Kunstkring Diep'Arte

24/02/2026

24/02/2026

Graag nodig ik jullie uit op onze lente tentoonstelling, allen welkom ook op de officiële opening.

15/02/2026

Uitnodiging op onze Lente tentoonstelling Diep' Arte

23/01/2026

06/01/2026

Bezoek aan C-Mine Genk

25/12/2025

Mijn kerstverhaal 2025

Een ervaring die ik zelf heb meegemaakt.
Mijn jaarlijkse wandeling in de namiddag, in het natuurreservaat “De Maten” te Genk, en dit enkele dagen voor Kerstmis.
Kerstavond, in de namiddag beslis ik opeens, totaal niet voorzien en onverwacht, mijn dagelijkse wandeling te gaan doen, naar De Maten in Genk.
Bij vertrek bij mij in Genk, het was wel koud, ik had mij dik ingeduffeld met warme trui en dikke sjaal om, hoge schoenen aangedaan, handschoenen aan, gewapend tegen de koude temperatuur en zoals altijd, foto camera in mijn jas gestopt.
Ik trek altijd graag wat foto’s, de natuur is toch zo mooi, en elke dag zo anders, maar men moet dit wel willen zien, en op het juiste moment de klik laten horen, van een foto.
Rustig wandelen, en genieten van alles om mij heen, zelfs een beetje drukte stoort mij niet, want het is trouwens bijna kerstavond, snel nog de laatste inkopen doen, velen zijn dan nog bezig, gejaagd is men dan, niet normaal.
Ik neem een stukje de Hasseltse steenweg, niet te lang, en trek dan in de omgeving, waar de natuur de bovenhand overneemt.
De Maten, komt in zicht, nog enkele wandelaars gaan of komen daarvan..
Het kiezelwegje kronkelt van links naar rechts, het beekje aan de linker zijde, zoekt zijn weg, helder water, en mooie plantengroei, er drijven nog wel wat blaren van boom en struik mee in de loop van het stromend water, zoekt zijn weg naar waar, wie kan dit zeggen of voorspellen, maar uiteindelijk komt al het water in de zee terecht.
De vorst van afgelopen nacht, is nog te zien, want de koude slaat weer toe, wel prachtig hoe dit een invloed heeft op de planten, en de kristallen die aan de takken hangen.
Er steekt een lichte en koude bries op, nog wel aangenaam door de zon die zijn stralen laat neerkomen, maar kou heb ik niet, door mijn warme kledij en mijn stappen.
Bijna kerstavond, wel een speciaal moment, een dag, éénmaal per jaar, altijd een speciaal gebeuren, iedereen is blij, nieuw leven. Blad 1/4

Ik wandelde gewoon mijn eigen gang, niets abnormaals te zien of gewaar geworden, en zo naderde ik een kleine schuilplaats voor de dieren die in de wei zouden staan, maar staan nu op stal voor de lange winter perioden.
Deze foto heb ik enkele dagen eerder al getrokken, een voorteken, weet ik niet.
De wolken, kregen een heel abnormale en zeer warme kleur, rood, geel en zelfs zo een mooie blauwe kleur, dat heb ik nog nooit gezien.
Een lichtflits kwam uit de wolken massa, recht naar beneden, richting schuurtje.
Wat zou dat zijn, dacht ik toen, wat gebeurd er toch allemaal, een vallende ster, een ander voorwerp, komende van, ik weet het niet.
Maar de lucht bleef zo mooi, een licht geluid hoorde ik, gezang, of, hoorde ik wel goed, of was dit de wind, maar neen, het gezang hoorde ik beter, nu ik het schuurtje naderde.
Een mooie en zachte jonge vrouwenstem, een stem zo zuiver, niet herkenbaar, maar het drong in mij door, mijn hart voelde zich zo goed, ik werd blij, een gevoel dat ik niet kende, en ook moeilijk is uit te leggen.
Het was alsof ik zweefde, wat ik wel regelmatig in mijn dromen beleef, vliegen in de lucht, als een vogel, vrij, echt, licht en zo zalig.
Ik werd aangetrokken naar het schuurtje toe, de warmte kwam uit dit stalletje, ook al was het koud weer, maar ik voelde warmte.
In het stalletje, was er wat licht, ook een klein vuurtje, er lag wat hout in de stenen drinkbak, vlammetjes, rood, geel, alle kleuren van de regenboog.
Toen ik voor het stalletje stond, wat zag ik daar, een klein kindje op een bedje van strooi in de houten eet bak, en ook een vrouw en man stonden erbij te kijken.
Gekleed in een gewaad van dikke stof, de vrouw iets meer kleurrijker, dan de man aan de andere zijde van het bedje van strooi, grijs van kleur en zware kledij.
Ook enkele dieren, een ezel en schaap lagen op het strooi achter het kleine kindje.
Zoals mijn gewoonte, ik zeg altijd goede dag, avond en zo meer, en ja, men antwoordde ook met goedenavond Jean, wees welgekomen op deze avond, bijna de dag voor Kerstmis.
Hoe kende ze mijn naam, maar daar stond ik niet bij stil, ik was overdonderd door wat ik zag, en mee beleefde, dit kan toch niet echt, ik wreef in mijn ogen, echt waar.
Ik zag dat ze het koud hadden, hun handen blauw van de koude winteravond.
Ik gaf mijn handschoenen, aan de man in de stal, ik had er thuis nog wel enkele.
Hij wilde ze eerst niet aannemen, maar uiteindelijk verscheen een lach op zijn gelaat en nam hij de handschoenen aan, een warme steek voelde ik door mijn hart gaan, toen ik mijn handschoenen aan die man gaf.
Plots werd mijn aandacht naar het kindje gericht, dat daar lag in de houten eet bak op een bedje van strooi, veel had het niet aan, ik trok mijn overjas uit en daarna mijn warme pull, en legde deze op het kindje, een meisje was het zag ik zo aan haar blik en krulletjes in haar haar, maar ook die vrouw en man zegden dan ook dadelijk, bedankt voor de warmte die je geeft aan ons dochtertje Suzej, nu zal ze het lekker warm hebben in deze koude nacht.
Op dit zelfde moment, verscheen er een warm licht rond het kindje, ik kon het echter niet geloven wat ik zag, zo mooi was dit, ik zal dit nooit vergeten. Blad 2/4

