Harten in Verbinding

Harten in Verbinding Samen harten verbinden, in liefde. ouderverstoting, parental alienation, oudervervreemding, etc.

26/08/2026

🌿 Binnenkort: 30 dagen Harten in Verbinding
Wanneer je kind afstand neemt of het contact verbreekt, verlies je niet alleen het dagelijkse contact. Ook zoveel vanzelfsprekendheden vallen weg: even bellen, iets vertellen, samen zijn, ouder kunnen zijn zoals je dat graag zou willen.
En ondertussen gaat het gewone leven verder.
Daarom starten we op 1 september in onze besloten Facebookgroep "Harten in Verbinding" met een gratis 30-dagenprogramma voor ouders die met contactverlies te maken hebben.
30 dagen lang verschijnt er elke dag een kleine oefening of reflectie rond thema’s als verdriet, rouw, zelfzorg, veerkracht en opnieuw betekenis vinden in je eigen leven.
Geen grote opdrachten. Geen belofte dat het verdriet na dertig dagen verdwenen zal zijn. Wel elke dag even stilstaan bij wat er is en bij wat jou kan helpen om dit te dragen.
En vooral: samen met andere ouders die begrijpen hoe ingrijpend contactverlies kan zijn.
💬 Wil je meedoen?
Het programma is gratis en vindt plaats in onze besloten groep Harten in Verbinding, zodat er voldoende veiligheid is om ervaringen te delen.
Je hoeft trouwens niets persoonlijks te delen. Meelezen en de oefeningen voor jezelf doen is even goed.
👉 Je vindt de besloten groep hieronder hier:
📅 start op 1 september.https://www.facebook.com/groups/943452574619305

Misschien worden het geen 30 dagen waarin alles verandert. Maar wel 30 dagen waarin je elke dag even iets voor jezelf doet. 🌱

16/08/2026

Bron: Maartje Willemse van De Kindbehartiger

Sam is achtentwintig als ik haar voor het eerst ontmoet.

Ze heeft mijn hulp niet nodig. We spreken af omdat ik benieuwd ben naar haar verhaal. En omdat het vertellen ervan haar misschien ook iets brengt.

Ik krijg veel reacties van ouders die hun kind niet meer zien. Veel minder vaak spreek ik volwassen kinderen die als jong kind het contact verloren met een ouder.

Sam groeide vooral op met haar vader. Haar moeder werkte veel. Ze was kinderarts in een ziekenhuis, maakte lange dagen en was vaak niet thuis. Haar vader zorgde voor de kinderen. Haar ouders hadden vaak ruzie.

Sam wist als kind niet beter dan dat zij en haar vader een eenheid vormden. Hij begreep haar en was er altijd. Over haar moeder liet hij vaak iets anders doorschemeren.

Dat haar werk blijkbaar belangrijker was dan haar kinderen. Dat een goede moeder meer thuis zou zijn. Wanneer haar moeder laat thuis kwam, bevestigde dat het beeld. “Ik dacht dat ze meer gaf om de kinderen in het ziekenhuis dan om mij”, vertelt Sam.

Ze vertelde aan anderen dat haar moeder geen goede moeder was. Later werden haar uitspraken ernstiger. Ze beschuldigde haar moeder van mishandeling en zei dat ze psychisch niet in orde was. Dat ze niet wist wat liefde was. Sam was toen 10.

Het contact werd met haar moeder werd uiteindelijk verbroken.

Pas jaren later, toen Sam ouder werd en meer los kwam te staan van haar vader, begon er iets te schuiven. Ze zag hoe boosheid, angst en onverwerkte pijn bij haar vader meespeelde.

Ze begon zich dingen opnieuw af te vragen.

“Was mijn moeder werkelijk nooit geïnteresseerd geweest? Of had ze als arts geprobeerd werk en gezin overeind te houden? Waren mijn herinneringen van mezelf? Of waren ze vermengd geraakt met de interpretaties van mijn vader?”

Ze besloot haar moeder een bericht te sturen.

