19/07/2023
Een mooi eerbetoon aan Bram uit GVA
Antwerp rouwt om ex-jeugdspeler en supportersleider Bram Broeckx: “Zijn lichaam besliste het voor hem, want mentaal bleef hij optimist tot in de kist”
De Antwerpgemeenschap rouwt om de veel te vroege dood van Bram Broeckx, de jeugdspeler die zijn beloftevolle carrière zag gekortwiekt door een lange reeks van vreselijke ziektes, maar zichzelf altijd wegcijferde om anderen te helpen en de club van zijn hart ook door de moeilijkste tijden te loodsen.
Patrick Vincent
Vandaag om 18:04
De 4.618 supporters die erbij waren, zullen het moment nooit vergeten. Het was een kille zaterdagavond in maart 2015. Wim De Clerck, een zwaar zieke Antwerpsupporter, lag op sterven en had nog een laatste wens: nog één keer een match van Antwerp bezoeken.
Enter Bram Broeckx.
De ex-jeugdspeler van Antwerp en bestuurslid van de prille supportersvereniging Act as One zorgde ervoor dat Wim de aftrap van de wedstrijd tegen Patro Eisden kon komen geven, in zijn rolstoel.
Met een krop in de keel zong heel Tribune 2 voor hem dat hij nooit alleen zou stappen, maar dan in het Engels. Er waren spandoeken, ook van de supporters van Patro, en Wim zag Stallone Limbombe, William Owusu en Superturk Güvenc (twee keer) scoren tegen de Limburgers. Het was alsof de spelersgroep, die een van de belabberdste seizoenen uit de clubgeschiedenis aan het afwerken was, zich nog één keer wilde opladen voor Wim. Anderhalve dag later stierf hij, in vrede.
De man die dat alles voor elkaar gekregen had, wist hoeveel het voor Wim betekende. Hij kende beter dan wie ook de lijdensweg die Wim had moeten afleggen. En hij wist beter dan wie ook wat het betekende als de Antwerpgemeenschap zich achter jou schaarde.
Leukemie
Bram was een beloftevolle speler in de nationale jeugdreeksen van RAFC toen hij in 1996, amper 15, een verschrikkelijke diagnose kreeg: leukemie. Er volgde een serie ingrijpende behandelingen.
De tiener ruilde noodgedwongen de kleine backlijn in voor een ziekenhuisbed, maar de medische kosten voor de familie liepen zo hoog op dat het jeugdbestuur van de Great Old een benefiet op poten zette.
Op 27 april 1997 kwam er een BRAM-dag, met een wedstrijd tussen VTM-vedetten en de Antwerpse sportpers en optredens van The Strangers en Stafke Fabri. Onder anderen Georg Kessler, de trainer van de eerste ploeg, zette zich volop mee achter de actie.
In 1997 organiseerde Antwerp een BRAM-dag om de medische kosten van zijn jeugdspeler te helpen betalen.
Onder andere dankzij de gulle giften van de Antwerpgemeenschap kwam Bram erbovenop.
Maar helaas bleef de ellende zich ook later opstapelen.
Na de leukemie kwam het nierfalen.
Hij moest als twintiger een transplantatie ondergaan.
Later kreeg hij een hartaanval en nog later huidkanker.
Telkens vocht hij zich erdoor.
Drie jaar geleden volgde de diagnose van longkanker.
De dokters gaven hem toen nog drie maanden.
Mooi niet.
“Bram was de sterkste mens die ik ooit heb gekend.” Dat zegt zijn twee jaar jongere broer. Dennis Broeckx is de chef van het Antwerpse horeca-imperium bestaande uit L’Epicerie du Cirque, Rocky, Moss en Racine Pakt en werkte lang samen met Bram, die onder andere de administratie van de restaurants deed.
“Elke strohalm die de dokters hem aanreikten, pakte hij gretig aan. Hij wilde leven.
Hij was een van de eersten in België die immuuntherapie kregen. Bram werd naar het einde toe zelfs veganist, in de hoop dat het zijn lichaam zou helpen.”
De broers Broeckx werkten jarenlang samen in L’Epicerie du Cirque.
Bram trouwde op de dag dat het MAS opende en ze kregen een dochter.
De tijd die hij niet aan hen, zijn werk of – helaas – zijn ziekte besteedde, ging naar Antwerp.
Hij woonde vlak bij de Bosuil en bleef ook na zijn abrupt afgebroken spelerscarrière een van de grootste supporters van rood-wit. Als jonge man werd hij secretaris van de Federatie van Antwerpse Supportersclubs.
En later werd hij een van de stichtende leden van Act as One, de vereniging die het licht zag toen de Great Old lag te zieltogen in de rechterkolom van de tweede klasse en op sterven na dood was.
Fanparticipatie
Hij was graag gezien bij zo goed als elke supporter van rood-wit, oud of jong, hard of zacht. Omdat ze zijn liefde voor de club lijfelijk voelden. Hij kon die heel begeesterd overbrengen, maar steeds als gentleman. Begeesterd was hij ook door het principe van de supportersparticipatie, een fenomeen dat hij had bestudeerd in Duitsland en Engeland. Hij engageerde zich onder andere voor Supporters Direct Europe, een internationale vereniging van voetbalfans die ijvert voor het betrekken van de fans bij het beleid van de clubs. “Supporters zijn de bestaansreden van een club, het sociaal kapitaal”, vertelde hij daar in 2015 nog over in onze krant. “Als er niemand komt kijken, kan een club niet bestaan.”
Hij geloofde rotsvast dat een club niet gezond kon zijn zonder een onbreekbare link tussen de basis en de directie. Hij bezocht congressen en smeedde nauwe banden met supportersorganisaties van clubs waar de fanparticipatie een succes was geworden, zoals Portsmouth, Cork City of United of Manchester.
“Bram was nooit bang om zijn gedacht te zeggen”, zegt Dennis Broeckx. “En hij verloochende het geloof in zijn principes nooit. Nadat Paul Gheysens de baas was geworden op de Bosuil en hooghartig elke inbreng van de supporters bleef afwijzen, is hij koppig weggebleven. Ook al bleef de club altijd in zijn hart zitten. De naam, het stamnummer 1 en de kleuren, die bleven heilig voor hem. Die drie principes en de onderlinge kameraadschap tussen de supporters waren belangrijker dan het geld.”
Nog één eerbetoon
Twee weken geleden kreeg Bram een longontsteking. Zijn al zwaar op de proef gestelde lichaam kon het gevecht niet meer aan. Zijn lijf was op. 27 jaar na die eerste opname moest hij voor de zoveelste keer het ziekenhuis in. Na enkele dagen in coma stierf Bram, amper 42.
Dennis zegt: “Zijn lichaam besliste het voor hem, want mentaal bleef ons Dirkske optimist tot in de kist.” Ons Dirkske? “Ja in zijn jongere jaren leek hij goed op Dirk Huysmans van de Lierse. Ik ben hem al plagend altijd zo blijven noemen.”
Jarenlang hadden zijn gezin, familie en vrienden zich mentaal kunnen voorbereiden op het onvermijdelijke. Maar de mentale klap blijft loodzwaar. De uitvaart is volgende week woensdag, maar Dennis hoopt dat zijn broer zondagavond, tijdens de Supercup tegen KV Mechelen, nog één keer mag thuiskomen. De Bosuil zal vol zitten, het stadion waarover hij tien jaar geleden een prachtig boek schreef – de opbrengst ging naar de supporters. En net zoals bij Wim De Clerck acht jaar geleden zal niemand onberoerd blijven bij het droeve afscheid.
