A.N.C.R.I - Associazione Nazionale Combattenti e Reduci Italiani in Belgio

A.N.C.R.I - Associazione Nazionale Combattenti e Reduci Italiani in Belgio ANCRI is een vereniging die opkomt voor de vrede en de integratie van de Italiaanse bevolking in de Vlaamse maatschappij bevordert.

ANCRI komt op voor de vrede door de herinnering aan het verleden niet verloren te laten gaan. Ze helpt de Italiaanse bevolking te integreren in de Vlaamse maatschappij. Ze doet aan dienstverlening en komt op voor de belangen van al haar leden. Dit kan ze doen dank zij de ondersteuning van het Internationaal Comité waar ze al jaar en dag lid van is

La nostra festa annuale si avvicina. In un momento in cui, purtroppo, diverse parti del mondo sono segnate da conflitti ...
08/03/2026

La nostra festa annuale si avvicina. In un momento in cui, purtroppo, diverse parti del mondo sono segnate da conflitti e tensioni, sentiamo ancora più forte il bisogno di far risuonare un messaggio di pace, dialogo e solidarietà.
Il nostro incontro vuole essere non solo un momento di festa, ma anche un’occasione per ricordare valori fondamentali che uniscono le nostre comunità.
Quest’anno celebriamo gli 80 anni della migrazione italiana in Belgio. Generazioni di uomini e donne hanno lasciato la loro terra con coraggio, contribuendo con il loro lavoro e il loro impegno allo sviluppo del Belgio e costruendo ponti tra due paesi e due culture.
Celebriamo anche i 75 anni dell’ANCRI, che da decenni mantiene viva la memoria, promuove i valori della democrazia e rafforza l’amicizia tra Italia e Belgio.
Che questa festa sia quindi non solo un momento di ricordo, ma anche un segno di speranza. Un piccolo ma sincero messaggio di pace, amicizia e rispetto tra i popoli.

Ons jaarfeest komt dichterbij. In een tijd waarin helaas verschillende delen van de wereld worden getroffen door conflicten en spanningen, voelen we nog sterker de nood om een boodschap van vrede, dialoog en solidariteit te laten weerklinken.
Onze bijeenkomst wil niet alleen een moment van feest zijn, maar ook een gelegenheid om stil te staan bij de waarden die onze gemeenschappen verbinden.
Dit jaar herdenken we 80 jaar Italiaanse migratie naar België. Generaties mannen en vrouwen verlieten met moed hun land en droegen met hun werk en inzet bij aan de ontwikkeling van België, terwijl ze bruggen bouwden tussen twee landen en twee culturen.
Tegelijk vieren we 75 jaar ANCRI, die al decennialang de herinnering levend houdt, de waarden van democratie uitdraagt en de vriendschap tussen Italië en België versterkt.
Laat dit feest daarom niet alleen een moment van herinnering zijn, maar ook een teken van hoop. Een kleine maar oprechte boodschap van vrede, vriendschap en respect tussen volkeren.

Ci raggiunge un messaggio dai nostri amici di ErbèWe ontvangen een bericht van onze vrienden uit Erbè
01/01/2026

Ci raggiunge un messaggio dai nostri amici di Erbè
We ontvangen een bericht van onze vrienden uit Erbè

https://www.facebook.com/photo?fbid=897685006262101&set=a.212590038104938
22/12/2025

https://www.facebook.com/photo?fbid=897685006262101&set=a.212590038104938

Per capire come è iniziata l’emigrazione italiana in Belgio, ecco un breve riassunto.
Tenete a mente che il 2026 sarà l’anno in cui il Comites Limburgo, insieme alle associazioni italiane, ci ricorderà quanto gli italiani abbiano lasciato il segno in Belgio e, in particolare, in Limburgo.

L’INIZIO

Nel 1946, subito dopo la Seconda guerra mondiale, Belgio e Italia firmano il celebre Contratto del Carbone. Il Belgio aveva miniere ma pochi minatori; l’Italia aveva molti disoccupati, ma poco lavoro. In cambio della manodopera italiana, il Belgio avrebbe fornito carbone all’Italia (anche se, va detto, era così caro che l’Italia ne approfittò ben poco).

