Het begon allemaal in januari 2009 waar we in een kleurrijk dorp werden ontvangen als koningen omdat we daar een waterput hadden laten bouwen en deze werd nu in het bijzijn van ons officieel geopend. Het hele dorp stond in een lange rij op ons te wachten, op hun paasbest gekleed en de plaatselijke groep speelde muziek met de nodige danspassen. Nadat de burgemeester ons had verwelkomd en Johnny een
speech had gegeven en een mooi lied had gebracht mochten we de kraan voor het eerst laten lopen. Hij heeft zijn hele professionele leven in Azië gewoond en brengt sinds zijn pensioen een viertal maanden in BIrma door. De rest woont hij in België. Hij heeft daar een huismeid Karin die perfect Engels spreekt. Zij heeft ook voor ons het dorp uitgekozen dat nog geen stromend water had en de mensen nog verschillende kilometers moesten lopen om water te halen. Zij heeft voor ons alles voorbereid ter plekke. We werden daarna rondgeleid door de plaatselijke notabelen in het dorp en zagen daar een kindje met een olifantenslurf boven haar neus. We waren zeer erg aangedaan en de vraag rees onmiddellijk 'wat kunnen we hier aan doen?'
We wilden haar in de eerste instantie naar België brengen maar dat was onmogelijk. Karin heeft dan in verschillende ziekenhuizen in Birma rondgevraagd welke dokters deze operatie kon uitvoeren. Na heel veel heen en weer geloop en verschillende onderzoeken hadden we dan een dokter gevonden. Nu moesten we nog geld bijeen zien te vinden. Marc Veldeman kwam onmiddellijk met een mooi idee. Hij had bij zich thuis nog 1000 lp's liggen en die wou hij gratis geven. We hebben dan in onze winkel op een avond een grote vinyl verkoop gehouden en dit bracht 1000€ op. Johnny kwam dan met het idee van een optreden te doen speciaal voor Birma met een special gast want dat zou dan veel volk lokken. Joost Zweegers van Novastar, een vriend die we reeds lang kennen was super enthousiast en we hoefde het zelfs niet te vragen. Hij stelde het onmiddellijk zelf voor! Het eerste optreden werd dan gehouden in Peer in het cultureel centrum en bracht 5000€ op. Nu hadden we geld genoeg voor onze operatie en als we geld over hadden zouden we nog wel wat kindjes helpen. We hebben dan samen met Ann en Gui een foundation opgericht en zijn dan het jaar daarna terug in januari naar Birma afgereisd. Een dag voor de operatie werd Mimiatu nog opnieuw onderzocht. Ze bleef dan overnachten in een monnikenklooster. Dit is gratis en zo hoefden wij al geen hotel te betalen. In Birma moet je de operatie onmiddellijk betalen en ook de dagen erna ,samen met het eten. Zoniet dan moet de patiënt onmiddellijk naar huis! Een grappige anekdote: het ziekenhuispersoneel zag dat Mimiatu enorm veel bezoek kreeg! Wat bleek nu, het hele dorp kwam douchen. Ze hebben toen het bezoekrecht onmiddellijk beperkt tot alleen de familie. We hadden nog wat geld over en Karin heeft dan nog rondgevraagd en zo hebben we nog verschillende kinderen kunnen laten opereren. Johnny en Joost deden dan elk jaar een concert en Kommil Foo heeft ook een optreden gedaan ten voordele van ons foundation. Dit was natuurlijk een meevaller voor ons en zo hebben we op vier jaar tijd 150 kinderen kunnen laten opereren. Dit vooral met hazenlipjes , brandwonden en een paar andere gezwellen. De samenwerking met Gui en Ann verliep niet meer zo als het hoorde en dan hebben Johnny en ik beslist om een nieuwe vzw Do Well op te richten! Well verwijzend naar ons eerste project en Do well spreekt voor zich. We zijn in januari 2013 terug geweest en hebben verschillende projecten bezocht. Eerst bezochten we een klein weeshuis, gerund door 4 franciscaanse vrouwelijke missionarissen voor 30 kinderen. Deze hebben allemaal hun ouders verloren tijdens een grote storm 3 jaar geleden. We werden ontvangen door een jong nonneke, sister Nancy, van 35jaar! Zij kon zo vol vuur spreken over haar