10/05/2026
In een ingetogen sfeer herdacht Lier de 81ste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Van de Zimmertoren naar het monument ‘De Engel’: een tocht in stilte herinnerde de aanwezigen eraan dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is, maar een voortdurende inspanning vraagt van elke generatie.
Op 8 mei 1945 zwegen de wapens in Europa. Na vijf jaar van bezetting, terreur en onbeschrijfelijk menselijk leed, keerde de hoop terug. Vandaag, acht decennia later, kwamen burgers en verenigingen samen om die hoop opnieuw te bezegelen.
De plechtigheid begon met een symbolische wandeling in stilte vanaf de Zimmertoren.Terwijl de stoet zich voortbewoog, sloten mensen zich aan—een krachtig symbool voor hen die ooit moesten vluchten voor haat en geweld, en voor zij die dat vandaag de dag nog steeds moeten doen.
Bij het monument ‘Den Engel’ vormden vier jongeren het middelpunt van de ceremonie. Zij droegen de zware vlaggen van de Witte Brigade, Fidelio, de Verbroedering der Politieke Gevangenen Lier 40-45 en de herinnering aan de kampen Buchenwald-Dora en Gross-Rosen.
Het was een beeld dat de essentie van de dag vatte: de geschiedenis van Lierenaren die werden weggevoerd uit hun straten, weg van hun gezinnen, om nooit meer terug te keren.
„Die vlaggen wegen zwaar,” klonk het tijdens de toespraak. „En het is goed dat jonge handen ze dragen.” Het herinneren is immers geen passieve daad, maar een actieve opdracht aan de toekomst.
De organiserende vereniging ‘Recht en Vrijheid’ voert een naam die diep geworteld is in het verzet. Het was de titel van het geheime krantje van de Witte Brigade in Lier, gedrukt in de schaduw van de bezetting.
In die tijd waren deze woorden geen loze slogans, maar levensgevaarlijke daden van verzet. Vandaag staan zij symbool voor de waakzaamheid die we moeten behouden voor wie geen stem heeft.
De herdenking werd afgesloten met een emotionele bloemenhulde. Kaleb legde namens Recht & Vrijheid een krans neer, gevolgd door een eerbetoon van diverse vertegenwoordigers: André Daems (Buchenwald-Dora), Myriam Baeten (Gross- Rosen), Marleen Vanderpoorten (Verbroedering der politieke gevangenen 40-45) en Bruno Hazenbosch (Royal British Legion).
Alle aanwezigen kregen de gelegenheid om een witte roos neer te leggen—een symbool voor de offers die zijn gebracht voor de vrijheid die wij vandaag genieten.
De boodschap van deze 81ste verjaardag was duidelijk: hoop is niet naïef, het was de drijfveer van het verzet. Het is nu aan de huidige generaties om nooit meer te zwijgen.
