Wij van De Parken, Kortrijk (2026)

15/06/2026

“Ik heb tien jaar een kattenpension gehad, in Zwevegem. Al die tijd heb ik dat met hart en ziel gedaan, maar na tien jaar was het wel genoeg geweest. Ik had niets van vrijheid meer. Vaak moest ik ’s nachts opstaan, klanten hielden zich niet altijd aan de afgesproken uren. Op den duur voelde ik me gevangen in m’n job. Daarbovenop kwam dan nog eens corona en een stukgelopen huwelijk. Vijf jaar geleden ben ik terug naar Kortrijk verhuisd. Ik ben veel gelukkiger nu.

Ik werk in de tuinbouwschool, het PTI aan de Condédreef. Daar doe ik het onthaal. Ik sta in voor de aan- en afwezigheden, beman de EHBO-post, regel time-outs met leerlingen, houd toezicht in de refter… Het is m’n vierde schooljaar nu. Onze leerlingen verzorgen ook dieren. Dat is op m’n lijf geschreven, ik houd enorm van dieren.

Toen ik klein was, en ik met m’n ouders in Kortrijk woonde, had ik nochtans zelf geen dieren. Daar was het huis en de “koer” te klein voor. Maar eens we naar Heule verhuisden, en er veel meer ruimte was, kon ik m’n geluk niet op. We hadden kippen, konijnen, geiten, een hond, een pony, noem maar op.

Op m’n dertiende heb ik beslist geen vlees meer te eten. Intussen ben ik al meer dan vijftien jaar veganiste. Mijn mama ging destijds vleesvervangers kopen voor me, wat toen – we spreken van eind de jaren ’90 – nog helemaal niet zo evident was. Ik ben vrij en progressief opgevoed. Mijn ouders steunden me in alles wat ik deed, ook in m’n kledij- en muziekkeuze. Intussen zijn ze trouwens zelf vegetariër geworden.

Ik woon dichtbij The Pits, waar ik als vrijwilliger werk. Ik houd van deze buurt. De zus van Fran - mijn hond - woont in de Sint-Rochuslaan, op het Volksplein heb je sinds kort het heropende café Olympia, mijn beste vriendin woont vlakbij. Echt de max.

Crust punk is het muziekgenre waar ik het meest van hou. Harde muziek met vaak een politieke, anarchistische link. In m’n twintiger en dertiger jaren was ik heel actief in die scène. Ik droeg zwarte dreadlocks tot op m’n achterste, was actief in de krakersbeweging, kwam op straat, was fervent voorvechtster van dierenrechten en vrouwenrechten.

Ik zeg “was”, maar eigenlijk is m’n denkwijze onveranderd gebleven. Alleen ben ik wat rustiger geworden in de strijd, om het zo te zeggen. Kijk, vroeger kon ik echt ziek zijn van het vele onrecht in de wereld. Dat frustreerde me zo verschrikkelijk, dat ik er bij momenten moedeloos en zelfs ongelukkig van werd. Dat kan ook de bedoeling niet zijn. De wereld zal ik misschien nooit kunnen veranderen, maar ik kan met mezelf en m’n eigen waarden en normen leven, dat is al heel wat.

Een andere passie van me is schrijven. Ik schrijf al lang “zeer korte verhaaltjes” (zkv’s). Tekstjes van nauwelijks een halve pagina lang. Ik treed er vaak mee op, straks op de Gentse Feesten opnieuw. Elke maand organiseer ik met een kompaan een woordpodium. Telkens op een andere toffe plek nodigen we woordkunstenaars uit. Zelf heb ik onder het pseudoniem K***e Tigra met nog iemand een bundel uitgegeven, Prozac en Gezelschapsdieren. Allemaal zkv’s.

Ik maak ook “zinekes”, kleine zelfgeschreven boekjes, soms maar een enkele keren geplooid A4-blad groot. Met mijn beste vriendin plannen we een workshop in Olympia, we weten alleen nog niet wanneer. Creatief bezig zijn en dingen organiseren, dat doe ik het liefst. Daar krijg ik echt positieve energie van.”

