28/10/2026
Jako
25/06/2012 - 24/10/2026
Vandaag verlaat je lichaampje deze aarde en word je gecremeerd bij Kuaga Lommel.
En eerlijk, jouw overlijden kwam hard aan, het was te snel na de beslissing om Roefeltje te laten gaan.
En ik mis je, zo hard.
Het was zo een routine, s morgens als ik wakker werd , stond je al zachtjes te miauwen op de keukentafel, voor je dosis insuline. En ’s avonds ook, en dan kreeg je je “puddingske” als beloning. En dat wist je, want o wee, als ik het vergeet, dan liet je het zachtjes horen dat ik iets vergeten was. Je was een rustige, gemoedelijke kater, die zich niet veel aantrok van de katjes en kittens die binnenkwamen. ‘s Avonds kwam je lekker naast me liggen, op jouw plekje in de zetel, en dan wilde je je knuffel en streelbeurtje, zachtjes over je buikje aaien, je pootje vasthouden en je omklemde vaak mijn vinger dan, je oogjes priemend naar mij, snakkend voor nog wat aandacht, je hoofdje in mijn hand duwend, …goh, wat mis ik dat, die lege plek nu in de zetel, in je hoekje….
Het is ooit anders geweest, he ventje.
Ik zie je hier nog binnenkomen. Gebracht door 2 lieve dames, die je letterlijk gered hebben van een “slachter” van een dierenarts, In Diest was dat toen, denk ik. Je kwam binnen als kitten van ongeveer 5 weekjes oud, samen met een zusje. En je was al steriel gemaakt door die man!! Een grote operatiewonde over heel je buikje. We hebben nooit geweten het hoe of waarom, maar je was een zwaar getraumatiseerd katje. Je naam was toen nog Clyde. Tijdens het opgroeien, bleef je bang, en als ik je moest verzorgen of medicatie toedienen, ging je op je zij liggen op de grond, met grote ogen, ineen gedoken, schreeuwend van angst. Mijn hart brak elke keer in stukken, maar we konden niet anders. Soms moest je pipetje of medicatie krijgen. Je leefde maanden onder het bed of onder een kast. En ik forceerde je tot niks.
Je bent uiteindelijk geadopteerd geweest, maar na een paar weekjes moest ik je daar terug ophalen. Het ging niet, je bleef bang, en leefde onder het bed. Ik herinner me nog dat ik je daar heb moeten van onder trekken. Je zusje bleef, Bonnie.
Terug bij mij, maakte ik de beslissing, je blijft hier, en we zien wel.
Je viel nooit aan, was nooit agressief, hebt mij nooit pijn gedaan….
Maar je bleef bang en onzeker….
Tot de dag dat ik naar Turnhout verhuisde, ik herinner me het nog steeds als de dag van vandaag.
Ik was tv aan het kijken in de zetel, en plots….plots sprong je naast mij op. Ik durfde amper bewegen, durfde bijna geen vinger uitsteken naar jouw, want stel u voor dat ik het nu helemaal verpest…Maar ik stak voorzichtig twee vingers uit, en streelde zachtjes langs je hals, en toen gebeurde het….het eerste spinnetje. Mijn hart maakte vreugdesprongetjes, maar ik probeerde rustig te blijven, en aaien en zachtjes tegen je praten. En opeens, gaf je je helemaal aan mij.
En sindsdien waren we de beste vriendjes.
En hoe vaak heb ik niet tegen jou gezegd: “maar ventje toch, heb je daar zeven jaar over moeten doen?”, “Nu uw schade inhalen he”...En dat deed ie, ‘s avonds kon ie er niet genoeg van krijgen….En wat deed dat deugd. Vaak zat ik met de tranen in mijn ogen naar je te kijken, toch afvragend wat er in godsnaam met jouw gebeurd is toen je klein was. Wie jouw zoveel pijn heeft gedaan!
Je was hier de stille, rustige zwarte prins des huizes. En soms was je zo stil, dat ik je moest zoeken waar je lag te dutten.
14 jaar heb je deel uitgemaakt van soms de gekke bende hier, samen heel wat watertjes doorzwommen….En ik hoop echt dat ik je gelukkig heb kunnen maken, dat ondanks dat het zeven jaar geduurd heeft, je je goed in je vel hebt gevoeld hier.
En dat de laatste momenten samen bij de dierenarts, toen je met je ogen knipperde tijdens je gevecht tegen die hypo, je weet dat ik je verdomd doodgraag gezien heb, dat ik bij je was, …. En het spijt me echt dat ik niet bij je was, toen je je laatste adem uitblies. Sorry, echt waar, ventje. Ik had het zo graag anders gehad.
Je harem, Freddie Mercury, Milky, Uno missen je hier ook. Ze klikken nu allemaal samen, boven op de kast, en soms begint Freddie hard te miauwen en te zoeken…Zoeken naar u!
Konden ze maar begrijpen dat je niet meer naar huis komt, dat je hierboven naar hun kijkt.
En ik, ik moet nog steeds wennen dat de dagelijkse insuline niet meer moet gegeven worden, geen puddingske meer, geen pootje die zich klemt rond mijn vinger,.....
Slaap zacht, Jako, binnenkort ben je weer thuis, en word je samen met je vriendinnetje Roefeltje te herenigd…. Goh, wat mis ik jullie beiden toch!
