Quel est le site Web ?

Wij van De Parken, Kortrijk (2026)

26/10/2026

“Je zou het op ’t eerste zicht misschien niet verwachten, maar er heeft altijd al een beetje een rebel in mij gezeten. Vroeger uitte zich dat meer in een aparte kleding- en muziekstijl, ik was een new waver. Vandaag ben ik nog steeds geen klassieke persoon, maar dan eerder in mijn denken.

Zo liet ik twaalf jaar geleden een jarenlange loopbaan in het onderwijs los. Een moeilijke keuze, want ik heb dat heel graag gedaan. Het voelde een beetje als loskomen uit een gouden kooi. Tijdens een loopbaanonderbreking na een moeilijke periode, ontmoette ik een jeugdvriend. Hij werkt als boomverzorger en heeft een eigen houtzagerij in Bourgondië.

Via het contact met hem groeide ook bij mij een passie voor hout. Ik begon zelf wat te experimenteren, maakte mijn eerste tapas- en snijplanken. Werken met hout gaf mij zoveel energie! Ik raakte geïnspireerd en ontwikkelde een eigen stijl. Vrij snel kwam de vraag om de plankjes ook te verkopen. Ik kreeg opdrachten voor restaurant Carcasse van Hendrik Dierendonck, maakte kaasplankjes voor Willem Hiele, ook Wim Lybaert is klant bij mij. De bal ging aan het rollen, en “Petitpatsy” was geboren.

Intussen heb ik een eigen winkel met een buitenatelier in Roeselare. Ik geef ook workshops: hout kiezen, de vorm tekenen, zagen, schuren… Na een middagje werken in de wilde tuin ga je met een eigen handgemaakte plank naar huis. Ik vertrek altijd van de organische vorm, ik volg de tekening van het hout. Zo krijgt elke plank zijn eigen unieke vorm.

Ik werk enkel met lokaal hout uit België en Bourgondië. Mensen bellen mij als ze een dode boom hebben die weg moet. Ik wil geen bomen omhakken zonder reden. En ik vind het fijn te weten dat een boom op die manier nog een beetje verder blijft leven in iemands interieur.

Het hout behandelen we nooit met pesticiden. Ik gebruik ook geen lijm of vernis. Enkel het pure, natuurlijke materiaal. Ecologie en duurzaamheid zijn voor mij heel belangrijk, in alles.

Ik werk altijd buiten, in de zomer en in de winter. Vooral in de winter is dat soms lastig, dan kleed ik me extra warm. Het is fysiek zwaar werk, want ik werk niet met grote machines. Maar ik ben best sterk. En een echte werker. Vuile kleren aan en naar buiten. Ik geniet van wat ik doe.

Ik ben ook heel bewust bezig met gezonde en biologische voeding, kleding, verzorgingsproducten. We hebben vaak geen idee waar iets vandaan komt en welke chemische producten soms toegevoegd worden. Terwijl voeding echt dé basis is voor onze gezondheid, ook mentaal. Als leerkracht Voeding – Verzorging gaf ik mijn leerlingen altijd mee om kritisch te zijn. Ik moest uiteraard het leerplan volgen, maar ik daagde de studenten wel uit om verder te kijken.

Pure producten, ambacht tijdens het maakproces en duurzaamheid, dat zijn mijn thema’s. Daar kan ik uren over praten.

Ik hou enorm van de natuur, maar ik ben ook een stadsmens. Als ik twee weken in Bourgondië ben, begin ik alweer te verlangen naar mijn huis in de stad. Ik kan geen van beide missen. Thuis ben ik ook in de buurt van mijn papa. Als enig kind neem ik wel wat zorg op voor hem, sinds mijn mama gestorven is. Elke werkdag ga ik bij hem ontbijten, dat is een fijne manier om nabij te kunnen zijn.”

Patsy – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

12/10/2026

“Mijn droom is om als ethisch hacker ergens te werken. Ik heb aan VIVES toegepaste informatica gestudeerd, meer specifiek Network & Cybersecurity. Alstublieft. Zeg maar netwerken beheren en beveiligen. In die sector ben ik ook op zoek naar een job. Ik heb al eens mogen proberen de server van een bedrijf te hacken, om zo te zien waar de veiligheidslekken zaten. Het lukte me niet. Gelukkig maar, want het ging om een softwarebedrijf.

