26/05/2025
DAG VAN DE BUREN
De dag dat verbinding een dresscode kreeg.
Vorige vrijdag was het weer zover: de Dag van de Buren. Een dag waarop Leuven collectief in LOV-modus ging - radicaal verbindend, zeggen ze zelf, met veel hoofdletters en een budget voor sfeerlichtjes.
Maar terwijl er op de pleinen en in de straten verbinding werd geserveerd in composteerbare bekertjes, kreeg ons spontaan gegroeide buurtcomité een andere vorm van “verbinding” te verwerken: eentje met een overmacht aan politieagenten, slotenmakers, stadsmedewerkers, schilders, een colonne vrachtwagens... en daarna: stilte. Oorverdovende stilte.
Ons buurtlokaal? Enkele maanden geleden van de ene dag op de andere afgenomen. De werkplek van Pieter en plaats waar al de buren activiteiten plaatsvonden? Opgedoekt en alles dat netjes buitenstond weggehaald. Zonder pardon. Zonder uitleg. Terwijl het een week voordien al leeggemaakt was.
Alsof de stad dacht: die verbinden iets te spontaan, zonder logo - dat ruikt verdacht naar échte betrokkenheid!!!
Daar gingen de kunstwerken, de decorstukken, het werkmateriaal, de burenbank - ja, dé burenbank, kampioen in ongeplande ontmoetingen. Blijkbaar een bedreiging voor de georchestreerde participatie. Maar vooral ook een bedreiging voor de door Stad Leuven gesubsidieerde vzw Maakleerplek.
En net toen we dachten dat het niet absurder kon, verscheen daar een filmpje van de stad: Kom op voor je wijk! Jawel, featuring… ons buurtcomité! Met beelden opgenomen vóór ons lokaal gesloten werd. Een stad die eerst je bloemetjes water geeft, en daarna je tuin betonneert.
Je zou het bijna kunst noemen. Of satire. Maar zelfs daarvoor is nu geen ruimte meer.
“LOV is all you need”, schrijft Stad Leuven in dure brochures. Maar als liefde alleen mag plaatsvinden binnen genummerde vakjes, met goedgekeurde dialoogmomenten en catering, dan noemen wij dat geen liefde. Dan noemen wij dat een netwerkreceptie met een morele bijsluiter.
Wij deden het anders. Niet perfect, niet proper — maar wél echt. Workshops, theatervoorstellingen, boekpresentaties, circusacts, Apero’s...., met buren en toevallige passanten. Geen subsidie nodig om samen te komen - gewoon wat tijd, stoelen en warmte.
En kijk, wellicht was dát het probleem. We werkten niet volgens het gemarketeerde logboek van Stad Leuven. We kleurden niet binnen de lijntjes. We waren de tekening zelf.
Maar hé, geen zorgen: de stad houdt van buren. Zolang ze in het plan passen. En op de foto staan.
