Ann Vermorgen

20/07/2026

Gisteren was ik op de Gentse Feesten. Wat op zich niet zo moeilijk is als je in Gent woont :). Maar voor alle feestgedruis nam ik er deel aan een debat over welvaart en de welvaartstaat, onder andere naar aanleiding van het boekje dat Bart De Wever daarover schreef. Bij het nadenken over welvaart maakte ik me bedenking dat België geen arm land is. We staan in de top van rijkste regio’s. We hebben sterke bedrijven, hoge productiviteit, veel privévermogen en een sociale zekerheid die generaties lang kansen heeft gecreëerd. De vraag is dus niet of er welvaart is. De echte vraag is: wie krijgt er toegang toe, wie draagt de lasten en wie wordt vandaag verteld dat hij of zij vooral te veel kost?

Want daar wringt het schoentje. Inkomens zijn in België relatief gelijker verdeeld omdat we herverdelen via belastingen, sociale zekerheid en collectieve voorzieningen. Bij vermogen zien we een heel ander verhaal, dat is veel ongelijker verdeeld. Wie over welvaart spreekt, maar zwijgt over verdeling, vertelt dus maar de helft van het verhaal.

En dan is er nog het verschil tussen welvaart en welzijn. Welvaart gaat over inkomen, vermogen, koopkracht en wonen. Welzijn gaat over gezondheid, tijd, zekerheid, mentale rust en sociale verbondenheid. Een land kan rijk zijn en tegelijk mensen uitputten. Daarom moeten we durven vragen of het beleid mensen sterker, zekerder en vrijer maakt — of net angstiger en kwetsbaarder.

Voor mij is de welvaartsstaat geen liefdadigheid. Ze is een collectieve verzekering tegen risico’s die iedereen kunnen treffen: ziekte, werkloosheid, ouderdom, arbeidsongevallen of zorgnoden. Dat is geen gunst, maar een sociaal recht, opgebouwd door bijdragen, belastingen en sociale strijd.

In het discours van Bart De Wever en van het Arizona-beleid wordt dat idee uitgehold. Sociale bescherming wordt steeds vaker voorgesteld als iets voor mensen die eerst moeten bewijzen dat ze het verdienen. Zo keren we terug naar het oude onderscheid tussen zogenaamde “goede” en “slechte” armen. Werklozen, langdurig zieken en ouderen met lage pensioenen worden bekeken als een last in plaats van als mensen met rechten.

Maar sociale zekerheid bestaat net omdat mensen niet altijd kiezen wat hen overkomt. Ziekte, ontslag, een arbeidsongeval of zorg voor een naaste: het kan iedereen treffen. Solidariteit is daarom geen naïef ideaal, maar een rationele manier om samen sterker te staan.

Wat vandaag gebeurt, is geen neutrale modernisering. Onder de vlag van activering, begrotingsdiscipline en “wie werkt moet meer overhouden” wordt sociale bescherming smaller, strenger en voorwaardelijker gemaakt. Zo maak je het verschil met werken inderdaad groter, zonder dat de werkende mens een euro meer heeft. Het is ook een manier. Zieken, werklozen, gepensioneerden en werkenden worden echter keihard tegenover elkaar geplaatst. Terwijl iedereen ziek, werkloos kan worden en hopelijk ook gepensioneerd wordt. Door die tegenstelling bewust te creëren, breek je solidariteit af van binnenuit. En vuur je polarisering aan. Laat mij duidelijk zijn: werk is belangrijk. Enorm belangrijk. Het geeft inkomen, structuur, sociale contacten en eigenwaarde. Maar waardig werk is iets anders dan mensen opjagen. Het is niet door werklozen hun uitkering af te pakken dat ze plots een passende job vinden. Het is niet door langdurig zieken te culpabiliseren dat ze plots genezen. We moeten het trouwens ook dringend eens hebben over ‘onbetaald werk’, in een huishouden of door vrijwilligers. Dat onbetaald werk houdt onze samenleving overeind, maar wordt niet op waarde geschat. Integendeel, wie bijvoorbeeld zorgt, loopt grotere kans om daar later in zijn pensioen nog eens voor gestraft te worden.