K***e – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

Wie geïnteresseerd is in de zkv’s van K***e Tigra kan op haar Instagrampagina terecht.

18/05/2026

“Ik ben leerkracht in de hotelschool in Koksijde. Ik vertrek elke dag om half zeven. Dat is hard werken. Maar ik herken me in de leerlingen waaraan ik les geef. Jongens en meisjes die niet stil kunnen zitten en die willen ondernemen, die de handen uit de mouwen willen steken. Het is elke dag een avontuur om met hen samen te werken.

Naast het lesgeven heb ik mijn eigen cateringbedrijf. Ik hou van eerlijk eten, grootmoeders kost. Eenvoudige maar lekkere Vlaamse maaltijden. Groenten haal ik rechtstreeks van de boerderij. Voor vlees heb ik een ander adres. Ik vermeng die Vlaamse traditie met Marokkaanse accenten. In België willen we snel aan tafel kunnen gaan. In Marokko is dat helemaal anders. Daar is het eten pas klaar als de kruiden hun werk hebben gedaan en alle smaken goed zitten. Mensen zijn meestal wat sceptisch als ik zeg dat ik de Belgische keuken combineer met de Marokkaanse keuken. Tot ze de rijkdom aan smaken en geuren ontdekken.

De liefde voor de Marokkaanse keuken is bij toeval gekomen. Een klant van mij heeft veel Marokkaanse mensen in dienst en vroeg me om voor een feest enkele Marokkaanse gerechten te maken. Ik had weinig of geen ervaring met die keuken, maar kreeg de kans om veertien dagen lang een kookcursus in Marokko te volgen. De eerste drie dagen kreeg ik een gids mee. Ik heb haar gevraagd om langer bij mij te blijven en me het land en de keuken te leren ontdekken. Op die manier hebben mijn vrouw en ik elkaar gevonden.

Mijn leven is een rollercoaster. Het is erg druk maar heel erg fijn. Op oudejaarsavond zat ik met wat vrienden samen. Daar op dat moment is het idee ontstaan om met ons drieën een festival op poten te zetten. Deze zomer - van 17 tot 19 juli - vindt de eerste editie plaats, in Poperinge. Ons festival heet Allaiz, alles op het gemak. Drie dagen rust met veel aandacht voor een relaxte sfeer. Wij zijn met ons drieën initiatiefnemer maar heel wat vrienden en vriendinnen van vroeger zijn ook van de partij. Een mooie manier om elkaar weer eens te ontmoeten.”

Lucas – Tekst: Peter Deschamps – Foto: Louise Bertoe Dewachter

04/05/2026

“Deze ochtend waren mijn twee jongens uit zichzelf pompoefeningen en sit-ups aan het doen. Met een hoofdband op, die ze gisterenavond op een schoolfeestje kregen. Niet dat ik zelf gans de tijd fanatiek aan het sporten ben, maar sport is zeker wel aanwezig bij ons thuis. Onbewust, of zonder hen ergens in te pushen, geef je veel van je eigen interesses mee aan je kinderen. Ze pikken op wat ze rond zich zien. Ik heb nu op mijn veertigste nog steeds een heel goede basisconditie, en ik denk dat het er wel mee te maken heeft dat wij ook als kind veel “bewogen”. Sporten, jeugdbeweging, actieve gezinsvakanties, altijd wel “iets” aan het doen … We moesten in elk geval nooit zomaar liggen luieren thuis.

Morgen loop ik de halve marathon mee in Kortrijk. Dan kan ik nog eens doorlopen. Momenteel ben ik immers op een heel andere manier aan het trainen, waarbij ik mezelf moet oefenen op trager lopen, zodat ik het zo lang mogelijk kan volhouden. Binnen een maand ga ik een persoonlijke uitdaging aan, gekoppeld aan een goed doel. Ik wil 18 uur aan één stuk lopen en in die tijd zoveel mogelijk kilometers afleggen. Ik hoop ergens tussen de 100 en de 150 kilometer te geraken. Wie dat wil, kan mij sponsoren. De opbrengst gaat naar Kom op tegen Kanker.

