11/05/2026
Het meiboomfeest kwam voor in West-Europa, maar het feest was ook bekend bij de Germaanse en West-Slavische volkeren. Het feest kondigt het begin van de zomer aan met de daarmee gepaarde groei en opbloei van de natuur. De meiboom symboliseert dan ook vruchtbaarheid. De traditie kreeg tijdens de Middeleeuwen een christelijke tintje, de meiboom stond volgens de kerk symbool voor Maria, maar de oorspronkelijke Germaanse versie hield stand. Er werd daarom vooral gefeest en gedronken tijdens het meiboomfeest. In Nederland hield de traditie tot in de 19e eeuw stand.
De meigilde en de meigraaf2312 Het_Meifeest,_1798
De meigilde organiseerde het feest, deze gilde werd geleid door de meigraaf. Hij kon herkend worden aan zijn groene kroon. De dag stond in het teken van meivuren, meiliederen, parades (‘meynachten’) en waldhoorns die gemaakt werden van de bast van een wilg of els. Er werd op de hoorns (maar ook op fluitjes) geblazen om de heksen en boze geesten weg te jagen.
De groene kroon
De meiboom was kleurig versierd met linten, kransen, kroontjes, groene takken en bloemen. Het was traditie dat de meigraaf bij de meiboom plaatsnam, waarop de meisjes van de stad of het dorp in een kring om de boom heen stonden en een meilied zongen. De meigraaf besloot vervolgens wie zijn meigravin (ook wel bekend als meikoningin) werd door zijn groene kroon naar een meisje toe te gooien.
Hofmakerij en afwijzingen in de 18e en 19e eeuw
De meiboom werd naast het symbool van voorspoed en vruchtbaarheid dus ook als het symbool voor de liefde gezien. Jongens plantten daarom meibomen voor de huizen van de meisjes die zij leuk vonden. De manier waarop het boompje versierd was, drukte uit hoe de jongen precies over het meisje dacht. Dit kon soms ook tegenvallen: als het boompje met doornige bloemen was versierd betekende dit dat hij het meisje hooghartig vond.