LE CIFRE

In Belgio arrivano più o meno 140.000 lavoratori italiani

70–80 % viene impiegato nelle miniere

Nei periodi di punta: fino a 42.000 arrivi all’anno

Gli italiani diventano il principale gruppo straniero nelle miniere belghe

Dove si stabiliscono?

Vallonia
Circa 60–75% degli italiani lavora nei bacini di Charleroi, Borinage, Liegi e Centre.
Molte miniere, tanto lavoro… e purtroppo anche molti pericoli. L’Italia chiede più sicurezza, ma il destino colpisce duramente.

8 agosto 1956, Marcinelle
La più grave tragedia mineraria del Belgio: 262 vittime, di cui 136 italiane.
Un trauma che segna per sempre questa storia.

Limburgo
Il 30–35% dei minatori italiani arriva nelle sette miniere del Limburgo: Zwartberg, Winterslag, Waterschei, Eisden, Beringen, Zolder e Houthalen.
Negli anni ’50, in alcune miniere, un minatore su tre parlava italiano.

DALLA VALIGIA AL TRASLOCO DEFINITIVO

Dal 1947 è possibile il ricongiungimento familiare. Arrivano donne e bambini, e quella che doveva essere una migrazione temporanea diventa un insediamento stabile. Nascono vere comunità italiane.

Vita dura, radici forti

Il lavoro in miniera è faticoso e pericoloso, gli alloggi spesso precari. Baracca o casa? Dipende dalla ricchezza delle miniere dove si lavora. Se un minatore per malatia o incidente, non può più lavorare, perde la casa o deve mandare un figlio in miniera per non perderla. Bisogna sapere anche che il minatore non lavorava solo per mantenere la sua famiglia in Belgio, ma anche per sostenere sorelle, fratelli e genitori rimasti in Italia. Una cosa scordata dunque è che i minatori Italiani hanno contribuito alla ricchezza del’Italia.

Dopo la sciagura del Bois du Casier a Marsinelle il 8 agorsto 1956 l’accordo termina, ma la storia continua.

OGGI

La Vallonia resta la regione con la maggiore presenza di persone di origine italiana

Il Limburgo conserva una presenza italiana forte, visibile e ricca di italianità

E nel 2026 ricorderemo le madri e i padri coraggiosi che, con una valigia di cartone, intrapresero un viaggio senza ritorno verso il Belgio.
E lo faremo come solo gli italiani sanno fare: insieme, con memoria e con festa.

Nella speranza che non abbiamo scordato cose importanti vi auguriamo un Buon Natale e di un felicissimo 2026



Om te begrijpen hoe de Italiaanse emigratie naar België begon, volgt hier een kort overzicht. Onthoud vooral dat 2026 het jaar wordt waarin het Comites Limburgo, samen met de Italiaanse verenigingen, ons zal herinneren aan hoeveel Italianen hebben bijgedragen aan België en, in het bijzonder, aan Limburg.

HET BEGIN

In 1946, vlak na de Tweede Wereldoorlog, ondertekenen België en Italië het beroemde Steenkoolverdrag. België had mijnen maar te weinig mijnwerkers; Italië had veel werklozen, maar weinig werk. In ruil voor Italiaanse arbeidskrachten zou België steenkool leveren aan Italië (al moet gezegd worden dat die steenkool zo duur was dat Italië er nauwelijks gebruik van maakte).

DE CIJFERS

+/-140.000 Italiaanse arbeiders komen naar België

70–80 % wordt tewerkgesteld in de mijnen

In piekperiodes: tot 32.000 aankomsten per jaar

Italianen worden de grootste groep buitenlandse arbeiders in de Belgische mijnen

WAAR VESTIGENDEN ZIJ ZICH ?

Wallonië
Ongeveer 60–65% van de Italianen werkt in de mijnbekkens van Charleroi, de Borinage, Luik en Centre. Veel mijnen, veel werk… en helaas ook veel gevaar. Italië vraagt meer veiligheid, maar het noodlot slaat hard toe.

8 augustus 1956, Marcinelle
De zwaarste mijnramp in de Belgische geschiedenis: 262 slachtoffers, waaronder 136 Italianen.Een trauma dat deze geschiedenis voorgoed tekent. He. t tekent het einde van het contract Deze ramp zullen we in 2026, 70 jaar na de feiten, ook gedenken.