Zes jaar geleden, tijdens corona, kreeg ik zelf een kankerdiagnose. Ik had het geluk dat het een goed geneesbare kanker was en ik bovendien jong, gezond, en in goede conditie was. Bij mij was de fysieke impact relatief beperkt en ik ben er ook vrij snel van genezen. Toch heeft die episode zijn sporen nagelaten. Ik blijf me de vrouw herinneren met wie ik aan de praat raakte toen we zaten te wachten bij de scanner. Zij was mama, wist toen al dat ze er een paar weken later niet meer zou zijn, maar de positiviteit die zij uitstraalde, daar denk ik tot op vandaag aan. Ik draag dat met me mee, in goede zin. En ook al is dat niet bewust gegaan, als ik nu terugkijk, stel ik vast dat ik toch heel anders in het leven sta. En volgens mij heeft dat gesprek met die vrouw daar meer invloed op gehad, dan wat dan ook.

Vroeger werkte ik als IT-manager in een groot bedrijf. Zoals elke jonge gast was ik blij met een goed loon en een bedrijfswagen. Maar het was toch ook een beetje een gouden kooi. Nu werk ik als IT’er bij CVO Scala. Ik verdien er wat minder, maar ik heb veel meer vakantie. Ik noem dat vaak mijn grootste extralegaal voordeel, het is mijn nieuwe “gouden kooi”. Die vrije tijd is voor mij gewoon onbetaalbaar. We trekken er heel vaak in het weekend met de kinderen op uit met de mobilhome, dat geeft zo’n enorm gevoel van vrijheid. Dat hoeft niet ver te zijn, de Franse Ardennen zijn mijn favoriet. Deze zomer komt er nog een baby’tje bij in ons gezin, dan wordt het ongetwijfeld nog gezelliger om de rust en de natuur op te zoeken en samen UNO te spelen aan een kampeertafeltje.”

Jonas – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

Het verhaal van Jonas, en info voor wie zijn uitdaging wil sponsoren, vind je op www.jonasloopt.be.

20/04/2026

“Mijn kinderen komen meestal goed overeen, behalve als ze in de zandbak spelen. Dan begint de oudste soms met zand te gooien naar z’n jongere broers. Ik heb drie kinderen, drie jongens. Ze zijn drie, vijf, en zeven. Als het mooi weer is zoals vandaag, komen we graag naar het Blauwe Poortpark om buiten te spelen. Twee vriendinnen van mij zijn er ook bij, ook met hun kinderen.

Wij komen uit Somalië. Mijn papa is eerst naar België gekomen. Daarna is mijn mama met mijn vier broers en vier zussen, en mezelf, hem achterna gereisd. Ik was dertien toen. Nu ben ik achtentwintig. Eerst woonden we in Wallonië. Ik mis m’n moederland wel, maar veel herinneringen heb ik eigenlijk niet aan m’n kindertijd. Ik ben er sindsdien ook niet meer naar teruggekeerd. Zolang de burgeroorlog daar woedt, is dat niet mogelijk.

Ik werk al acht jaar in de Kringloopwinkel. In het magazijn waar we de spullen sorteren, of aan de kassa, maakt me weinig uit, ik doe het allebei graag. Het is een fijne job, met goede collega’s. Ik werk er graag.

Eerst werkte ik fulltime, nu parttime. Zo is er meer tijd om voor de kinderen te zorgen. Het is soms druk met drie, ja. Vandaar dat we blij zijn als we naar buiten kunnen. Kijk, daar heb je er twee. Oei, wat zei ik ook al weer over in de zandbak ruziemaken? Nu doen ze het wel terwijl ik met jou aan het praten ben zeker! Eventjes tussenkomen, sorry, hoor.