Ik ben 25 en woon thuis bij mijn ouders en jongste zus. Mijn oudste zus is het huis al uit. Tot m’n twaalfde-dertiende kon ik nog wandelen, alleen voor langere afstanden zat ik toen in een rolstoel. Daarna is m’n fysieke beperking lastiger geworden. Ons huis in Vichte was niet meer voldoende aangepast. We zijn naar Kortrijk verhuisd. Dit was vroeger een tandartsenpraktijk. Waar ooit gedrild en in tanden werd geboord, heb ik nu een aangepaste slaapkamer en badkamer. Ik droom niet vaak van martelingen neen, dankuwel.

Ik ben ook niet echt een bangerik moet ik zeggen. En betutteld word ik al helemaal niet graag. Geef me maar het zwaardere werk. Metal en Alcatraz, die dingen. Ik ben al wel tien keer naar het Alcatrazfestival geweest, vaak met de hele familie. Ik luister ook vaak naar metal op m’n kamer. Met m’n vader heb ik een tijd terug Iron Maiden in Parijs gezien. Je vindt me soms ook terug in De Verlichte Geest, de muziekclub op de LandMarck-site.

Alcatraz is erg rolstoelvriendelijk. Dat is niet altijd zo. Mijn vader zegt soms al lachend dat ik “inspecteur van rolstoeltoegankelijkheid” ben. Vaak is er maar plaats voor één begeleider bijvoorbeeld. Als ik dan samen met m’n ouders naar een concert ga, mag mijn mama ergens anders gaan zitten. Of neem toch Alcatraz. Het café in de VIP-zone is enkel per trap bereikbaar. Zo’n zaken. Nu, ik trek m’n plan. Op Alcatraz heffen ze me met vier man met rolstoel en al die trap op. Geen gedoe. Op dat vlak is het een zalig festival trouwens. Ruige mensen op het eerste zicht, maar erg zachtaardig vanbinnen.

Of ik soms kwaad ben als er te weinig rekening met me wordt gehouden? Neen, eigenlijk niet. Ik sta optimistisch in het leven. Soms word ik wat triest als ik over m’n beperking nadenk, maar veel tijd besteed ik daar niet aan. Allemaal verspilde energie. Mijn ouders frustreren zich meer in die dingen dan ikzelf.

Af en toe zie ik een vriend van de lagere school, of van het middelbaar. Het liefst spelen we bord- of kaartspelen. Soms wel zo’n drie uur aan een stuk. Magic, ken je dat niet?

De laatste twee jaar van het middelbaar zat ik in O.L.V.-Vlaanderen. In klas hielp m’n vaste begeleider me. Ik kon veel op de PC werken, en de examens waren aangepast. Wiskunde deed ik het liefst. Godsdienst het minst. Op eindejaarsreis naar Italië kon ik niet met de bus mee. Met m’n ouders ben ik voor één dag naar Firenze gevlogen om een namiddag en avond bij m’n medeleerlingen te zijn.

M’n vaste begeleider is nu om medische redenen moeten stoppen. Momenteel heb ik niemand. Mijn mama werkt wel halftijds, maar dan nog zijn er momenten waar ik eigenlijk gezelschap nodig heb, en hulp bij het eten en om me te verzorgen. Als iemand zich dus geroepen voelt, heel graag! Je hoeft geen medelijden met me te hebben, het liefst word ik zoals iedereen behandeld!”

Tuur – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

Wie zich als ondersteuner voor Tuur wil engageren, graag contact met hem opnemen via Messenger (Tuur Wyseur) of door hier een privébericht te posten. Er wordt in een financiële vergoeding voorzien.

28/09/2026

“Ik ben iemand die bij wijze van spreken al vijfenzestig carrières achter de rug heeft. Muziek is daarentegen altijd gebleven. Zoals elk kind uit de jaren tachtig luisterde ik naar Michael Jackson. Daarna kwam de New Beat op mijn pad, nog later volgden Iron Maiden en Alice Cooper. Vier jaar later had ik een kast vol met deathmetalplaten (lacht).