Die reageerde vrijwel direct. Voorzichtig, alsof ieder woord Sam opnieuw kon laten verdwijnen. Ze schreef dat ze al die jaren had gehoopt dat haar dochter ooit nog contact zou opnemen. Dat de deur nooit dicht was geweest.

Sindsdien bouwen Sam en haar moeder langzaam aan een nieuw contact. “Het is bizar hoeveel ik op haar lijk”, zegt Sam.

Met haar vader heeft Sam gebroken. Ze voelt zich door hem zo beschadigd dat ze hem niet meer wil zien. Hij heeft teveel stuk gemaakt.

Dit verhaal gaat daarmee niet over een waarheid die uiteindelijk boven komt. Het gaat ook niet over recht dat alsnog heeft gezegevierd.

Sam heeft haar moeder teruggevonden.

Maar ze heeft haar vader verloren.

En ook dat is hartverscheurend.

Want herstel dat opnieuw eindigt in contactverlies, is geen overwinning. Het is een kind dat, ook op haar achtentwintigste, nog altijd de gevolgen draagt van een strijd dat nooit een strijd had moeten zijn 💔

15 augustusMoederdag in Antwerpen. ❤️Voor elke moeder.Voor elke grootmoeder.Voor elke vrouw die vandaag een lege stoel, ...
15/08/2026

15 augustus
Moederdag in Antwerpen. ❤️
Voor elke moeder.
Voor elke grootmoeder.
Voor elke vrouw die vandaag een lege stoel, een stil telefoonscherm of een gemis voelt waar anderen alleen maar “Moederdag” zien.
Voor wie haar kind mist.
Voor wie haar kleinkinderen moet missen.
Voor wie niet begrijpt hoe liefde ooit zo ver van elkaar verwijderd kon raken.
Voor wie iedere dag opnieuw probeert overeind te blijven, terwijl haar hart blijft verlangen naar verbinding.
Je mag rouwen om wat verloren ging.
Je mag verdriet voelen om wat had moeten zijn.
Je mag blijven hopen op een dag waarop er opnieuw ruimte komt voor ontmoeting, voor gesprek, voor herstel.
Liefs,
Harten in Verbinding ❤️
Liefde verbindt. Altijd.

31/07/2026

Bron: Monique Meulemans

Veel afgewezen ouders zien dat hun kinderen niet allemaal hetzelfde reageren op de vervreemdingsstrategieën van de controlerende ouder. Het ene kind trekt zich volledig terug, terwijl het andere kind nog af en toe reageert of zelf een appje stuurt. Waarom kiest het ene kind zo duidelijk partij, terwijl het andere kind lijkt te twijfelen?

Niet ieder kind is even kwetsbaar

Na een scheiding kunnen kinderen zowel bewust als onbewust samenspannen met de dwingend controlerende ouder en de andere ouder afwijzen. Dit is een overlevingsreactie van het kind op het emotioneel ongezonde en vaak angstaanjagende of onvoorspelbare gedrag van deze ouder. Alleen niet alle kinderen in een gezin zijn even vatbaar voor dit mechanisme. Leeftijd speelt een rol, net als temperament en de individuele hechtingsgeschiedenis met elk van de ouders.

Een kind dat opgroeit in een gezin met patronen van dwingende controle of een andere vorm van onveilig ouderschap, neemt dat gedrag gemakkelijker aan als normaal. Deze kinderen blijven bij een scheiding kwetsbaarder voor het gedrag van de controlerende ouder.

De rol die een kind krijgt toebedeeld

De controlerende ouder behandelt ook niet elk kind hetzelfde. Het komt regelmatig voor dat één kind – vaak de oudste – actief wordt ingezet als ‘bondgenoot’ om de jongere kinderen mee te krijgen in het negatieve verhaal over de andere ouder. Jongere kinderen worden zodoende meer passief beïnvloed en volgen de oudere broer of zus, vooral omdat ze geen andere optie zien.

Dit soort verschillen binnen een gezin kunnen behoorlijk verwarrend zijn. Voor de kinderen onderling en vooral voor de ouder die buiten spel is gezet. Weet dat deze verschillen normaal zijn en dat het niets zegt over jou, hoeveel een kind van je houdt of hoe jullie band is of was.