Af en toe neem ik wat tijd voor mezelf. Dan ga ik fitnessen, of zwemmen. Vooral zwemmen heb ik altijd graag gedaan. Of ik spreek met vriendinnen af, zoals vandaag dus. In de buurt van het Blauwe Poortpark waar we dicht bij mijn ouders wonen, hebben we contact met iedereen. Mensen die zoals ons uit Somalië komen, uit een ander land, of uit België, voor ons is iedereen gelijk.

Ik lig niet echt wakker van wat er in de wereld gebeurt. Je kunt daar toch weinig aan doen. Maar als ik toch iets zou mogen wensen, dan is het dat de oorlog stopt. Overal in de wereld, en in mijn thuisland.”

Fowzia – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

06/04/2026

“Ik werk als thuisbegeleider bij jongeren met autisme. Dat was in het begin geen bewuste keuze, maar kwam eigenlijk toevallig op mijn pad. Toen ik net was afgestudeerd, heb ik eerst met volwassenen met een NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) gewerkt. Ik kreeg een aanbieding om met jongeren te werken en ben er meteen met veel enthousiasme in gesprongen. Eerst werkte ik als begeleider in een leefgroep voor jongeren met autisme in Gent. Sinds een paar jaar werk ik dichter bij huis, niet meer als leefgroepbegeleider, maar als thuisbegeleider. Ik bezoek gezinnen en geef ook vormingen over autisme.

Er bestaan veel misvattingen over mensen met autisme. Je kan het van de buitenkant niet zien dat iemand autisme heeft, dus is er vaak heel veel onbegrip. Mensen met autisme doen vaak heel hard hun best om mee te kunnen in onze maatschappij, in een wereld die niet helemaal aan hen aangepast is. Vaak camoufleren ze veel en leggen ze zichzelf een hoge druk op. Dan kan het gebeuren dat de emmer thuis overloopt. Het is zeker niet gemakkelijk voor hen en hun omgeving. Ik ondersteun die mensen, geef tips, leg samen met hen een weg af. De wachtlijsten in onze sector zijn jammer genoeg erg lang, mensen moeten soms vijf jaar wachten op ondersteuning. Maar het blijft erg dankbaar en boeiend werk.

Sinds anderhalf jaar hebben mijn vriendin en ik een zoontje. Een groot geluk. Het is voor ons zoeken naar de balans in ons leven. Ik vraag me vaak af waar de tijd naartoe is. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik keuzes moet beginnen maken. Maar het lukt en het is plezant. Ik heb altijd veel gesport. Ik fiets en loop. Nu ben ik aan het trainen voor de fietstocht Luik-Bastenaken-Luik, een pittige voorbereiding. Ik heb ook al twee marathons gelopen. Je loopt graag, ontdekt dat je er wat aanleg voor hebt, en zoekt vervolgens de grenzen op.

Ik kom uit een erg muzikale familie. Iedereen bij ons thuis speelde mee in de harmonie. Ik speelde trompet. Na een tijdje merkte ik dat de liefde voor muziek toch op een ander vlak lag. Mijn vader heeft een grote passie voor soul en funk. Prince, James Brown, die artiesten lagen vroeger altijd bij ons thuis op … Ik heb de liefde voor muziek van hem overgeërfd en speel regelmatig als dj. Je hoeft me niet meteen om verzoeknummers vragen Ik denk lang na over de opbouw van mijn set. Nummers met elkaar combineren en zo een verhaal vertellen, ook dat is een uitlaatklep in mijn leven.”

Jaron – Tekst: Peter Deschamps – Foto: Hans Verscheure

23/03/2026

“Wat ben ik blij dat ik mijn plekje heb gevonden. Ik voel me echt goed hier, ook al woon ik hier pas sinds vorige zomer. Dertig jaar heb ik in een dorp gewoond, maar ik heb mij daar nooit helemaal verbonden gevoeld. Ik ben afkomstig van De Kempen, ik weet niet of het er iets mee te maken heeft dat ik geen West-Vlaming ben? Ook al deed ik mijn best: ik zat even in de ouderraad van de school, ik volgde yogalessen... ik bleef altijd het gevoel hebben een buitenstaander te zijn.