Ik speel al meer dan dertig jaar in verschillende bands. Mijn nieuwste project is twee jaar oud. We zijn een duo, ik speel samen met een vriend die ik al meer dan twintig jaar ken. We laten vooral de muziek voor zich spreken. Ik speel gitaar, maar experimenteer evengoed met elektronica en soundscapes. Ik voel me comfortabel bij duistere muziek. Vrolijke muziek maken zou voor mij niet oprecht klinken. Met de muziek die we nu spelen, trachten we conventionele grenzen wat te verleggen. Vroeger wilde ik een grote band worden, vandaag wil ik vooral goede nummers maken. Dat we muziek kunnen uitbrengen en optredens kunnen spelen is meer dan ik ooit verwacht had.

Ik ben ook gepassioneerd bezig met grafiek. Ik zocht al langer naar een manier om me ook op een visuele manier creatief uit te drukken. Een goede tekenaar ben ik nooit geweest. In mijn interpretatie van grafiek speelt dat minder een rol. Ik volg een opleiding aan de academie hier in Kortrijk. Een inspirerende plek met mensen die je uitdagen. Laat me binnen de lijntjes kleuren en ik kleur er bewust buiten. Leer mij dat je een koperen plaat twee minuten in zuur etst en ik zal ze er twee uur in leggen, gewoon om te zien wat het resultaat wordt. Conventies zijn er om overboord te gooien. Ik laat graag verschillende dingen met elkaar botsen en zoek bewust het ongemak op.

Mijn vrouw is Britse, we hebben elkaar op een festival in Duitsland ontmoet. Zij woonde toen aan de rand van Londen. Op een bepaald moment hadden we het wel gehad met de grootstad en verhuisden we naar het westen van Engeland. Een heel afgelegen plek. Je reed een half uur naar de dichtstbijzijnde supermarkt en had een uur nodig om tot aan het ziekenhuis te geraken. Net voor onze tweede dochter geboren werd, realiseerden we ons dat we zonder sociaal netwerk onze kinderen lieten opgroeien. We woonden vijf uur rijden van mijn schoonouders, tien uur van mijn ouders. Toen zijn we terug naar hier verhuisd. Ik ben opgegroeid in Kortrijk. De plek waar ik nu woon noem ik thuis.

Ik word volgend jaar vijftig en heb het eigenlijk best moeilijk met ouder worden. Ik vind het frustrerend om fysiek te worden beperkt. Ik verwerk die gevoelens ook in m’n muziek. Ik had dat gevoel al vrij vroeg. Het moment dat je rondkijkt en de oudste in de kamer bent. Ik kijk in de spiegel en zie wat ik zie. Grijze haren, rimpels. Ik vind gelukkig gemoedsrust in mijn gezin, in het feit dat we twee fantastische kinderen hebben. Hen zien opgroeien is een absoluut plezier.”

Frederic – Tekst: Peter Deschamps – Foto: Hans Verscheure

14/09/2026

“Ik geef zo graag les! Het nieuwe schooljaar is ook meteen goed gestart, ik geef dit jaar les in het eerste en derde jaar secundair. Ik heb er heel veel zin in.

Ik geloof echt dat je als leerkracht niet alles, maar wel veel kan betekenen voor leerlingen. Een veilige omgeving is een voorwaarde om tot leren te komen. Als een leerling vol stress of met een zware rugzak in de klas zit, dan is er simpelweg geen ruimte om te leren. Maar als leerkracht kan je soms wel bereiken dat een kind of jongere door de juiste ondersteuning meer zelfvertrouwen krijgt. Het maakt mij gelukkig als ik het gevoel heb daar mee een rol in te spelen. Ik zie dat eigenlijk ook als een ruimer sociaal en maatschappelijk engagement. Die jongeren zijn de volwassenen van de toekomst. Als zij sterk in hun schoenen staan, dan durf ik hoopvol naar de toekomst kijken.

Ik leg de lat wel hoog, hoor. Ik verwacht inzet en er moet altijd wederzijds respect zijn. Ik ben daar zelfs behoorlijk streng in, maar nooit op een kleinerende manier. Dat werkt gewoon niet.

