28/02/2026
Op 11 juni 1992 zag ik het levenslicht op een weide in Broechem. Ik was een vrolijk, speels veulen, samen met mijn halfbroertjes en -zusjes.
Via een zoekertje in de Koopjeskrant verhuisde ik samen met mijn halfzusje naar O.L.Vr. Waver. Ik was altijd het wat teruggetrokken, bange ezeltje. Maar net daarom kreeg ik extra aandacht, zodat ik stap voor stap meer vertrouwen kon krijgen.
Daar leerde ik mijn allerbeste vriendin kennen: Julie.We waren even oud en groeiden samen op. Zij was mijn maatje, mijn houvast, mijn alles.
Begin 2025 ging ze weg. Ze kwam nooit meer terug. Ik heb zo hard om haar getreurd. Ik balkte om haar, at bijna niet meer en stond vaak alleen, denkend aan haar. Het ging zo plots… ik kon geen echt afscheid nemen.
Vorige zomer werd ik mager. Mijn eetlust verdween. Ze moesten mijn snijtanden en nog enkele tanden verwijderen. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik glaucoom. Aan één oog werd ik blind, en met mijn andere zag ik nog maar de helft. Het was allemaal zo wennen.
Even leek het weer beter te gaan. Tot vorige maand. Ik had niets tekort, en toch wilde mijn lichaam niet meer mee. Mijn eetlust nam af — al bleven die gekookte worteltjes mijn favoriet. Mijn bloed was in orde, maar mijn spieren begonnen af te breken. De pijn werd steeds zwaarder.
Bijna 34 jaar hebben we samen naast elkaar geleefd. Zo lang mocht ik bij jullie blijven.
Op 11 februari hebben we samen de tijd genomen om afscheid te nemen.
Dankjewel voor alle liefde, zorg en geduld.
Dankjewel dat ik altijd mocht blijven.
Ik ben klaar om naar mijn maatje te gaan.
Ik ben klaar om voorgoed mijn oogjes te sluiten.
Dankjewel. 🕊️💔