Hier in Kortrijk heb ik dat niet. Ik werk al acht jaar in Boekenhuis Theoria, en na mijn scheiding was het voor mij evident om naar Kortrijk te verhuizen. In mijn zoektocht naar een woning, heb ik veel rondgefietst in de stad. Deze buurt kende ik eigenlijk niet echt, maar ik voelde meteen dat ik hier graag wilde wonen. Er hangt een toffe vibe. Er is een fijne multiculturele mix, veel groen en het Volksplein met de huizen errond, dat heeft iets voor mij. Ik wandel veel met mijn hond, ook ’s avonds, en ik heb mij nog nooit onveilig gevoeld. Integendeel, ik vind het opvallend dat de mensen elkaar hier makkelijk begroeten of aanspreken op straat. Ik heb hier minstens even goed een dorpsgevoel als toen ik echt in een dorp woonde.

Tot mijn eigen verrassing mis ik de weidsheid van “den buiten” minder dan ik had verwacht. Wat ik wel mis, is de plukboerderij naast ons huis. Nog vlug even wat sla kunnen halen terwijl er een schotel in de oven stond, ja, dat vond ik toch wel pure luxe.

Toen ik hier vorige zomer pas woonde, fietste ik vaak ’s avonds na het werk nog even naar het openluchtzwembad. Daar wat baantjes kunnen trekken, buiten én op zo’n iconische locatie, heerlijk!

Al 25 jaar speel ik muziek in een coverbandje, Yip. Ik zing, speel keyboard en viool. Deze zomer mogen we optreden op de Zomermarkten in Kortrijk, daar kijk ik echt naar uit. Onlangs kocht ik een tweedehands piano. De voorbije jaren had ik weinig tijd om te spelen, maar nu heb ik zin om dat weer meer te gaan doen.

Ik heb geleerd om bewust met een open blik naar de wereld en naar mensen te kijken. Al ben ik daar ook wel in gegroeid. Vroeger was ik meer teruggetrokken en kon ik negativiteit minder loslaten. Vooral in mijn job als leerkracht vond ik dat niet zo gemakkelijk. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je leert appreciëren wat je hebt. Een gigantisch cliché, maar het klopt wel.

Na twintig jaar in het onderwijs, was het voor mij tijd voor iets nieuws. Ik ben blij met mijn job in de boekenwinkel. Ik geniet van het sociaal contact. Het is een gezellige omgeving waar mensen graag over de vloer komen, en die uitnodigt om te vertragen. Ik ontmoet er veel interessante mensen, er ontstaan fijne gesprekken. Klanten vragen soms tips of informeren naar de boeken die je zelf graag gelezen hebt, dat vind ik fijn.

Ik heb altijd veel en graag gelezen, al van toen ik kind was. Soms lees ik zinnen in een boek een paar keer opnieuw, omdat ik ze zo mooi vind. Ik hou ook van de nuance van wat er net niét geschreven staat. Vroeger vond ik het moeilijker om zonder “schuldgevoel” een paar uur te lezen. Maar nu hoort het bij mijn job - een handiger excuus is er niet!”

Gretel – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

09/03/2026

“Ik vind het leuk dat we zo’n groot gezin zijn, er is altijd wel iemand thuis om mee te spelen. Ik heb een jongere zus, twee oudere broers, en een heel klein broertje van nul jaar. Zelf ben ik tien. Ik kom overeen met mijn broers en zus, ja hoor. We spelen soms gezelschapspelletjes. Monopoly bijvoorbeeld. Ik kan goed tegen mijn verlies. Oké, ja, ik speel soms ook wel eens vals.

Mijn voornaamste hobby is voetballen. Ik speel bij White Star Bellegem. Twee keer trainen en dan nog match. Ik dribbel en loop heel graag. Dit seizoen heb ik al vier goals gemaakt! Mijn grote held is Ronaldo natuurlijk. Ik droom er van zelf ook een bekende voetballer te worden. Of ik soms aan later denk? Eigenlijk niet, alleen aan voetbal.