Geen direct doelwit, toch beschadigd

Kinderen die te maken hebben met een dwingend controlerende ouder, ook als ze geen direct doelwit zijn, zijn altijd mede-slachtoffer en raken emotioneel beschadigd. Daar bestaan nogal wat misverstanden over, want aan de buitenkant is aan deze kinderen vaak niets te zien. Ze doen het goed op school en lijken zelfs een warme band te hebben met de onveilige ouder. Niets is echter minder waar…

Het ontdekken dat de band met je kind onder druk staat of zelfs is verbroken, raakt aan het diepste van ons mens-zijn. C...
26/07/2026

Het ontdekken dat de band met je kind onder druk staat of zelfs is verbroken, raakt aan het diepste van ons mens-zijn. Contactverlies met je eigen ouder of kind is een van de meest pijnlijke ervaringen die een mens kan doormaken. Het brengt een mengeling van rouw, onbegrip, schuldgevoel en machteloosheid met zich mee.
Om door deze intense pijn heen te bewegen, kan het helpen om te kijken via de bril van ons innerlijke kind en te zoeken naar hartverbinding—allereerst de verbinding met jezelf.
Wanneer een kind zich afkeert van een ouder, ontstaat er een diepe wond. Voor de ouder voelt de stilte vaak als een afwijzing van hun essentie, van hun ouder zijn. Voor het kind is de afstand vaak een - soms onbewuste - beschermingsreactie op spanningen, verwarring of een strijd waarin het klem is komen te zitten.
Achter de strakke muren van boosheid, afstand of afwijzing schuilt bijna altijd angst. Angst om te kiezen, angst om gekwetst te worden, of de last van loyaliteiten die te zwaar zijn voor een jong hart.
Contactbreuken wakkeren vaak niet alleen de pijn van het heden aan, maar raken ook aan de oude wonden van ons eigen innerlijke kind.
Wanneer we ons afgewezen voelen door ons kind, spreekt vaak de volwassene in ons niet als eerste, maar het gekwetste kind in onszelf dat roept: “Zie je wel, ik ben niet goed genoeg,” of “Ik word niet gehoord.”
Kijken naar je innerlijke kind betekent dat je stil gaat staan bij je eigen pijn, zonder oordeel. Het is het erkennen van je eigen verdriet en tegen jezelf zeggen: "Ik zie hoe zwaar dit is, en ik ben er voor jou." Pas wanneer we ons eigen innerlijke kind de veiligheid en liefde geven die het nodig heeft, ontstaat er ruimte om met een open hart naar de situatie te blijven kijken.
Verbinding is niet altijd een gesprek of een fysieke omhelzing. Soms is verbinding een innerlijke houding. Wanneer de deur fysiek dicht is, kun je energetisch en emotioneel de deur op een kier houden door:
• Liefde zonder voorwaarden te voelen: Blijf houden van het kind om wie het is, niet om hoe het reageert.
• Het kind vrij te laten van jouw verwachtingen: Erken dat het kind op dit moment handelt uit overleving of verwarring.
• Rust en stabiliteit te bieden: Zorg dat jij een veilige haven blijft in jezelf, zodat als het kind ooit stappen terug doet, het een plek van rust aantreft.
Herstel begint zelden bij de ander overtuigen van jouw gelijk. Het begint bij het verzachten van de hardheid rondom je eigen hart. Door je eigen wonden te helen en je innerlijke kind te omarmen, klinkt er een stille, maar krachtige boodschap door in alles wat je doet:
"Mijn liefde voor jou is niet afhankelijk van de afstand tussen ons. Ik ben hier, ik ben veilig, en de deur van mijn hart blijft altijd voor jou openstaan."

23/07/2026

Bron: dr. Jorge Guerra Gonzales

Who Pays the Price?
Reflections from Frankfurt on Parental Conflict, Justice, and the Search for Solutions
Frankfurt am Main, June 2026.

Standing by the River Main and looking toward the old city, history and modernity meet within a few hundred meters. The cathedral rises above medieval streets. The Römer recalls centuries of civic tradition. Between them stand the towers of the financial district, symbols of economic power and rationality.