Wie mij vooral kent als een sociaal geëngageerd persoon, is verrast te horen dat ik wiskundeleerkracht ben. Het klopt dat ik een heel sterke interesse in mensen en de wereld heb, en voor mij maakt wiskunde daar gewoon deel van uit. Om de wereld te begrijpen en volwaardig in de maatschappij te kunnen meedraaien, is een goede basis wiskunde voor iedereen belangrijk. Je gebruikt het ook dagdagelijks meer dan je denkt.

De meer mensgerichte thema’s als sociologie, psychologie, filosofie, geschiedenis, politiek,… boeien mij enorm. Ik ben heel leergierig om in al deze thema’s nieuwe inzichten te verwerven. Die bagage vind ik in de eerste plaats verrijkend voor mezelf, maar helpt me ook in mijn omgang met de leerlingen. Mijn engagementen voor een betere wereld, een gezonder klimaat, een warmere buurt, en een gedrevenheid om een goede leerkracht te zijn: ik zie dat niet los van elkaar. Net in de uitwisseling tussen visies en ideeën ontstaat een dynamiek om dingen in beweging te zetten.

Ik heb een groot hart voor sociale rechtvaardigheid. Voor mij telt iedereen evenveel mee en ik benader iedereen met een open blik. Ik wil mensen graag leren kennen zoals ze écht zijn, met hun goede kanten, maar ook de mindere. Daar ontstaat voor mij echte connectie.

Een fijne uitlaatklep is sport. Vorig jaar ben ik gestart met paaldansen. Ik zocht een all-round sport, en hier komen zowel kracht, techniek, lenigheid, dans en ook gevoel samen.

Ik vind het super om niet in één hokje te hoeven blijven. Ik kan én wiskundeleerkracht én activist én paaldanser zijn. Heerlijk, toch?”

Lotte – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

31/08/2026

En we zijn weer vertrokken! Om de twee weken schotelen we jullie in woord en beeld het verhaal van een buurtbewoner voor. Schuif aan, lees mee, en deel de verbondenheid!

29/08/2026

“Ik geef deze week voetbaltraining op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag. Vrijdag heb ik een vergadering over het voetbal en op zaterdag en zondag heb ik een toernooi. Het is druk. Het is altijd druk, maar ik zou het niet anders willen. Voetbal is mijn leven. Ik ga niet veel uit en als ik uitga met vrienden gebeurt het dat ze naar een match komen kijken. Ik beleef mijn jongensdroom.

Ik kom uit een gezin waar er vroeger geen interesse was in voetbal. Mijn papa won gratis tickets voor een match en we zijn met ons tweeën gaan kijken. Ik was onmiddellijk onder de indruk van het spel, de verbondenheid op het veld en de vriendschappen tussen de supporters. We zijn blijven gaan en ik ben me meer en meer gaan verdiepen in het spel. Zo is het begonnen.

Zelf heb ik nooit voetbal gespeeld, ik heb het altijd uitgesteld, voor mij uitgeschoven en toen was het te laat. Mijn zus en mijn twee broers spelen wel alle drie voetbal. Dat ik trainer ben geworden is een bewuste keuze. Ik wil kinderen het plezier van samen spelen laten ervaren. De trainer van mijn broer kon een keer geen training geven. Ik ben toen ingevallen. Het viel reuze goed mee, iedereen was enthousiast. Toen heb ik beslist dat ik me hiervoor wilde inzetten.

Ik heb bij KSV Kortrijk de trainersopleiding gevolgd en er een stage van zes maanden gelopen. Ik heb er heel veel uit geleerd. In jezelf geloven. Fouten durven maken. Allemaal waardevolle dingen. Ik sta nu sterker in mijn schoenen dan vroeger. Wie weet krijg ik ooit de kans om een professionele trainer te worden of wordt één van mijn spelers een topvoetballer. Ik mag dromen.