We wonen in de Wagenmakersstraat. Via de tuin kan je zo naar het park De Dubbele Haagjes. Daar voetbal ik vaak met m’n vrienden. De Wagenmakersstraat is een toffe straat, maar ze mogen wel eens stoppen met eraan te werken. Van ’s morgens vroeg al, wanneer ik naar school vertrek, hoor ik overal lawaai buiten.

Ik zit in het Sint Amands Zuid. Een leuke school. Hoewel, eigenlijk ga ik niet zo graag naar school. Of ja, het hangt ervan af. Bij wiskunde bijvoorbeeld, vind ik kommagetallen wel leuk, maar cijferen dan weer niet. De turnles, dat is het leukst. En met mijn vrienden spelen. Zelf pest ik niemand, en word ik niet gepest, maar soms zie ik het wel gebeuren. Dan probeer ik de pestkoppen en de gepeste leerlingen uit elkaar te halen. Ik zeg dan dat ze elk naar een andere kant van de speelplaats moeten gaan. Ikzelf heb nog nooit racistische opmerkingen gekregen. Gelukkig maar.

Soms wordt er in de lessen over de oorlogen in de wereld gepraat, zoals nu in Iran. Ik ben niet bang dat men ook in België zal komen vechten, maar ik vraag mij bij oorlog wel altijd af wie iets fout doet.

Mijn ouders komen uit Marokko. Nu volgen wij de ramadan. Pas als je puber bent, is dat verplicht. Toch heb ik zelf deze keer al drie of vier dagen meegedaan. Ik doe dat omdat het goed is voor mijn geloof. Ik bid ook vijf keer per dag.

Meestal eten we met het gezin samen. Maar mijn papa wil altijd gezond en Marokkaans eten. Samen met mijn broers en zus eten we dan soms eens apart. Iets normaals, taco’s bijvoorbeeld. Maar mag ik nu weer gaan voetballen?”

Abdessamie – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

23/02/2026

“De liefde voor het voetbal heb ik van mijn vader meegekregen. Ik ben opgegroeid in Avelgem. Mijn vader was er actief in het jeugdvoetbal. Hij volgde de trainingen en de wedstrijden op en zat in het bestuur. Ik ben een groot supporter van Anderlecht. Samen met mijn oudste dochter keek ik graag naar hun wedstrijden op televisie. We droegen dan een sjaal en een muts, en zaten samen in de zetel hevig te supporteren. Mooie tijden waren dat. Mijn man ging op die avonden vaak boven op zijn kamer zitten. We zijn ook een paar keer naar het stadion gegaan. Nu volg ik de wedstrijden vooral via de radio. Dat het niet zo goed gaat met de club houdt me erg bezig.

Mijn werk is altijd mijn grootste passie geweest. Ik heb in Gent verpleegkundig gestudeerd. Mijn eerste job was in een medisch instituut in Menen. Ik was er verpleegster op de afdeling heelkunde met weekend- en nachtdiensten. Door de onregelmatige werkuren en de afstand keek ik ondertussen uit naar een job dichter bij Avelgem. Ik wilde graag werken met kinderen. Toen er een plaats vrijkwam als verpleegster in het Buitengewoon Secundair Onderwijs heb ik de kans gegrepen. Ik wist niet waar ik terecht zou komen, maar heb het meer dan veertig jaar gedaan en ik zou het onmiddellijk opnieuw doen.

Het was veel meer dan alleen verpleegster zijn. Overleg met leerkrachten en ouders. Afspraken maken, administratie, medicatie voorzien, samen nadenken wat het beste was voor onze jongeren. Met de meesten heb ik een goede band opgebouwd. Veel jongeren hadden een zware rugzak mee van thuis. Soms was er sprake van verwaarlozing. Enkele leerlingen waren geplaatst door de jeugdrechtbank. Echt naar hen luisteren was de boodschap, een luisterend oor was vaak het enige wat ze nodig hadden. Een aantal van hen was ook intern. Dan ging ik ’s morgens voor de lesuren even bij hen langs om poolshoogte te nemen. Een goede babbel kan veel deugd doen.