And only a short walk away stands Justitia, the goddess of justice.

Often accompanied by Minerva, the goddess of wisdom.

Two ideals that continue to shape our societies: justice and wisdom.

Perhaps there is hardly a better place to reflect on family conflict.

Because family law moves between these two poles every day.

At the annual conference of Integrated Mediation, I had the opportunity to present a lecture entitled:

“Parental Conflict as a Societal Risk: Who Pays the Price?”

A simple question.

Yet one that has occupied me for years.

The Cost of Conflict

When we think about high-conflict parental disputes, we usually think about court proceedings.

Lawyers.

Experts.

Child welfare agencies.

Guardians ad litem.

Judges.

These costs are visible.

They appear in budgets, invoices, and statistics.

But they represent only a fraction of the real costs.

The larger share often remains invisible.

It appears in classrooms.

In psychological practices.

In hospitals.

In workplaces.

In social services.

In families.

Sometimes even in criminal justice systems.

And often decades later, in the next generation.

Together with students at Leuphana University Lüneburg, I explored a simple question:

What are the societal costs of high-conflict parental disputes, and who ultimately pays them?

Not because these costs can be calculated precisely.

They probably cannot.

Rather, because they serve as a wake-up call.

We examined potential consequences for:

Employment and productivity
Health
Education
Social systems
Professional support services
Parents and children themselves
The results were striking.

Professionals from different fields largely agreed that the medium- and long-term costs of parental conflict are significantly underestimated.

They also agreed that the true costs extend far beyond legal proceedings and include effects on health, education, employability, and social participation.

Many estimated these costs in the billions.

Most expected them to increase.

In other words:

We often discuss the cost of a family court case.

We discuss far less often the cost of an unresolved conflict.

The Real Question

Over the years I have worked in many roles:

Mediator.

Expert witness.

Guardian ad litem.

Researcher.

Professional working with both families and institutions.

One question has become increasingly important to me.

It is not directed at parents.

Nor at children.

But at us professionals.

Lawyers.

Psychologists.

Authorities.

Courts.

The question is:

Would we choose for our own family the system we represent every day?

An uncomfortable question.

But perhaps a necessary one.

Because high-conflict parental disputes are rarely legal problems at their core.

They are emotional ones.

Fear.

Loss.

Distrust.

Humiliation.

Disappointment.

Powerlessness.

The law can allocate rights and responsibilities.

It can impose sanctions.

What it cannot do is rebuild trust.

Restore love.

Heal emotional wounds.

Decision or Solution?

During my presentation, I proposed a simple idea:

Perhaps part of the problem is that we expect a decision-oriented system to solve conflicts.

But decisions and solutions are not the same thing.

A court decision answers a legal question.

A conflict resolution answers a relational question.

Both may be important.

But they are not identical.

This is particularly evident in family law.

Because when proceedings end, relationships do not.

Parents remain parents.

Children remain children.

Families remain connected.

The case ends.

The relationship does not.

What Is the Alternative?

Many perspectives were discussed during the conference:

Prevention.

Early intervention.

Systemic approaches.

New professional roles.

Structural reforms.

And, of course, mediation.

The longer I work with family conflict, the more convinced I become of one idea:

The real experts on a family are not the professionals.

They are the family members themselves.

Professionals can guide.

Provide structure.

Offer knowledge and orientation.

But ultimately, people must live their own lives.

That is where mediation reveals its greatest strength.

Not because it makes conflict disappear.

But because it restores something often lost in adversarial proceedings:

Responsibility.

Why Mediation Is Often the Better Option

In my view, mediation offers four advantages that few other approaches combine.

First, autonomy remains with the family.

The people involved retain responsibility for their own decisions.

Second, the true experts decide.

The people who will live with the consequences every day.

Third, mediation focuses on long-term conflict transformation rather than short-term dispute resolution.

And fourth, its societal costs are only a fraction of those generated by years of ongoing conflict.

Not only financially.

But emotionally.

Humanly.

Socially.