Laten we eerlijk zijn: niet de sociale zekerheid is het probleem. Niet de vakbond. Niet de zieke of werkloze. Het probleem is een beleid dat de economie voorstelt als een natuurwet, terwijl economie mensenwerk is. We kunnen ze organiseren voor aandeelhouders, of voor zekerheid, waardigheid en toekomst voor iedereen. Daarom hebben we meer nodig dan verzet tegen slechte hervormingen. We hebben een eigen offensieve agenda nodig: hogere minimumlonen, sterke pensioenen, arbeidsduurvermindering, goede publieke diensten, toegankelijke mentale gezondheidszorg, veilige woningen, eerlijke fiscaliteit en meer zeggenschap over werkbaar werk.

En ook over groei moeten we eerlijker spreken. Groei kan de welvaartsstaat financieren, maar groei om de groei is geen project. We hebben nood aan slimme groei: investeringen in kennis, innovatie, hernieuwbare energie, zorg, onderwijs en levenslang leren — groei die werknemers beschermt in plaats van hen achter te laten.

Sociale actie is daarom meer dan druk zetten. Het is tonen dat mensen niet alleen staan. Het is van ongerustheid opnieuw collectieve kracht maken, met duidelijke eisen: betere kinderopvang, hogere lonen, sterke pensioenen, kortere werktijden, meer publieke dienstverlening en een eerlijke bijdrage van grote vermogens.

De welvaartsstaat is geen last uit het verleden. Ze is een van onze grootste democratische verwezenlijkingen. Ze maakte mensen vrijer, zekerder en sterker. Wie ze vandaag afbouwt, noemt dat hervorming. Ik noem het achteruitgang.

De keuze is helder: ofwel laten we mensen meer risico’s individueel dragen en minder bescherming verwachten. Ofwel kiezen we opnieuw voor een samenleving waarin welvaart gedeeld wordt, welzijn centraal staat en vooruitgang betekent dat iedereen mee kan.

Dat is geen nostalgie. Dat is sociale vooruitgang. En precies daarom is dit debat over welvaart zo belangrijk. Te belangrijk om over te laten aan rechtse politci.

14/07/2026

Afschuwelijk nieuws over de brand in de OXY-toren in hartje Brussel. Enkele collega’s gingen ter plaatse, want niemand mag er alleen voor staan na zo een ingrijpende gebeurtenis. Er moet heel grondig worden onderzocht hoe dit drama is kunnen gebeuren. Veiligheid op het werk moet altijd vooropstaan, op elke werkplaats. Controle speelt daarin een belangrijke preventieve rol. Alle nodige maatregelen moeten worden gekomen om drama’s als deze te voorkomen. Dat zijn we verschuldigd aan alle werknemers, hun familie en werknemers.

Vanochtend is er brand uitgebroken in de OXY-toren aan het De Brouckèreplein. Het vuur is overgeslagen naar de kelder en 2 liftschachten, daarbij zijn verschillende arbeiders omgekomen.

09/07/2026

Volgens minister van Pensioenen Jan Jambon deden we aan desinformatie. Zie hier, mensen ontdekken nu de harde waarheid. Schok en emotie bij veel mensen. Mensen die dachten bijna aan de finish te zijn, zien de eindstreep plots verschuiven. Het contrast tussen jarenlang hard werken en de kille realiteit op een computerscherm. De regering gebruikt de website MyPension als firewall. Ze verschuilt zich erachter. In plaats van een eerlijk politiek debat, krijgen burgers de bittere pil via een anonieme app of website te slikken. Maar achter de cijfers en algoritmes van MyPension schuilen echte mensenlevens en kapotgemaakte toekomstplannen.

Pensioen is een recht op rust, geen vrijblijvend spelletje waarin de regels plots veranderen. Deze pensioenhervorming is een eenzijdige contractbreuk van de overheid met de werkende bevolking. De politiek heeft het altijd over rechtszekerheid. Dat geldt blijkbaar alleen voor bedrijven, niet als het over de pensioenen van de gewone man gaat.

En het zal nog erger worden, als mensen die wat jonger zijn - en zeker vrouwen - de waarheid onder ogen zullen krijgen. Op twee vlakken: wanneer ze pas op pensioen kunnen gaan en hoe weinig pensioen ze maar zullen hebben. Dubbel in het zak gzet.

Gaat de minister dan verantwoordelijkheid opnemen voor zijn desinformatie? Nee, want hij is dan zelf op (riant) pensioen.

Mensen met zwaar werk trekken dit niet. Worden ziek. Wie fysiek of mentaal versleten is, haalt de nieuwe eindstreep simpelweg niet en dreigt in de ziekteverzekering te belanden.

Deze hervorming is op de kap van gewone mensen, niet op de sterkste schouders. En wat hebben we zo opgelost? De beperking van de werkloosheidsuitkering die mensen aan het werk zou helpen, dixit de regering, heeft ook niet tot duurzaam werk geleid. Ouderen, mensen met gezondheidsproblemen of sociale moeilijkheden enz. worden richting OCMW gewezen – als ze de weg al vinden – en verdwijnen van de radar van de arbeidsbemiddelingsdiensten.

Als het gaat om pensioenen te kunnen betalen dan zijn er een massa andere mogelijkheden. Onze alternatieven zijn talrijk en berekend. Als de regering een echte pensioenhervorming wil, dan moet ze gaan voor de erkenning van zware beroepen en een echt sociaal overleg.

Voor veel zestigers is het even slikken, nu mypension.be een raming toont voor hun vroegste pensioendatum. Want door de pensioenhervorming schuift die leeftijd bij velen enkele maanden tot zelfs jaren op. Vanwaar die latere datum? Dit zijn de mogelijke verklaringen.

30/06/2026

We hielpen De Tijd de voorbije weken in kaart brengen hoe het geld van onze sociale zekerheid weglekt 🧐

Een groeiend aantal consultants laat zich vandaag vergoeden via een eigen vennootschap. Op die manier kunnen ze hun belastingdruk aanzienlijk verlagen en sociale bijdragen beperken. En dat zorgt voor grote verschillen: waar voor werknemers in de hoogste looncategorieën tot bijna 60% van de totale loonkost naar sociale bijdragen en belastingen gaat, ligt dat bij managementvennootschappen rond de 35%.

Dit systeem leidt tot een verschuiving van inkomsten uit de personenbelasting naar de vennootschapsbelasting, en ondergraaft zo de financiering van onze sociale bescherming. Bovendien gaat het vaak niet om echte ondernemersactiviteiten, maar om werknemers die zich in een vennootschap “verpakken” om fiscale redenen. En dat is zuivere fiscale ontwijking, waardoor de overheid en dus onze samenleving enorm veel inkomsten mislopen.

Het ACV wil hier p**l en perk aan stellen, zonder het ondernemerschap te beknotten. Dat kan door de voordelen voor managementvennootschappen te beperken en ondernemingen gelijker te gaan behandelen: afschaffing van het verlaagd tarief en beperking van uitzonderingsregimes. Ook een verhoogd minimumloon voor de bedrijfsleider zal geld in het laatje brengen. Op basis van cijfers van de FOD Financiën brengt dit minstens 526 miljoen euro op, maar het potentieel is nog groter.

Daarnaast: momenteel betalen flexi-jobbers geen persoonlijke socialezekerheidsbijdrage en geen inkomensbelastingen. De vrijstelling voor flexi-jobs maakt flexibele arbeid aantrekkelijk voor werknemers die een bijkomende job willen, maar ten koste van de bijdragen van vaste werknemers. Een vaste werknemer houdt veel minder over voor hetzelfde werk. Omgekeerd kunnen werknemers meer overhouden van hun voordelige flexi-job dan van hun vaste job. Dit verschuift arbeidskrachten én verdringt de arbeidskrachten die enkel daar aan de slag kunnen. Tussen werknemers treedt er ook een onrechtvaardige fiscale herverdeling op, want de belastingslast zit bovenmatig bij vaste werknemers.

Via de bijdragen op de RSZ en de individuele personenbelasting zouden flexi-jobs 380 miljoen meer euro kunnen opbrengen in 2026. Dat bedrag zal enkel toenemen, aangezien het aantal flexi-jobbers ook jaar na jaar blijft toenemen.

Er zijn alternatieven voor de afbraak van de regering-De Wever. 💪🏼💪🏼 Meer op www.hetacv.be/begroting of met onze Begrotingskrant in je brievenbus 💚

Twee veelbesproken fiscale lekken - de uitdijende managementvennootschappen en flexi-jobs - komen onvermijdelijk op tafel bij de miljardenzoektocht die premier Bart De Wever (N-VA) is gestart. Een nieuwe schatting gaat uit van zo’n 150.000 managementvennootschappen, meer dan aanvankelijk gedacht e...

26/06/2026

Geslaagde Nacht van de Tegenmacht in Gent. Korte podiumbabbels afgewisseld met muziek.

Een belangrijk initiatief. Want democratie functioneert pas wanneer de macht ook ter discussie kan worden gesteld en kan worden tegengesproken. Kritische stemmen en bewegingen zijn noodzakelijk voor een gezonde democratie. Deze regering drijft tegenstellingen op de spits en breekt daarbij vooral rechten van gewone mensen af: werknemers, gepensioneerden, zieken en werklozen.

Hoe we het tij keren? Door op te bouwen. Op de werkvloer, op Vlaams tot nationaal en internationaal niveau. Hoe meer akkoorden we sluiten, hoe meer we de regering pijn doen. We tonen dat het sociaal overleg werkt en dat er andere opties zijn. Twee weken geleden hebben we in Geneve een verdrag onderhandeld voor betere omstandigheden voor platformmedewerkers. Maar ook: op onze Algemene Raad dinsdag nog kwamen twee medewerkers van Familiehulp getuigen over wat ze bekomen hebben voor hun collega’s. Ook met alle uitdagingen rond digitalisering, nieuwe werkvormen, welzijn en een sociaal rechtvaardige klimaatomslag is sterke vertegenwoordiging van werknemers op elk niveau onmisbaar.

Proficiat aan de organisatoren van HART BOVEN HARD

23/06/2026

Vandaag Algemene Raad met flink wat militanten uit alle sectoren. We gingen in gesprek over de actualiteit en onze bezorgdheden. Met hoog op de Belgische agenda de pensioenhervorming, waarvoor we een beroep bij het Grondwettelijk Hof voorbereiden. En ook de centenindex. Allemaal geen bemoedigende materie, maar we geven niet op. Hoe meer akkoorden we sluiten, hoe meer we de regering pijn doen. We tonen dat het sociaal overleg werkt en dat er andere opties zijn. Dat willen sommigen liefst zoveel mogelijk wegmoffelen.

Dat geldt ook voor de begroting. De regering zoekt 7 miljard of misschien wel 14 miljard. We weten waar sommige partijen het weeral willen halen. Uit gezondheid, bij de zieken, bij de werknemers.

Terwijl we weten dat er alternatieven zijn, we hebben ze, alvast 29 miljard ligt klaar. We hebben intussen ook onze krantjes. Gebruik ze, zorg dat uw buren ze lezen. Zorg dat iedereen weet wat voor onzin de premier verkoopt.

En roep op om onze petitie te tekenen. Er zijn intussen al meer dan 68.000 handtekeningen. Dat toont dat de vraag naar meer fiscale rechtvaardigheid breed leeft, bij iedereen!

PS. Ter gelegenheid van de dag van de Openbare Diensten trakteerden de collega's op ijsjes. Om de onderfinanciering aan te kaarten, kregen we een welkome verfrissing onder het motto "Er mag gerust een schepje bij".

20/06/2026

Het was warm, 30° plus. En toch zat de Minard in Gent zaterdagnamiddag vol voor de boekvoorstelling van ‘Make democracy great again’ van Dominique Willaert. Respect en hartverwarmend 😊. En zelf had ik het nog warmer, want ik mocht mee aanschuiven in een panelgesprek.

Het boek van Dominique Willaert valt uiteen in twee delen. Een eerste deel over de redenen waarom de democratie onder druk staat. Oorzaken en verklaringen dus. En er is ook — gelukkig — een tweede deel: wat doen we daar nu aan? Het tweede deel is het prangendste. Maar het eerste deel moet je ook lezen, alleen al omdat het de basis is van het tweede deel. Dominique Willaert schrijft over ‘verlieservaringen’ als verklaring voor de ruk naar extreemrechts en dus als basis voor het wantrouwen in de democratie. Ik ben het daar heel erg mee eens, ik hoor dat ook heel vaak. Maar ik wil er nog iets aan toevoegen. ‘Iets verliezen’ klinkt een beetje passief. Klinisch op een manier, bijna een natuurwet uit de fysica. We moeten daar een beetje mee oppassen. Want het gaat vaak over een heel bewuste politiek. Ik zou dus ook willen spreken over ‘afpakervaringen’. Dat is niet onbelangrijk. Want daar ligt een heel belangrijke sleutel. Als we naast ‘afpakkers’ ook meer en sterke ‘opbouwers’ zouden hebben, in een regering bijvoorbeeld. Nu zijn de ‘afpakkers’ veel te veel aan zet. Als Dominique Willaert het over tien bouwstenen heeft, dan ligt daar een heel belangrijke bouwsteen, bij die opbouwers.

Bestaanszekerheid en sociale mobiliteit is een heel belangrijke bouwsteen voor democratie. Het valt op, de opkomst van democratie valt sterk samen met een stijgende levensstandaard. Er is een heel sterke wisselwerking tussen beide. Als de levensstandaard stijgt, ontstaat er een grotere, beter opgeleide middenklasse. Deze groep eist meer inspraak in het bestuur en bescherming van burgerrechten. Welvaart stelt landen ook in staat om een goed functionerende rechtsstaat en een goed onderwijssysteem op te bouwen. Dit zijn belangrijke fundamenten voor een democratische samenleving. Dat is natuurlijk geen automatisme. En vooral, het omgekeerde geldt ook. Als de economische ongelijkheid te groot wordt en veel burgers het gevoel krijgen dat ze worden achtergesteld, dan zal het vertrouwen in de democratie afnemen. En groeit het geloof in ‘sterke leiders’. Je hoort dat heel vaak: ‘Ik moet het met zo weinig stellen, en vreemdelingen krijgen hier alles, die zitten op hotel.’ Je moet dat heel ernstig nemen. Dit gaat over iemand die het moeilijk heeft. Maar ook over iemand die zich afkeert van ‘het systeem’, van ‘de politiekers’ die dit hebben veroorzaakt.

Wie worstelt om rond te komen, die kan je niet kwalijk nemen dat hij of zij het vertrouwen verliest in politiek en democratie, in ‘het systeem’ dat het zo ver heeft laten komen. En zeker als er nog extra olie op het vuur gegoten wordt. Rechts weet wel waarom mutualiteiten of vakbonden besmeurd moeten worden, waarom er een wig moet worden geslagen tussen mensen en hun eigen belangenorganisatie.

Die ongerustheid over welvaart, die vrees om welvaart te verliezen, speelt voor heel veel mensen. Ook voor wie zich niet in een kwetsbare sociaaleconomische positie bevindt. Dit gaat ook over de middenklasse. Hen wordt ingelepeld dat hun kinderen het slechter dan zij zullen hebben. Dat zij nooit een huis zullen kunnen kopen. Omdat er bijvoorbeeld “zoveel profiteurs zijn”.

Als mensen niet meer delen in de groeiende rijkdom — en dat doet die rijkdom nog steeds, groeien — dan is de verleiding van sterke leiders die de grote ommekeer en de grote kuis beloven heel groot. En dat heeft rechts heel goed gesnapt!

Daar ligt dus een heel grote uitdaging voor onze democratie. Er moeten opnieuw politici en partijen komen die onvoorwaardelijk voor sociale vooruitgang voor iedereen gaan. Niet alleen met woorden, maar ook met daden. Dat gaat trouwens niet alleen over betaalde arbeid. Mensen halen enorm veel waarde uit iets kunnen bijdragen aan de samenleving. Dat gaat dus ook over waardering voor de zieke of werkzoekende die vrijwilligerswerk doet. Over mensen die zorgen voor anderen. Dat gaat ook over sterke vangnetten zoals de sociale zekerheid. En over publieke dienstverlening zoals onderwijs dat voor iedereen toegankelijk is en iedereen vooruit helpt.

Nog niet zo heel lang geleden zei een centrumpoliticus dat de vakbonden toch maar eens moesten stoppen met hun kritiek op het regeringsbeleid, want dat maakte alleen maar het Vlaams Belang groter. Dat is toch wel echt de wereld op zijn kop. Misschien, heel misschien had die politicus zich ook een ander beleid kunnen inbeelden. Beleid waar economische ontwikkeling de mensen dient en niet omgekeerd. Waar economie geen ongrijpbare natuurwet is, maar weloverwogen mensenwerk waar iedereen beter van wordt. Dat is wat vakbonden, werkgevers en overheden na de Tweede Wereldoorlog samen hebben uitgebouwd, na faliekant afgelopen autoritaire experimenten. En dat is nu net wat vandaag vakkundig afgebroken wordt.

Het is eigenlijk niet te vatten. Handige politici zijn erin geslaagd om ons wijs te maken dat we bedrijven en hun aandeelhouders goed moeten bedienen. Door bijvoorbeeld lonen niet meer te laten stijgen. Door bijdragen aan de sociale zekerheid af te bouwen. Door toch niet te hard van stapel te lopen met milieunormen. Wat er allemaal voor zorgt dat heel veel mensen niet meer delen in de groeiende rijkdom en het welzijn onder druk staat. Terwijl net die mensen hun kiezers zijn.

We gaan veel meer aan één zeel moeten trekken. Veel meer focussen op wat ons verbindt in plaats van op wat ons onderscheidt. Progressieve krachten voeren te vaak een onderlinge strijd of hebben minstens wantrouwen tegenover elkaar. We gaan veel meer moeten samenwerken én elkaar dingen vergeven. Om zo een sterke democratische tegenmacht op de been te brengen die dingen wil veroveren. Veroveringen waar mensen in hun dagelijks leven snel en merkbaar positieve effecten van voelen. Meer en betere kinderopvang. Meer nettoloon omdat grote vermogens eindelijk eens hun deel gaan bijdragen. Een week extra betaalde vakantie voor wie op het wettelijk minimum zit. De tijdswinst die AI oplevert niet naar het bedrijf maar naar de werknemers laten vloeien. Er zijn meer dan genoeg goede ideeën en voorstellen. Hét probleem is dat we ze veel te weinig op de politieke agenda en dus gerealiseerd krijgen.

We kunnen politici proberen te overtuigen van onze ideeën. Maar eerlijk gezegd, en uit veel eigen ervaring gesproken: dat is niet evident in deze tijden. Ik denk dat we moeten focussen op ‘een omtrekkende beweging’. Het eerste deel van die omtrekkende beweging is een heel grote groep van de bevolking overtuigen van een goed idee. En zo via de publieke opinie druk uitoefenen op politici die stemmen moeten halen. We voeren bij de vakbond al jaren de druk op voor een vermogensbelasting. We zien dat de publieke opinie volgt. In plaats van politici te overtuigen, gaan we ook meer zelf politicus moeten worden. Het middenveld zal meer zijn zonen en dochters moeten uitzenden naar de politiek. Dat is niet evident, ik weet het. Het is kleur bekennen. Het is een hondenstiel. Het is niet iedereen gegeven. Maar alleen maar staan roepen aan de zijkant zal niet veel opbrengen.

Ik ben er ook van overtuigd dat democratie ook iets is dat je voor een stuk moet aanleren en oefenen. Openstaan voor mensen. Een mening helder formuleren, respectvol met iemand praten en soms discussiëren, samenkomen en tot iets komen in een vergadering, zoeken naar oplossingen, technische kennis ook… De beste manier om die skills te oefenen is het vrijwilligerswerk. Je inzetten in een voetbalclub, in een fanfare. Vakbondsafgevaardigde worden op het werk. Dit laatste ken ik het beste. Ik heb daar mensen ‘politiek’ zien groeien en bloeien. Afgevaardigden werken met een mandaat, worden verkozen, moeten mensen vertegenwoordigen in onderhandelingen en discussies, moeten conflicten oplossen… Een betere democratische leerschool ken ik eigenlijk niet. Mensen moeten opnieuw democratie leren appreciëren, er leren mee omgaan. Iets dat je totaal niet kent of dat je enkel kent van de clips op Facebook, dat zal je niet nauw aan het hart liggen. Of integendeel, het zal veel mensen afstoten. We moeten mensen meer betrekken bij democratie, zonder het allemaal zo zwaar te benoemen natuurlijk. En dat op alle niveaus: van het werk, tot in de vrije tijd.

19/06/2026

De uitbreiding van flexijobs naar alle sectoren is een feit: waarom dit geen goeie zaak is.

"De vakbond is bezorgd dat flexi-jobs almaar meer vaste contracten zouden kunnen vervangen, dat er een ongelijkheid op de werkvloer zou ontstaan en dat flexilonen een druk op de lonen van vaste medewerkers zouden zetten. De overheid loopt er tegelijk ook inkomsten voor de sociale zekerheid mee mis.

"De financiële aantrekkingskracht van individuele flexi-jobs verhult een sluipend gif op onze arbeidsmarkt", zegt ACV-voorzitter Ann Vermorgen. "Flexi-jobs verdringen steeds meer gewone banen, hollen de sociale zekerheid uit en kosten de schatkist miljoenen."

"Terwijl wie al werk heeft steeds harder werkt, worden mensen met minder kansen op de arbeidsmarkt weggeconcurreerd en ondergraaft de overheid haar eigen inkomsten. Verschillende soorten werknemers voor hetzelfde werk creëren is niet alleen onrechtvaardig, de regering maakt er ook ons hele welvaartssysteem mee stuk."

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/06/17/flexi-jobs-in-cijfers-wat-brengt-het-op-voordelen-nadelen/

Het is nu definitief: vanaf 1 juli wordt het systeem van de flexi-jobs versoepeld. Het federale parlement heeft dat goedgekeurd. Maar wat levert zo'n flexi-job vandaag eigenlijk op? Waar verdien je het meest met flexiwerk? En kan het financieel voordeliger zijn dan voltijds werken?

18/06/2026

Proficiat aan alle schoonmakers, morgen is het Dag van de Schoonmaak! Op onze werkvloer werden we vandaag al vergast op een rijkelijk zelfgemaakt ontbijtbuffet. Zelfs op de dag waarop zij in de bloemetjes worden gezet, denken ze zelf eerst aan de collega's. Het zegt alles over hun tomeloze inzet en betrokkenheid!

💚 Dankjewel aan de ganse schoonmaakploeg en in het bijzonder aan Christel en Maddy om onze verdieping elke dag te doen stralen! Hun super enthousiaste 'Goedemorgen Ann' iedere ochtend is de beste start van elke werkdag!