We hebben als gezin altijd veel gereisd. Toen de kinderen nog klein waren, zochten we vooral de rust en natuur op. We hadden een vaste plek in Oostenrijk waar we ons thuis voelden. We zijn ook een paar keer naar Portugal geweest. Later hebben we vele plaatsen in de wereld bezocht. Mijn man is in Congo geboren, misschien heeft dat ermee te maken. Het heeft me altijd geïnteresseerd hoe andere mensen leven. Door andere culturen te ontdekken leer je altijd iets bij, ook over jezelf. We zijn overal geweest behalve in het Oosten. Dat heeft me lang niet aangesproken. Maar ik heb er recent veel over gelezen en als de gezondheid het nog toelaat dan willen we graag ook nog die kant van de wereld ontdekken.”

Huguette – Tekst Peter Deschamps – Foto: Hans Verscheure

09/02/2026

“Ik ben echt een kind van deze buurt. Geboren in de Doorniksewijk, als kind en tiener opgegroeid in de Sint-Denijsestraat. Met mijn vriendin kocht ik een huis in de Voorzienigheidsstraat. Deze buurt is dus écht mijn thuis.

Ik werk al meer dan twintig jaar in Delhaize in de Loofstraat. Veel dichter bij huis werken kan bijna niet. Doordat we met vroege en late shifts werken, heb ik altijd een goed deel van de dag vrij. Die uren raken bij mij makkelijk ingevuld, ik zit niet graag stil. Hier thuis weten ze het al: als ik iets in mijn hoofd heb, blijf ik er mee bezig tot het af is. Ik zoek graag uit hoe de dingen werken, hoe iets in elkaar zit.

Zo maak ik sinds een tweetal jaar zelf surfboards. Dat is een beetje per toeval begonnen. Mijn zoon is een fervent golfsurfer. Ik wou dat zelf ook eens proberen, en was meteen fan. Op een gegeven moment ging ik mee met mijn zoon tot achter de golven. Wat ik daar ervaren heb, was zo magisch. Het was er compleet rustig en stil, ik had echt het gevoel weg te zijn van de wereld. Dat heeft mij heel erg geraakt.

Zelf surf ik wel af en toe, maar enkel op het gemak. De golven moeten voor mij niet te wild zijn. Onze gezinsvakanties staan wel altijd in het teken van surfen. We keren vaak terug naar dat ene plekje in Frankrijk waar we ons hart verloren hebben. De combinatie van zee en direct daarachter bossen, is fantastisch. Op vakantie zoek ik vooral de natuur en de rust op. Daar laad ik helemaal van op. We hebben een camper gekocht om nog meer te kunnen reizen. Portugal, dat bekend staat om zijn prachtige stranden en hoge golven, staat zeker nog op onze bucketlist.

Vanuit die gedeelde passie voor surfen groeide het idee om zelf eens een eigen plank te proberen maken. Ik bestudeer graag hoe een bepaalde vorm of model een ander effect heeft in het water. Je begint instructies op te zoeken op YouTube, uit te kijken waar je materiaal kan kopen, te testen…. Proberen en opnieuw proberen. Ik geef niet snel op. Intussen hebben we al een aantal planken gemaakt, voor eigen gebruik én op bestelling voor anderen. We doen ook veel herstelwerk. Er is meer vraag naar dan je zou denken. We verkopen intussen ook wat accessoires, zoals wax voor betere grip op de plank. De dichtste shop/hersteller zit in Blankenberge, dus voor mensen uit onze regio is het een groot voordeel dat ze nu ook dichter bij huis terecht kunnen. De mond-aan-mondreclame doet al goed zijn werk binnen de surf-community.