Frankfurt and the Question of Meaning

The conference theme was:

“The Question of Meaning.”

A fitting theme.

Because ultimately that is what is at stake.

What is the purpose of a procedure?

Of an intervention?

Of professional support?

If our goal is to resolve conflicts, strengthen relationships, and protect children, then we must have the courage to examine the effectiveness of our systems.

Perhaps justice alone is not enough.

Perhaps we must think more deeply about how peace is created.

And how children’s well-being—not merely procedural fairness—can truly be achieved.

As I walked back through Frankfurt’s old city after the conference, I looked once more at Justitia.

And I wondered:

Perhaps our time does not need less justice.

Perhaps it needs more wisdom about how human beings can live together.

Because sometimes the most important question is not:

Who is right?

But:

How do we find a way to continue living together?

Qui paie le prix ?
Réflexions depuis Francfort sur les conflits parentaux, la justice et la recherche de solutions
Francfort-sur-le-Main, juin 2026

Depuis les rives du Main, l’histoire et la modernité se rencontrent en quelques centaines de mètres : la cathédrale domine la vieille ville, le Römerberg rappelle la tradition de l’autonomie municipale, tandis que les tours des banques symbolisent la puissance économique et la rationalité. Non loin de là, Justitia veille sur la place, souvent accompagnée de Minerve, déesse de la sagesse. Deux idéaux qui continuent de façonner nos sociétés : la justice et la sagesse.

Il existe sans doute peu d’endroits plus appropriés pour réfléchir aux conflits familiaux. Car le droit de la famille évolue précisément entre ces deux pôles.

À l’occasion du congrès annuel de la Médiation Intégrée, j’ai eu l’opportunité de présenter une conférence intitulée :

« Les conflits parentaux comme risque sociétal : qui en paie le prix ? »

Une question simple en apparence, mais qui m’accompagne depuis de nombreuses années.

Lorsque nous pensons aux conflits parentaux hautement conflictuels, nous pensons généralement aux procédures judiciaires, aux avocats, aux expertises, aux services de protection de la jeunesse ou aux tribunaux. Ces coûts sont visibles. Ils apparaissent dans les budgets, les factures et les statistiques.

Mais ils ne représentent qu’une faible partie du coût réel.

La plus grande part demeure invisible. Elle se manifeste dans les écoles, les cabinets de psychologie, les entreprises, les services sociaux, les hôpitaux et parfois même dans la génération suivante. Avec des étudiants de l’Université Leuphana de Lunebourg, nous avons étudié cette question : quels sont réellement les coûts sociaux des conflits parentaux fortement escaladés, et qui les assume ?

Les résultats ont montré un large consensus parmi les professionnels : les coûts à moyen et long terme sont largement sous-estimés. Les conséquences sur la santé, l’éducation, la capacité de travail et la participation sociale dépassent de loin les seuls frais de procédure et représentent probablement des milliards d’euros.

Autrement dit, nous débattons souvent du coût d’une procédure familiale, mais beaucoup plus rarement du coût d’un conflit qui n’est jamais résolu.

Au fil de mon parcours comme médiateur, expert judiciaire, représentant de l’enfant et chercheur, une question s’est imposée à moi :

Choisirions-nous, pour notre propre famille, le système que nous défendons chaque jour professionnellement ?

C’est une question inconfortable, mais sans doute nécessaire.

Car les conflits parentaux très escaladés sont rarement, au fond, des problèmes juridiques. Ce sont avant tout des problèmes émotionnels : blessures, déceptions, peurs, humiliations, pertes, méfiance et sentiment d’impuissance.

Le droit peut attribuer des droits et des responsabilités. Il peut imposer des sanctions. Mais il ne peut ni restaurer la confiance, ni faire renaître l’affection, ni guérir les blessures relationnelles.

C’est pourquoi j’ai proposé lors de cette conférence une réflexion simple :

Nous attendons peut-être d’un système conçu pour rendre des décisions qu’il résolve des conflits. Or, une décision et une solution ne sont pas la même chose.

Une décision judiciaire répond à une question de droit. Une solution répond à une question relationnelle.

