18/03/2019
Op donderdag 14 maart 2019 vertrok collega Pascal Verreth veel te vroeg uit ons midden.
Toen Pascal startte in de Pianofabriek was er net een -primitieve- opnamestudio gebouwd, de jongerenwerkloosheid in Brussel was torenhoog en Pianofabriek zocht iemand die een 12-tal gasten gedurende een jaar een veilig kader kon geven om vanuit hun eigen interesses, muziek en techniek, richting en rust in hun leven te brengen. Pascal kende weinig of niets van muziek of techniek en zijn Frans zou nooit hoge toppen scheren maar vanaf het eerste jaar maakte hij goud van de hem toevertrouwde talenten. Voor Pascal stond de mens centraal, niet de regels, de winst, de efficiëntie, maar de mens, altijd de mens. Ieder verdiende een tweede kans, en een derde en . zoveel als je er nodig hebt.
Pascal zou je de 4de musketier kunnen noemen van de Pianofabriek. Hij was geen tafelspringer, geen manager of culturo-intellectueel maar vocht steeds solidair mee aan de goede zijde, legde in stilte zijn eigen accenten en zorgde- vaak ongemerkt- voor het nodige sociale bindweefsel en succes van het centrum.
Pascal verpersoonlijkte in zijn eentje de missie van de Pianofabriek: het scheppen van kansen wanneer die er niet zijn of niet gevonden worden. Zijn sterk uitgebouwde maatschappelijke voelsprieten en engagement zorgde er voor dat Pianofabriek pionierde en pioniert in nieuwe sociale, culturele en opleidingstrajecten. Het voortraject podiumtechnieken voor anderstalige nieuwkomers was zo een duidelijke missing link tussen vraag en aanbod.
Pascal werkte ook actief mee aan de opwaardering van het beroep van podiumtechnici: hij schreef mee aan de functieprofielen voor podiumtechnici en dacht mee aan mogelijkheden om startende professionelen beter te begeleiden en een beter inkomen te garanderen.
De overheid was en is er vaak niet klaar voor. Dit zorgde voor een moeilijke -bijna schizofrene- situatie voor Pascal: enerzijds het succes van zijn werk in de dagelijkse praktijk, anderzijds de onmacht om dit succes structureel te verankeren. De stoïcijnse manier waar hij hier mee omging verdient veel bewondering.
De praktijk is echter wat blijft: hij creëerde mee een sterk netwerk van lesgevers en technici binnen en buiten de opleiding of pianofabriek. Dank zij Pascal zijn er na 21 jaar meer dan 400 laureaten van de opleidingen geluids- en lichttechnieken. Hij had met hen gedurende een jaar een zeer persoonlijke en geëngageerde, doch nooit opdringerige- relatie en volgde hen ook in hun verdere carrière. De warmte waar de meeste van hen, nog jaren later, over Pascal spreken is uniek en veelzeggend. Al die technici zijn een wezenlijk stuk van de motor van tal van Vlaamse en Brusselse theater- en mediahuizen of culturele centra en in uitbreiding van de Vlaamse en Brusselse culturele scene.
Zonder hem zal de wereld er nu anders uitzien, we zullen hem missen.
Pianofabriek wenst zijn gezin, familie en vrienden veel veerkracht om met dit gemis om te gaan.