Een eigen shop met atelier starten, dat is mijn ultieme droom. Maar daarvoor moeten we eerst nog wat groeien. Zolang ik dit maar kan blijven doen, want ik vind hier echt mijn plezier in. Als ik bezig ben met een plank, vergeet ik voor even al de rest.”

Steven – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

26/01/2026

“Ik had graag geschiedenis gestudeerd, maar begin de jaren zeventig zat daar geen toekomst in. Rechten is het geworden, ik ben opgeleid als jurist. Het grootste deel van m’n professionele carrière heb ik hoge functies bekleed in de financiële wereld. In Brussel, maar ook in Centraal-Europa.

Bij momenten klopte ik weken van zestig à zeventig uur, zodat ik weinig tijd had om een huis te bouwen. Mijn vrouw is afkomstig uit Menen, en ik uit Geluwe. We zijn in ‘79 getrouwd en dan in Kortrijk komen wonen. Wat later hebben we dit huis in de Sint-Rochuslaan gekocht, en het in ‘93 grondig gerenoveerd. Ik heb er altijd graag gewoond. Het is rustig hier. Behalve op donderdagavond, als de studenten uitgaan. Maar dan nog valt het mee. Iedereen kent iedereen ook, in de buurt. Mijn vrouw is socialer dan ik, en kent dan ook veel meer mensen. Ik heb daar niet zoveel nood aan. Laat mij maar binnen bezig zijn.

Ik heb altijd graag gestudeerd. ‘In een hoek met een boek,’ zei m’n moeder dan. Als kind op de lagere, en later op de middelbare school haalde ik uitmuntende resultaten. Vooral in geschiedenis was ik goed. Ik wist meestal meer dan m’n leraren. Tegelijk zou ik zelf nooit een goede leraar zijn geweest. Daarvoor heb ik te weinig geduld. Mijn vrouw wel, zij heeft haar hele leven in het middelbaar onderwijs gestaan.

Nu ben ik drieënzeventig, en ik lees nog altijd heel veel. Fictie en non-fictie, zoals geschiedenis en filosofie, vooral in het Frans en in het Engels. We zijn ook grote kunstliefhebbers. Ik moet al zo’n slordige vijfhonderd musea bezocht hebben in m’n leven, overal ter wereld. We gaan ook heel geregeld naar concerten, vooral in Gent en Brugge. Stilzitten is niet echt aan mij besteed.

Samen met mijn vrouw heb ik een flink stuk van de wereld afgereisd. Zo zijn we al zeven keer in India geweest. Een enorm fascinerend land. Veel meer dan wat achterhaalde clichés ons soms willen laten geloven. Natuurlijk is er nog veel armoede, maar die neemt van jaar tot jaar af, mede door de grote groei van de economie. Het land kent een ongeziene technologische vooruitgang. We zijn vooral in de cultuur van de landen die we bezoeken geïnteresseerd, minder in de natuur. Die reizen bereid ik vooraf nauwgezet voor. Achteraf stel ik dikke fotoboeken samen.

Intellectueel stilvallen is iets voor wanneer ik ooit negentig word. Dan mag dat misschien, nu nog niet. Ik heb dat deels mee van mijn moeder, die ons stimuleerde om verder te studeren. Om door te doen ook, niet te veel te “trunten”. Ik erger me blauw aan de nivellering in de media, aan het primaat van het sentiment. Waar is de zin en maat voor verhouding in veel verslaggeving? Zelfs het BBC-nieuws grossiert meer en meer in emoties. Alles wordt uitgemolken. Ik vind dat verschrikkelijk. En ik erger me daaraan, jazeker. Maar zonder er al te veel energie aan te verspillen. Iedereen moet maar doen wat hij of zij wil.”

Dirk – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

Wij van De Parken

15/06/2026

18/05/2026

04/05/2026

20/04/2026

06/04/2026

23/03/2026

09/03/2026

23/02/2026

09/02/2026

26/01/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Organisatie

Snelkoppelingen

Delen

Type