30/08/2026
Een uitgestoken hand is geen gezeur.
In een interview met De Standaard wordt Edwin De Boeck, voormalig hoofdeconoom van de N-VA, gevraagd naar contacten met het Vlaams Belang. Zijn antwoord is veelzeggend:
“Je had wel eens mensen van de Vlaamse Volksbeweging die kwamen zeuren bij ons over een samenwerking, maar dat is een uitstervend ras.”
Een opmerkelijke uitspraak. Niet alleen omdat ze kleinerend is voor mensen die zich al jarenlang vrijwillig inzetten voor de Vlaamse zaak, maar vooral omdat ze een uitgestoken hand en het zoeken naar samenwerking voor de Vlaamse zaak blijkbaar als “zeuren” omschrijft.
De Vlaamse Volksbeweging heeft nooit gevraagd aan N-VA om haar overtuiging op te geven. Wel heeft ze altijd geprobeerd om mensen en organisaties die de Vlaamse toekomst ernstig nemen met elkaar in gesprek te brengen. Een hand reiken is geen teken van zwakte. Het is een teken dat je bereid bent over verschillen heen samen te werken aan wat je gemeenschappelijk belangrijk vindt.
En ironisch genoeg zegt De Boeck enkele alinea's later zelf iets wat dicht bij een klassieke VVB-analyse komt: de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zijn volgens hem zo groot dat we “best op een geordende manier zo veel mogelijk zouden moeten scheiden”. Hij noemt confederalisme voor zichzelf zelfs “goed genoeg”.
Dus neen, mijnheer De Boeck: de VVB komt niet zeuren. De VVB blijft haar hand uitsteken.
Niet naar personen of partijen omwille van de macht, maar naar iedereen die beseft dat Vlaanderen zijn toekomst zelf in handen moet kunnen nemen.
Wie die hand niet wil aannemen, mag dat uiteraard zeggen.
Maar noem het alstublieft geen zeuren.
Want een Vlaamse toekomst vraagt geen minachting voor wie eraan werkt, maar moed om samen te werken.
Deel dit ook als je denkt dat alle Vlamingen over de verenigings- en alle partijgrenzen heen moeten samen werken, minimaal voor de elementen die de essentie zijn om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen. Durf je ons steunen? Maak je dan snel lid!
