01/09/2026
Ik heb lang gedacht dat ik minder kon dan er eigenlijk in mij zat…
Dat idee was er niet stilletjes ingeslopen.
Dat was er door de jaren behoorlijk ingeramd!
Zo vaak herhaald dat ik op den duur bijna niet anders meer kon dan het zelf geloven.
Er was in die periode ook medisch veel aan de hand.
Zeker in mijn tienerjaren werd er neurologisch behoorlijk aan mij verbouwd.
Feit is ook,dat in de jaren tachtig er volgens mij ook nogal snel beslist werd wat voor iemand “het beste” was.
Bij mij werd dat bijzonder onderwijs…
Er werden mij opleidingen geadviseerd die fysiek misschien heel logisch leken voor iemand met mijn fysieke mogelijkheden, maar op andere vlakken totaal niet bij mij pasten.
Die mij ook totaal niet boeiden...
En als ge dan dingen moet doen die u niet liggen, u niet interesseren en u bakken energie kosten, dan is de conclusie rap gemaakt:
Zie je wel, ik kan het niet!
Terwijl ik veel later begon te begrijpen dat er misschien iets heel anders aan de hand was…
De klassieke manieren die mij werden aangeleerd, kostten mij enorm veel energie.
Want als ik iets niet aanvoel, niet begrijp of er zelf geen logica in zie, blokkeert de boel.
Dus ben ik op schoolvlak uiteindelijk nergens geëindigd.
Na mijn schooltijd ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Kleine dingen. Nuttige dingen misschien, maar niet bepaald iets waarvan ik dacht: yes, hier zit mijn plek!
Tussendoor ben ik blijven zoeken...
Naar mijn manier.
Naar omwegen, trucjes, andere systemen.
Naar manieren waarop ik wél vooruit kon geraken!
Niet per se omdat ik tegendraads wilde zijn, maar omdat ik op de klassieke manier gewoon nergens geraakte...
En nu, op mijn 52ste, begint er precies ineens een heel ander verhaal...
Manieren,systemen die ik jarenlang voor mezelf heb moeten uitzoeken, worden projecten.
Ideeën krijgen vorm.
Manieren waarvan ik vroeger dacht: tja, dat is gewoon iets dat ik zelf nodig heb om te kunnen functioneren, blijken met een beetje sleutelwerk methodes die misschien ook voor andere mensen interessant te zijn.
Mijn revalidatiearts is er in elk geval behoorlijk van overtuigd dat er minstens ëén project tussen zit die ik ondertussen verder aan het uitwerken ben,waar anderen iets aan zullen hebben.
Dat vind ik toch een schoon soort ironie…
Jarenlang denken dat ge niet goed genoeg functioneert…
om dan op uw 52ste te ontdekken dat ge al die tijd niet alleen uw eigen gebruiksaanwijzing aan het schrijven waart, maar tegelijk een manier aan het ontwikkelen waart waar met hier en daar wat personaliseren,andere mensen ook iets aan zullen hebben.