Ik train twee keer per week met mijn groep, de U11. Mijn spelers zijn tien- tot elfjarigen. Iedereen krijgt kansen om te groeien. Ik kan ze nog veel tactiek bijbrengen. Wat je moet doen als je een bal verliest, maar ook hoe je moet samenspelen Dat je moet leren verliezen, ook dat hoort erbij. Blijven geloven in jouw kansen, ook al sta je acht – nul achter. Kinderen mogen fouten maken. Ook dat is voetbal. Voetbal is je thuis voelen in de club, een band opbouwen met je vrienden. Een groot deel van wat we doen is sociale vaardigheden ontwikkelen. Ik vind het belangrijk dat ons team sterker wordt. Daarom spreken we een paar keer per jaar ook af buiten het voetbal. Dan organiseer ik een quiz en eten we samen frietjes hier om de hoek in de Serres.

De andere twee dagen in de week ben ik assistent-trainer bij de T2, dat is onze vrouwenploeg. Mijn zus speelt hierbij en ik heb een goede band met haar trainster, dus spring ik bij. We zijn met KSV Kortrijk één van de enige clubs in de regio die een volwaardige vrouwenploeg hebben, wat fijn is. Voetbal zit ook bij meisjes in de lift.

Toen ik twaalf jaar was, wist ik al dat ik later iets met kinderen wilde doen. Ik volg nu de lerarenopleiding, ik ga naar het tweede jaar. Het is mijn droom om later voor de klas te staan, iets te betekenen voor kinderen. Ik kan de opleiding heel goed combineren met het voetbal, beide versterken elkaar. Ook dat vind ik er zo mooi aan.”

Tyano – Tekst Peter Deschamps – Foto’s Hans Verscheure

29/06/2026

Wij van De Parken gaat in zomerverlof. In september zijn we terug met meer portretten van buurtbewoners in woord en beeld. Fijne vakantie aan iedereen!

22/06/2026

“We hebben meteen beseft dat we het roer moesten omgooien en alles her-denken. Mijn ouders hebben vijfendertig jaar het restaurant The Great Wall gerund, in het centrum van Kortrijk. Na hun pensioen gingen mijn broer en ik dit normaal verder zetten. Maar waar een klassiek Chinees restaurant in de jaren tachtig en negentig zijn hoogdagen kende, is dat concept vandaag niet meer rendabel. Wij zijn toen gestart met Bowls, waar we hedendaagse gerechten serveren, maar wel verankerd in de Chinese traditie.

In het begin hebben we heel veel geëxperimenteerd. Onze ouders leerden ons koken, maar ik heb de Chinese keuken nog beter leren kennen toen ik na mijn studies zelf vijf jaar in China woonde en werkte. Daar leerde ik ook mijn vrouw kennen. We maken nu eigenlijk de gerechten klaar die we zelf graag eten, en die we hier soms missen. Deze hebben invloeden van Japan, Korea en Vietnam.

We hebben nog veel ideeën om ons concept te verbreden, en ook af en toe dingen buiten het restaurant te doen. Vorig jaar stonden we voor de eerste keer op het Buurtfeest met een eetstandje. Dat was toen voor ons een soort test. Dit jaar staan we er opnieuw, we hebben er zin in!

Ik ben zowat in en naast de keuken van het restaurant opgegroeid, en heb er ook zelf jarenlang meegewerkt. Het klopt dat het een zwaar beroep is. Het is moeilijk om personeel in dienst te nemen, dus mijn vrouw en ik doen zo goed als alles zelf. Maar op dinsdag en woensdag maken we tijd voor ons gezin. Dan voeren we de kinderen naar hun hobby’s: muziek, zwemmen, scouts…

Wij zijn ofwel bezig met het restaurant, ofwel met de kinderen. Als er eens niets moet, dan zoek ik vooral de rust thuis op. Hoewel het soms praktischer zou zijn om boven het restaurant te wonen, hebben we er bewust voor gekozen om dat niet te doen. Thuiskomen is voor ons altijd een verademing. We hebben letterlijk aan de voor- en achterkant van ons huis een park. Dat was de reden dat we voor dit huis kozen. We zijn het beetje bij beetje aan het renoveren. Het volgende dat we willen aanpakken, is op zolder twee kamers maken voor de kinderen. Nu ze wat groter worden, zal het fijn zijn als ze elk hun eigen ruimte hebben.