25/12/2025

Aan die dame gaf ik mijn gebreide sjaal, die mijn echtgenote nog gebreid had voor de koude dagen, en ook mijn gebreide pet, geven echt warmte aan je hoofd en lichaam.
En zeer dankbaar was die man, een lach op zijn gezicht, zal mij voor altijd bij blijven.
Die avond, een speciale avond voor mij, maar ook voor hun in die koude stal, midden in een weide in De Maten van Genk, afgelegen van de bewoonde wereld.
Maar voor hen, was het een geschenk uit de hemel, hun toevlucht gevonden te hebben, in die ene plek, waar een beetje warmte was, door het strooi en die enkele dieren in de stal, die hun warme adem op het kindje uit blaasde.
Ik vroeg, of ik wat kon doen, om hun te helpen op deze koude winteravond.
Neen, antwoordde de man, je hebt al meer dan genoeg gedaan, je gaf ons genegenheid, je lieve blik en lach, je kleed ons van jouw kleding, wij zijn gelukkig dat je ons hoorde in deze kleine stal, maar voor ons is dit een luxe, anders lagen we op straat, in een hoekje, niemand naar ons opkijkend, en de vraag, is er hulp nodig.
Na afscheid genomen te hebben, verliet in dit stalletje, wuifde hun nog na, tot ik verdwenen was, en nog eens omkeek, en er nog een klein stipje over beef.
Het werd steeds kouder, maar zonder mijn handschoenen, trui, pet en sjaal, voelde ik de koude niet, een aardig gevoel, mijn lichaam voelde heel warm aan.
Ik was een gelukkig man toen, en nu toch maar enkele dagen van kerstavond verwijderd.
Wat ga ik deze avond nog allemaal beleven, wie zal het zeggen.
Ik wandelde naar het centrum toe, de kerstsfeer komt je zo tegemoet, de winkelstraten mooi versierd, overal blijde gezichten, de mensen doen nog snel inkopen, enkele cadeautjes voor deze avond, op sommige plaatsen wordt er op het laatste moment, nog de pakjes aan de kerstboom gelegd, voor de kinderen ook altijd fijn, zo heb ik dat toch altijd ondervonden als kind.
Toen ik klein was, de kerststal bij ons thuis, het mooiste wat er kon zijn, ik sprak bij manier van spreken tegen de gipsen beeldjes, het kindje Jezus sprak mij vooral aan, zo een klein wezentje, liggend in het malse strooi, met een lachje, en dat vond ik geweldig.
Op het marktplein in Genk staat de jaarlijkse kerststal, ik naderde de stal, bleef staan, en ik dacht terug aan vorig jaar, de beelden werden levend en spraken mij aan, zou dat nu ook weer gaan gebeuren, afwachten maar.
Neen, ze stonden wel allen op dezelfde plaats als vorig jaar, wel was er nu plexiglas voor de stal gemaakt, en dat was afschuwelijk, het contact verdween zomaar, zeker geplaatst om diefstal te vermijden, de een of andere zou zomaar een beeld kunnen wegnemen.
Na enkele ogenblikken te hebben gestaan, kijkend naar de beelden, en afgevraagd, hoe gaat het met jullie, vertellend, ik heb daarstraks in een stal in een weide, daar was ook een koppel, die een kindje hebben gekregen, en het kindje op een bedje van strooi in de eet bak, ze hadden zo een kou, dat ik wat kledingstukken van mij aan hun heb gegeven.
Het kan toch niet waar zijn, sprak ik regen het kindje in gips Jezus, een wonder was daar geschied, ik voelde dat zo aan, zo wonderlijk en mooi, ik voel mij gelukkig.
Oei, op mijn horloge kijkend, 18.00uur, ik moet doorgaan, en ik zei nog vlug een fijne avond tegen al de beeldjes, en vooral dag kindje Jezus, het ga je goed. Blad 3/4

Thuis aangekomen, vertelde ik wat ik was tegengekomen, een lang maar mooi verhaal.
Dit was mijn kerstverhaal, zo mooi, maar spijtig werd ik wakker van een inslaapmoment in de namiddag, en dit wel op kerstavond, een mooie droom, maar die warmte in mijn lichaam voelde ik nog altijd, zou het dan toch waar geweest zijn, maar die foto heb ik wel getrokken, eerder in die week.
Jean Ramon, Genk op 21 december 2025.
Fijne Kerstdagen en een mooie overgang naar 2026, samen met je kinderen en familie.

23/11/2025

16/03/2025

Bedankt aan ons team van kunstkring Diep' Arte voor de workshop van 12 maart in dagopvang CDV Diepenbeek. Voorzitter Jean Ramon. Deze en andere werken zullen te zien zijn op onze open atelier dagen op 17 en 18 mei in onze ateliers in het Kasteel d'Heusch Visserijstraat 10 Diepenbeek.