Cette distinction est particulièrement importante en droit de la famille, car les relations ne prennent généralement pas fin avec la procédure. Les parents restent parents. Les enfants restent enfants. La procédure s’achève, mais la relation continue.

Les échanges du congrès ont porté sur différentes approches : pensée systémique, prévention, intervention précoce, évolution des rôles professionnels et médiation.

Plus j’étudie les conflits parentaux, plus une conviction s’impose : les véritables experts d’une famille sont les membres de cette famille eux-mêmes. Les professionnels peuvent accompagner, structurer et orienter, mais ils ne peuvent vivre la vie des personnes concernées à leur place.

C’est là que réside la force particulière de la médiation. Non parce qu’elle ferait disparaître les conflits par magie, mais parce qu’elle permet quelque chose qui se perd souvent dans les procédures judiciaires : la responsabilité des personnes concernées.

La médiation présente au moins quatre avantages majeurs :

elle préserve l’autonomie des familles ;
les décisions sont prises par ceux qui devront en assumer les conséquences ;
elle vise la résolution durable des conflits plutôt que la seule décision immédiate ;
elle réduit considérablement les coûts humains, émotionnels, sociaux et financiers liés aux spirales conflictuelles prolongées.
Le thème du congrès était :

« La question du sens. »

Et c’est sans doute la véritable question. Quel est le sens d’une procédure ? D’une intervention ? D’un accompagnement professionnel ?

Si notre objectif est de résoudre les conflits, de stabiliser les relations et de protéger les enfants, nous devons avoir le courage d’interroger l’efficacité de nos systèmes.

Peut-être ne suffit-il pas de rendre des décisions justes. Peut-être devons-nous davantage réfléchir à la manière dont la paix se construit et dont l’intérêt supérieur de l’enfant est réellement mis en œuvre.

En quittant la vieille ville de Francfort après ma conférence, je me suis une nouvelle fois arrêté devant la statue de Justitia.

Et je me suis demandé :

Notre époque a peut-être besoin non pas de moins de justice, mais de davantage de sagesse sur la manière dont les êtres humains peuvent continuer à vivre ensemble.

La conférence n’était pas seulement une célébration des vingt-cinq ans de la Médiation Intégrée. Elle rappelait aussi que la résolution d’un conflit commence souvent au moment où les personnes parviennent à se parler à nouveau.

Et que la question la plus importante n’est peut-être pas :

« Qui a raison ? »

Mais plutôt :

« Comment pouvons-nous continuer à vivre ensemble ? »

Reminder: Je hoeft het niet alleen te dragenSoms heb je van die momenten dat je hoofd overloopt, je hart vol zit, of je ...
11/07/2026

Reminder: Je hoeft het niet alleen te dragen
Soms heb je van die momenten dat je hoofd overloopt, je hart vol zit, of je simpelweg even de weg kwijt bent in je eigen gedachten. Op die momenten is een Klankbord precies wat je nodig hebt.
Geen oordeel, geen ongevraagd advies dat aan de oppervlakte blijft, maar een veilige haven waar je écht gehoord wordt. Een plek waar we samen vertragen en verbinden met wat er werkelijk in je leeft.
Waarom aansluiten?
* Ruimte voor jouw verhaal: jij bepaalt wat je wil delen in een veilige bedding.
* Verdiepende inzichten: Ontdek wat er onder de ruis van alledag verborgen ligt.
* Harten in verbinding: Voel de kracht van menselijke nabijheid en oprechtheid.
Wanneer voelde jij voor het laatst dat er écht naar je geluisterd werd?
Gun jezelf die ruimte. Je bent welkom om aan te schuiven en samen de stilte of het gesprek op te zoeken.
Maandag 20 juli om 19u vindt er een sessie plaat; Wees welkom en schrijf je gerust in via [email protected]
Deel dit bericht gerust met iemand die wel een luisterend oor kan gebruiken.