Onze kinderen zijn heel zelfstandig voor hun leeftijd. Het is goed dat ze zien waar wij mee bezig zijn, en dat ze leren dat de dingen niet vanzelf komen. Ik vind dat belangrijk, ik leer hen zelfredzaam te zijn en op een gepaste manier voor zichzelf op te komen. Toen wij opgroeiden, waren er nog niet veel Aziatische mensen in Kortrijk. Ik heb dat nooit als een probleem ervaren. Ik heb mij als kind uiteraard wel af en toe anders gevoeld, maar ik stond daar toen niet zo bij stil.

Zelf probeer ik mijn kinderen mee te geven hoe bijzonder het is met Aziatische roots in een Westerse cultuur op te groeien. Ik probeer hen beide perspectieven mee te geven. Bijvoorbeeld in de lessen geschiedenis hier op school, ligt de focus vooral op de eigen Europese geschiedenis. Toen ik in Hong Kong woonde, merkte ik dat dat omgekeerd ook zo is. En dat is op zich normaal, maar het is wel enorm verrijkend dat ze van ons de beide visies kunnen meekrijgen.

Onze kinderen groeien vandaag met een ander begrip van “de wereld” op, die lijkt voor hen veel kleiner. Wat een verschil met twee generaties geleden, toen mijn vader zijn land verliet met een paar honderd dollar op zak, om een soort Amerikaanse droom na te jagen.”

Kwan-Hi – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

15/06/2026

“Ik heb tien jaar een kattenpension gehad, in Zwevegem. Al die tijd heb ik dat met hart en ziel gedaan, maar na tien jaar was het wel genoeg geweest. Ik had niets van vrijheid meer. Vaak moest ik ’s nachts opstaan, klanten hielden zich niet altijd aan de afgesproken uren. Op den duur voelde ik me gevangen in m’n job. Daarbovenop kwam dan nog eens corona en een stukgelopen huwelijk. Vijf jaar geleden ben ik terug naar Kortrijk verhuisd. Ik ben veel gelukkiger nu.

Ik werk in de tuinbouwschool, het PTI aan de Condédreef. Daar doe ik het onthaal. Ik sta in voor de aan- en afwezigheden, beman de EHBO-post, regel time-outs met leerlingen, houd toezicht in de refter… Het is m’n vierde schooljaar nu. Onze leerlingen verzorgen ook dieren. Dat is op m’n lijf geschreven, ik houd enorm van dieren.

Toen ik klein was, en ik met m’n ouders in Kortrijk woonde, had ik nochtans zelf geen dieren. Daar was het huis en de “koer” te klein voor. Maar eens we naar Heule verhuisden, en er veel meer ruimte was, kon ik m’n geluk niet op. We hadden kippen, konijnen, geiten, een hond, een pony, noem maar op.

Op m’n dertiende heb ik beslist geen vlees meer te eten. Intussen ben ik al meer dan vijftien jaar veganiste. Mijn mama ging destijds vleesvervangers kopen voor me, wat toen – we spreken van eind de jaren ’90 – nog helemaal niet zo evident was. Ik ben vrij en progressief opgevoed. Mijn ouders steunden me in alles wat ik deed, ook in m’n kledij- en muziekkeuze. Intussen zijn ze trouwens zelf vegetariër geworden.

Ik woon dichtbij The Pits, waar ik als vrijwilliger werk. Ik houd van deze buurt. De zus van Fran - mijn hond - woont in de Sint-Rochuslaan, op het Volksplein heb je sinds kort het heropende café Olympia, mijn beste vriendin woont vlakbij. Echt de max.

Crust punk is het muziekgenre waar ik het meest van hou. Harde muziek met vaak een politieke, anarchistische link. In m’n twintiger en dertiger jaren was ik heel actief in die scène. Ik droeg zwarte dreadlocks tot op m’n achterste, was actief in de krakersbeweging, kwam op straat, was fervent voorvechtster van dierenrechten en vrouwenrechten.

