arritur në atë pikë të jetës ku nuk ka më nevojë të bindë askënd. Ka parë mjaftueshëm për të kuptuar se jo çdo e vërtetë bëhet më e vërtetë kur ua provon të tjerëve. Dhe pastaj thotë: “Atë e di unë!”

Në dukje, një batutë. Në thelb, një kufi. Sepse të dish nuk është gjithmonë të kesh përgjigjen. Ndonjëherë është të kesh kaluar nëpër pyetjen dhe të kesh dalë prej saj një njeri tjetër. Ka gjëra që nuk i di sepse t’i kanë treguar. I di sepse ke paguar për t’i mësuar. Dhe disa çmime nuk shpjegohen. Vetëm mbahen.

Prandaj “Atë e di unë!” nuk është mburrje. Është një mënyrë për të ruajtur diçka që askush tjetër nuk mund ta zotërojë në vendin tënd: përvojën tënde. Mund të të gjykojnë. Mund të të dyshojnë. Mund të kërkojnë prej teje një shpjegim. Por nuk mund të jetojnë dot atë që ke jetuar ti.

Nuk është arrogancë. Është vetmi. Dhe pikërisht aty Mato Gruda del përtej personazhit. Dritëro Agolli e krijoi. Viktor Gjika e solli në ekran. Timo Flloko i dha fytyrën dhe zërin. Por koha i dha diçka që asnjë autor, regjisor apo aktor nuk mund ta urdhërojë: jetën përtej filmit.

Sepse personazhet e mëdhenj nuk mbijetojnë vetëm në arkivin e kinemasë. Ata mbijetojnë kur një fjali e tyre, pas dekadash, tingëllon ende sikur dikush po flet për një pjesë të jetës sonë. Ndoshta kjo është arsyeja pse Matoja nuk na duket i vjetër. Sepse njeriu mund të ndryshojë kohë, rroba, gjuhë dhe rrethana. Por çmimi i asaj që mëson mbetet gjithmonë personal.

Filmi mbaron. Dritat ndizen.
Ekrani zbrazet. Por Mato Gruda nuk largohet bashkë me dritat. Ai mbetet në gjuhë. Dhe kur një personazh arrin deri aty, nuk ka më nevojë të shpjegohet. Mjaftojnë katër fjalë: “Atë e di unë.”

Nga: Bledina Bushi

08/10/2026

Thonë se Mark Twain ka thënë: “Kur të pasurit bëjnë para, quhet biznes. Kur të varfrit bëjnë para, quhet vjedhje.”

Nuk e di nëse kjo fjali është vërtet e Twain, por ndonjëherë, një fjali e paverifikuar arrin të përshkruajë një të vërtetë shumë të njohur.

Kur dikush ka pushtet, suksesin e tij e quajmë vizion. Kur nuk ka pushtet, të njëjtin sukses e shohim me dyshim.

Ndoshta padrejtësia nuk qëndron gjithmonë te mënyra si fitohet diçka, por te standardet me të cilat gjykohet ai që e fiton. Sepse paratë mund të blejnë shumë gjëra. Edhe mënyrën se si të tjerët e quajnë suksesin tonë.