"Mijn kinderen willen mij niet zien, omdat ze geloven dat ik degene ben die de andere ouder pijn heeft gedaan."Het is ee...
11/07/2026

"Mijn kinderen willen mij niet zien, omdat ze geloven dat ik degene ben die de andere ouder pijn heeft gedaan."
Het is een verhaal dat we steeds opnieuw horen:
"Als een ouder echt om het gezin gaf, had die de andere ouder nooit pijn gedaan."
"Als een kind die ouder niet wil zien, dan zal die dat wel verdiend hebben."
"Het kind beschermt zichzelf."
Maar wat als dat niet het hele verhaal is?
Wat als wat we "bescherming" noemen, in werkelijkheid beïnvloeding is?
Wat als wat we "de keuze van het kind" noemen, eigenlijk een loyaliteitsconflict is?
💔 KINDEREN HATEN NIET ZONDER INVLOED VAN BUITENAF
Geen enkel kind wordt op een dag wakker en zegt:
"Ik houd van mijn ouder, maar ik denk dat ik nooit meer contact wil omdat die de andere ouder pijn heeft gedaan."
Die overtuiging ontstaat niet vanzelf. Meestal wordt ze, bewust of onbewust, gevoed door volwassenen en de verhalen die zij vertellen.
Ja, soms maken ouders ernstige fouten.
En soms is afstand nemen noodzakelijk om een kind te beschermen.
Maar er zijn ook situaties waarin een kind een ouder of zelfs grootouder afwijst, niet omdat het dat zelf heeft ervaren, maar omdat het heeft geleerd die persoon zo te zien.
Het krijgt boodschappen als:
"Die heeft ons leven kapotgemaakt."
"Die heeft nooit om ons gegeven."
"Als je van die persoon houdt, verraad je mij."
"Je kunt die niet vertrouwen."
“De andere ouder ziet je niet graag.”
“Het is enkel en alleen om het geld te doen bij de andere ouder.”
“De andere ouder is een dikke egoïst.”
“De andere ouder is marginaal.”

Wat doet een kind in zo'n situatie?
Het kiest vaak voor de ouder of verzorger van wie het afhankelijk is.
Het neemt afstand van degene die minder invloed heeft op het dagelijkse leven.
Wanneer we tegen kinderen zeggen:
"Die ouder verdient jou niet."
beschermen we hen niet.
We leren hen dat:
• liefde voorwaardelijk is;
• vergeving geen plaats heeft;
• mensen kunnen worden afgeschreven zodra ze teleurstellen.
Dat zijn overtuigingen die kinderen kunnen meenemen naar hun latere relaties.
Ja, sommige ouders maken fouten.
Maar er zijn ook ouders die jarenlang alles hebben gegeven voor hun gezin en na een scheiding of relatiebreuk zien hoe hun rol langzaam wordt uitgewist.
Er zijn ouders die nooit geweld hebben gebruikt of iemand hebben mishandeld, maar toch worden weggezet als de "slechte ouder".
Er zijn ouders én grootouders die jarenlang procederen, duizenden euro's uitgeven en onvermoeibaar blijven vechten om aanwezig te mogen zijn bij schoolactiviteiten, verjaardagen, feestdagen of andere belangrijke momenten, om vervolgens te horen dat ze egoïstisch zijn omdat ze contact willen.
In plaats van tegen kinderen te zeggen:
"Die ouder is slecht en heeft de andere ouder pijn gedaan."
zouden we kunnen zeggen:
"Je ouders hebben moeilijke dingen meegemaakt. Hun relatie is voorbij, maar jouw relatie met ieder van hen mag je zelf ontdekken en vormgeven, zolang dat veilig kan."
Geen rechter, geen hulpverlener en geen boze ouder zou een kind de ruimte mogen ontnemen om, wanneer dat veilig is, een eigen band met beide ouders op te bouwen.
Hetzelfde geldt voor grootouders en andere belangrijke familieleden. Ook zij kunnen, zonder dat zij zelf iets verkeerd hebben gedaan, uit het leven van een kind verdwijnen door conflicten tussen volwassenen.
De afwezigheid van een ouder of grootouder betekent niet automatisch schuld.
Soms betekent het uitputting.
Soms betekent het intens verdriet.
Soms betekent het dat procedures, conflicten of omstandigheden het vrijwel onmogelijk hebben gemaakt om aanwezig te blijven zonder het kind nog verder onder druk te zetten.
Als we kinderen werkelijk willen beschermen, moeten we stoppen met hen te leren haten.
We moeten stoppen met hen het gevoel te geven dat liefde voor de ene ouder automatisch verraad is aan de andere.
We moeten hen leren dat gezinnen ingewikkeld kunnen zijn en dat conflicten tussen volwassenen niet automatisch bepalen wie iemand als ouder, grootouder of familielid is.
En vooral: dit is geen genderkwestie.
Ouderverstoting, familieverstoting en loyaliteitsconflicten komen voor in gezinnen van alle samenstellingen. Bij moeders en vaders. Bij twee moeders. Bij twee vaders. Bij heteroseksuele, homoseksuele en lesbische koppels. Ook grootouders kunnen hiervan het slachtoffer worden. Het gaat niet over mannen of vrouwen. Het gaat over kinderen die klem raken tussen de conflicten van volwassenen en daardoor het contact verliezen met mensen die van hen houden.
Ben je een ouder of grootouder die dit meemaakt?
Geef de hoop niet op. Ook als een kind dat vandaag niet kan laten zien, blijft een liefdevolle en veilige band van grote waarde.
En als je gelooft dat iemand die uit het leven van een kind is verdwenen automatisch schuldig of onverschillig is, kijk dan verder dan de eerste indruk. Achter een afwezigheid schuilt soms een verhaal van verdriet, machteloosheid en een strijd die van buitenaf nauwelijks zichtbaar is.