Ik zeg “was”, maar eigenlijk is m’n denkwijze onveranderd gebleven. Alleen ben ik wat rustiger geworden in de strijd, om het zo te zeggen. Kijk, vroeger kon ik echt ziek zijn van het vele onrecht in de wereld. Dat frustreerde me zo verschrikkelijk, dat ik er bij momenten moedeloos en zelfs ongelukkig van werd. Dat kan ook de bedoeling niet zijn. De wereld zal ik misschien nooit kunnen veranderen, maar ik kan met mezelf en m’n eigen waarden en normen leven, dat is al heel wat.

Een andere passie van me is schrijven. Ik schrijf al lang “zeer korte verhaaltjes” (zkv’s). Tekstjes van nauwelijks een halve pagina lang. Ik treed er vaak mee op, straks op de Gentse Feesten opnieuw. Elke maand organiseer ik met een kompaan een woordpodium. Telkens op een andere toffe plek nodigen we woordkunstenaars uit. Zelf heb ik onder het pseudoniem K***e Tigra met nog iemand een bundel uitgegeven, Prozac en Gezelschapsdieren. Allemaal zkv’s.

Ik maak ook “zinekes”, kleine zelfgeschreven boekjes, soms maar een enkele keren geplooid A4-blad groot. Met mijn beste vriendin plannen we een workshop in Olympia, we weten alleen nog niet wanneer. Creatief bezig zijn en dingen organiseren, dat doe ik het liefst. Daar krijg ik echt positieve energie van.”

K***e – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure

Wie geïnteresseerd is in de zkv’s van K***e Tigra kan op haar Instagrampagina terecht.

18/05/2026

“Ik ben leerkracht in de hotelschool in Koksijde. Ik vertrek elke dag om half zeven. Dat is hard werken. Maar ik herken me in de leerlingen waaraan ik les geef. Jongens en meisjes die niet stil kunnen zitten en die willen ondernemen, die de handen uit de mouwen willen steken. Het is elke dag een avontuur om met hen samen te werken.

Naast het lesgeven heb ik mijn eigen cateringbedrijf. Ik hou van eerlijk eten, grootmoeders kost. Eenvoudige maar lekkere Vlaamse maaltijden. Groenten haal ik rechtstreeks van de boerderij. Voor vlees heb ik een ander adres. Ik vermeng die Vlaamse traditie met Marokkaanse accenten. In België willen we snel aan tafel kunnen gaan. In Marokko is dat helemaal anders. Daar is het eten pas klaar als de kruiden hun werk hebben gedaan en alle smaken goed zitten. Mensen zijn meestal wat sceptisch als ik zeg dat ik de Belgische keuken combineer met de Marokkaanse keuken. Tot ze de rijkdom aan smaken en geuren ontdekken.

De liefde voor de Marokkaanse keuken is bij toeval gekomen. Een klant van mij heeft veel Marokkaanse mensen in dienst en vroeg me om voor een feest enkele Marokkaanse gerechten te maken. Ik had weinig of geen ervaring met die keuken, maar kreeg de kans om veertien dagen lang een kookcursus in Marokko te volgen. De eerste drie dagen kreeg ik een gids mee. Ik heb haar gevraagd om langer bij mij te blijven en me het land en de keuken te leren ontdekken. Op die manier hebben mijn vrouw en ik elkaar gevonden.

Mijn leven is een rollercoaster. Het is erg druk maar heel erg fijn. Op oudejaarsavond zat ik met wat vrienden samen. Daar op dat moment is het idee ontstaan om met ons drieën een festival op poten te zetten. Deze zomer - van 17 tot 19 juli - vindt de eerste editie plaats, in Poperinge. Ons festival heet Allaiz, alles op het gemak. Drie dagen rust met veel aandacht voor een relaxte sfeer. Wij zijn met ons drieën initiatiefnemer maar heel wat vrienden en vriendinnen van vroeger zijn ook van de partij. Een mooie manier om elkaar weer eens te ontmoeten.”

Lucas – Tekst: Peter Deschamps – Foto: Louise Bertoe Dewachter

Wij van De Parken

26/10/2026

12/10/2026

28/09/2026

14/09/2026

31/08/2026

29/08/2026

29/06/2026

22/06/2026

15/06/2026

18/05/2026

Adresse

Site Web

Notifications

Contacter L’organisation

Raccourcis

Partager

Catégorie

Demande de retrait de la fiche