kindjes. De kinderen worden bij alles betrokken! Ze moeten hun eigen kleren wassen! Hun eigen bordje en bestek afwassen en ze helpen in de tuin. Zo leren ze later ook voor zichzelf zorgen. Ze zijn heel goed georganiseerd. Ze hebben ook wat grond waar ze hun eigen groenten kweken. Ze hebben 2 varkens en als er biggetjes zijn verkopen ze die. De bloemen die ze kweken verkopen ze ook in een klein winkeltje wat ze zelf hebben ! De non die verantwoordelijk is voor het winkeltje is verpleegster en zij maakt met de kruiden die ze oogsten zelf wat medicamenten. We hebben daar dan een waterpomp gekocht. Ook hebben we geld gegeven voor nieuwe bedden. Nu sliepen al de kinderen op een houten verhoog van 10 cm allemaal langs mekaar als sardienen in een blik. Nu hebben ze dan binnenkort een eigen bedje! Ook ging de plaatselijke schrijnwerker deurtjes op de kasten maken zodat iedereen een privé kastje heeft. Hier voelden we echte warmte, ook de kinderen onder elkaar zagen er zeer gelukkig uit en de visie van de jonge nonneke sprak ons enorm aan. We gaan hun in de toekomst zeker nog helpen. Ons laatste project was een bezoek aan een weeshuis geleid door 1 boeddhistische non voor jawel 150 meisjes, gaande van 4 tot 19 jaar. De kinderen komen allemaal uit het noorden van Birma! Er is daar jaren geleden een oorlog geweest! Dan vanaf 1996 een staakt het vuren en nu sinds 3 jaar opnieuw oorlog. De zuster heeft ze daar allemaal weggehaald om hun te behoeden tegen verkrachtingen en ontberingen die een oorlog meebrengt. Er was 1 bamboe gebouw waar de kinderen studeerden en een deel sliep. Dan stond er een nieuw gebouw waar de rest sliep en studeert. De keuken en de douches en wc waren nog niet in gebruik genomen omdat het geld op was voor de waterleiding. Dit hebben we dan betaald zodat het nieuwe gebouw ook kan gebruikt worden
Er was geen grond bij het gebouw waar de kinderen konden spelen en rond het gebouw was een greppel gegraven van ongeveer 1 meer diep voor tijdens het regenseizoen. De grond die daar opgestapeld was was letterlijk bezaaid met afval en plastiek. Het had een indringende geur. Johhny had onmiddellijk opdracht gegeven om dit met een kamion te laten weghalen zodat ze tenminste niet in die vuiligheid moesten lopen. Ze hebben ook bijna allemaal schurft. De non vertelde dat ze al verschillende zalfjes en medicijnen geprobeerd had maar niets hielp! Apotheek Jorissen uit Hoeselt heeft ons dan gratis medicijnen geschonken en zijn ze allemaal genezen. Wat ze vooral ook nodig hadden was een groot waterreservoir voor in de zomer. Ze zouden dan het water tijdens het regenseizoen voor een deel kunnen opvangen en bewaren.. Dat hebben we dan ook betaald. De meeste meisjes zijn kaalgeschoren en zien er uit als boeddhistische nonnekes. Dit heeft te maken met de hygiëne maar ook met het feit dan een boeddhistische nonneke mag bedelen voor eten. Ze hebben namelijk niet genoeg geld voor eten. Ze eten maar 1 keer per dag en normaal eten boeddhistische nonnen 2 keer per dag. Nu zijn we aan het berekenen geweest wat een grote voorraad rijst kost maar we hebben maar genoeg geld voor 2 maanden. Nu was de zuster toch heel blij met dit. Liever dan helemaal niets natuurlijk. Wat ons enorm opviel was ook weer de discipline. Alle schoenen stonden netjes bij elkaar. We hadden snoepjes bij op uit te delen en onmiddellijk gingen ze op een rij staan zonder duwen en wachten geduldig hun b***t af, ongelofelijk. Er was ook helemaal geen lawaai of drukte.Het ging er allemaal heel rustig en zacht aan toe. Dit project gaan we natuurlijk blijven opvolgen want ze hebben ons echt nodig. Jaarlijks gaan we in januari naar de 2 weeshuizen om te zien of ze nog extra dingen nodig hebben en dit is ook altijd het geval. Je kan dit allemaal volgen via facebook en onze VZW. Facebook laat maar 10000woorden toe ...voor het hele verhaal ga naar www.vzwdowell.be
