05/10/2026
FR vertaling onderaan
Een kleine update vanuit MPS..
We zijn lange tijd niet echt online geweest en hebben dan ook lange tijd niets meer gepost..
Na de zware rugoperatie van Valentina, 2 jaar geleden, is ons leven, maar vooral dat van onze kleine heldin, volledig veranderd.
Het gevoel en de kracht in haar onderste ledematen keerden niet meer terug, wat voor iedereen een enorme schok was..
De aanpassingen in en rond het huis waren enorm.
Als ouder is het bijzonder moeilijk om je dochter haar zelfstandigheid te zien verliezen, je beseft plots dat je levenslang zorgouder zult zijn, zonder diploma of opleiding.
Maar zoals altijd zetten we ons verdriet en onze frustraties opzij voor het welzijn van onze dochter, want dat primeert, ALTIJD!
Door haar ongelofelijke doorzettingsvermogen en optimisme lijkt het soms alsof alles vanzelf gaat, maar diep vanbinnen huilt ons meisje, maar toch gaat ze door..
Gaandeweg ontdek je ook wie echt aan je zijde staat en oprecht meeleeft, de simpele telefoontjes met de vraag "Hoe is het?" worden steeds zelfzamer..
Maar ondanks alles gaat het redelijk goed met ons, heel stilletjes klimmen we uit die diepe put en vinden we stap voor stap onze vechtlust terug..
We komen er wel, SAMEN, zoals altijd. ♥️
-----------------------------------------------
Une petite mise a jour de la part de MPS.
Cela faisait longtemps que nous n'avions plus vraiment été present sur les reseaux.
Après la lourde operation de Valentina, Il y a 2 ans, notre vie, mais surtout celle de notre petite héroine, a completement changé..
La sensibilité et la force dans ses membres inférieurs ne sont jamais revenues, ce qui a été un immense choc pour tout le monde..
Les adaptations dans et autour de la maison ont été considérables.
En tant que parent, Il est particulièrement difficile de voir sa fille perdre son autonomie..
On réalise alors que l'on sera parent-aidant pour la vie, sans diplôme ni formation.
Mais comme toujours, nous mettons notre tristesse et nos frustrations de côté pour le bien-être de notre fille, car cela passe avant tout, TOUJOURS!
Grace a son incroyable persévérance et son optimisme, on pourrait croire que ca ne lui fait rien...mais au fond d'elle, elle pleure...
Avec le temps on découvre aussi qui est réellement à vos côtés et qui se soucie sincèrement de vous..Un simple appel pour demander "Comment vas-tu?" devient de plus en plus rare...
Malgré tout, nous allons assez bien..
Tout doucement on remonte la pente et retrouvons, pas à pas, notre combativité.
Nous y arriverons, ensemble, COMME TOUJOURS ♥️