Harten In Verbinding

VaderdagVandaag denken we aan alle vaders.Aan de vaders die elke dag opstaan met liefde in hun hart voor hun kind.Aan de...
14/06/2026

Vaderdag
Vandaag denken we aan alle vaders.
Aan de vaders die elke dag opstaan met liefde in hun hart voor hun kind.
Aan de vaders die foto's bekijken, herinneringen koesteren en hopen op een berichtje, een glimlach, een ontmoeting.
Aan de vaders die gemist worden, maar hun kinderen misschien niet mogen zien.
Aan de vaders die ondanks verdriet, teleurstelling en onmacht blijven kiezen voor liefde.
Misschien voelt deze dag voor jou niet als een feestdag.
Misschien voel je het gemis sterker dan anders.
Misschien doet het pijn om te zien hoe anderen samen zijn, terwijl jij verlangt naar iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn: contact met je kind.
Jouw vaderschap wordt niet bepaald door afstand.
Niet door procedures, conflicten of de mening van anderen.
Jouw vaderschap leeft in de liefde die je blijft dragen.
In de gedachten die dagelijks naar je kind uitgaan.
In de zorg die je voelt, ook als je die niet altijd kunt laten zien.
In de hoop die je ondanks alles niet opgeeft.
Kinderen hebben liefde nodig.
En liefde verdwijnt niet doordat er afstand ontstaat.
Blijf daarom geloven in de kracht van verbinding.
Blijf zacht waar de pijn je hard wil maken.
Blijf trouw aan wie je bent als vader.
Blijf kiezen voor respect, geduld en liefde, ook wanneer de weg lang en moeilijk is.
Want iedere oprechte stap naar verbinding telt.
Misschien ziet je kind vandaag niet alles wat jij doet.
Misschien begrijpt je kind nu nog niet hoeveel je hebt gevochten om aanwezig te blijven.
Maar liefde laat sporen achter.
De liefde die jij geeft, de liefde die jij blijft voelen, de liefde die jij weigert los te laten, heeft betekenis.
Ook wanneer je die betekenis vandaag nog niet kunt zien.
Je bent niet vergeten.
Je bent niet alleen.
Je bent en blijft vader.
Moge deze dag je herinneren aan de kracht van jouw liefde, de waarde van jouw aanwezigheid en de hoop op herstel van contact en verbinding.
❤️🌿

Adres

Burgemeester Van Ackerwijk H 178
Zele
9240

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Harten in Verbinding nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen