13/04/2026
Met horten en stoten.... zo luisterde ik vandaag naar de woorden van de 'lerares' en de verhalen van de medecursisten in de les "omgaan met dementie". Net zoals dit filmpje aan elkaar geplakt is. Zoveel verdriet terwijl mijn vader er nog is, we nog heel veel zinnige dingen kunnen delen, hij grotendees nog kraakhelder is. En toch, ik had geen zin om te horen wat en hoe het nog verder zal of kan gaan. Ik voelde zijn eenzaamheid, zijn strijd, zijn verdriet en zijn onmacht. Het lukte me even niet om ook overeind te blijven voor hem en mijn moeder en mezelf erbij. Ik houd niet van Ikea maarben mijn ateliertje aan het herinrichten en had wat spullen nodig. Ik at er eerst een hapje. Bij een ouder echtpaar aan tafel omdat er weinig plaats was. Hij 88, zij 86.... elke dag een half uur op de electrische fiets om in Ikea iets te komen drinken. "Want in de zetel zitten, daar werd een mens niet beter van". Ik vertelde over mijn vader. Fier dat hij altijd les gegeven had en 3 jaar geleden wekelijks nog 20 km stapte. En ook dat er nu heel veel liefdevolle zorg is van ons allen. Ik besefte dat ik niet eens een fractie kan beseffen wat deze ziekte voor mijn moeder en vader betekent. En toch doen we dit met z'n allen goed. Al is het soms met de aankoop van een hele dierentuin aan knuffels. De kinderen die hier naar kampjes komen zullen het me niet kwalijk nemen.π