Limburg
30–35% van de Italiaanse mijnwerkers komt terecht in de zeven Limburgse mijnen:
Zwartberg, Winterslag, Waterschei, Eisden, Beringen, Zolder en Houthalen.
In de jaren ’50 sprak in sommige mijnen één op de drie mijnwerkers Italiaans.

VAN KOFFER NAAR DEFINITIEVE VESTIGING

Vanaf 1947 wordt gezinshereniging mogelijk. Vrouwen en kinderen volgen, en wat bedoeld was als een tijdelijke migratie groeit uit tot een blijvende vestiging. Zo ontstaan echte Italiaanse gemeenschappen.

Hard leven, sterke wortels

Het werk in de mijnen is zwaar en gevaarlijk, de huisvesting vaak voorlopig en beperkt. Afhankelijk van de mijn waar je werkte, woonde je in een barak of een huis. Kon de vader door ziekte of ongeval niet meer werken, moest een van de zonen naar de mijn om de woning niet te verliezen. Wat tegenwoordig vergeten wordt is dat de mijnwerker niet alleen ging werken om zijn gezin te onderhouden, mij hij verzond veel geld naar de ouders, broers en zussen in Italië. Ja, de Italiaanse mijnwerker heeft bijgedragen aan de heropbouw van Italië. Toch keren, ondanks alles, maar weinig families terug naar Italië.
Na de ramp in Bois du Cazier in Marcinelle op 8 augustus 1956 wordt het akkoord beëindigd, maar het verhaal gaat verder.

Vandaag

Wallonië blijft de regio met de grootste bevolking van Italiaanse origine

Limburg behoudt een sterke, zichtbare aanwezigheid, rijk aan italianità

In 2026 herdenken we de moedige moeders en vaders die met een kartonnen koffer een reis zonder terugkeer naar België begonnen.
En dat doen we zoals alleen Italianen dat kunnen: samen, met herinnering en met feest.

In de hoop dat we niets belangrijks zijn vergeten.

Wensen wij u een zalig Kerstfeest en een bijzonder gelukkig 2026

Goditi lo spettacolo della banda musicale De Ware Harmonie De Ware Vrienden ZolderHeerlijk genieten van het optreden van...
10/12/2025

Goditi lo spettacolo della banda musicale De Ware Harmonie De Ware Vrienden Zolder

Heerlijk genieten van het optreden vanDe Ware Harmonie De Ware Vrienden Zolder

23/06/2025
Hulp nodig bij belastingen?
19/06/2025

Hulp nodig bij belastingen?

Ci ha raggiunto la terribile notizia del decesso di Nicola Martini, sindaco della città di Erbè.Messaggio della associaz...
24/03/2025

Ci ha raggiunto la terribile notizia del decesso di Nicola Martini, sindaco della città di Erbè.
Messaggio della associazione Ancri Heusden-Zolder:

Profondamente addolorati per la perdita del caro Nicola Martini, Sindaco esemplare di Erbè, ci stringiamo con affetto a Barbara e ai suoi figli in questo momento di immenso dolore.

Ricorderemo Nicola per la sua dedizione, il suo impegno e la sua umanità, testimoniato anche dalla sua costante presenza agli incontri annuali con gli amici delle Ancri di Heusden-Zolder.

La sua scomparsa lascia per sempre un vuoto incolmabile nella comunità.

Alla famiglia e gli amici le nostre più sentite condoglianze.

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

We ontvingen het verschrikkelijke nieuws van het overlijden van Nicola Martini, burgemeester van Erbè.
Bericht van de vereniging Ancri Heusden-Zolder:

Diep bedroefd door het verlies van de dierbare Nicola Martini, voorbeeldig burgemeester van Erbè, omhelzen we met genegenheid Barbara en haar kinderen in dit moment van immens verdriet.

We zullen Nicola herinneren om zijn toewijding, zijn inzet en zijn menselijkheid, waarvan ook zijn voortdurende aanwezigheid op de jaarlijkse bijeenkomsten met de Ancri-vrienden uit Heusden-Zolder getuigde.

Zijn heengaan laat voor altijd een onoverbrugbare leegte achter in de gemeenschap.

Aan zijn familie en vrienden onze innige deelneming

Adres

Bovenstraat 12
Zolder
3550

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer A.N.C.R.I - Associazione Nazionale Combattenti e Reduci Italiani in Belgio nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Delen