Miranda Ulens

Miranda Ulens Welkom op mijn Facebookpagina! Volg hier alle laatste syndicale nieuwtjes. Miranda 🌹✊🏼
Algemeen Secretaris Vlaams ABVV

Hopla. 50.000 betogers trokken vandaag door Brussel. Laat het duidelijk zijn aan deze regeringen: we pikken het niet lan...
09/10/2026

Hopla.

50.000 betogers trokken vandaag door Brussel. Laat het duidelijk zijn aan deze regeringen: we pikken het niet langer.

✊

Morgen trekken we met het ABVV door Brussel.De septemberverklaring hakt er nog altijd hard in. Ik heb de indruk dat hier...
08/10/2026

Morgen trekken we met het ABVV door Brussel.

De septemberverklaring hakt er nog altijd hard in. Ik heb de indruk dat hier toch een zware grens is overschreden. Alles moet op de schop. Is dat dan waar politiek om draait? Afbreken? Weg met alles? Maatregelen, systemen en projecten bij het vuilnis zetten, puur omdat de ene partij wat groter is dan de andere?

Vlaanderen leek mij ooit een land van bouwers. Daar zijn we vandaag ver van verwijderd. Dat zeg ik niet lichtzinnig. De eerste Vlaamse regering trad aan in 1981. Ze had weinig bevoegdheden, weinig geld, een economie in crisis. De werkloosheid was hoog, de oude industrie ging kopje-onder. Terwijl er federaal hard werd gesnoeid, koos de jonge Vlaamse regering voor de toekomst en investeerde ze in wetenschap en technologie. Men begreep dat je de oogst van morgen vandaag moet zaaien.

In 1985 kwam VESOC, waar de Vlaamse regering, werkgevers en vakbonden samen aan tafel gingen zitten. Dat overleg was geen decor. Wij hebben er decennialang op gerekend en er akkoorden in gesloten. In 1989 volgde de VDAB, in 1991 De Lijn, in 1995 het VIB. Begin deze eeuw kwamen de basismobiliteit, een kunstendecreet en een erfgoedbeleid dat die naam waardig was.

Was dat allemaal perfect? Neen. Maar er zat wel ambitie achter, een wil om iets op te bouwen voor de mensen. En het waren zelden projecten van één partij. Christendemocraten, socialisten, liberalen, Vlaams-nationalisten en groenen hebben elk op hun beurt meegebouwd. Ze pasten aan, vulden aan en maakten hier en daar beter. Coalities wisselden, accenten verschoven, maar de lijn bleef.

Bouwen vraagt tijd, geduld en vakmanschap. Een buslijn, een museum of een onderzoeksgroep van niveau bouw je niet in één legislatuur, maar met jaren planning, investeringen en het vakmanschap van mensen.

Afbreken daarentegen gaat in één begrotingsronde, op één weekend. En wat je afbreekt, krijg je niet zomaar op 1-2-3 terug. De expertise trekt weg, het vertrouwen is verdwenen en de mensen werken intussen elders. Een afbraakpoliticus heeft geen plan nodig voor wat erna komt. Dat maakt afbreken zo verleidelijk, en zo gevaarlijk.

Neem de kinderbijslag. In 2019 nam Vlaanderen die over. Wij waren geen voorstander van die splitsing, want kinderbijslag hoort bij een solidaire sociale zekerheid. Maar toen het zover was, stelden we één harde voorwaarde: kinderbijslag blijft een onvoorwaardelijk recht voor ieder kind, en die zekerheid mag niet sneuvelen. Vlaanderen beloofde met het Groeipakket dat elk kind zou tellen. Vandaag wordt die belofte al ingeperkt: het Groeipakket stopt voortaan op 23 jaar. Wat gaan ze er nog van afpingelen?

De minister-president noemt zijn begroting de grootste besparingsoperatie ooit, en hij zegt het met zichtbare trots. Het wordt verkocht als verantwoordelijkheid tegenover de volgende generaties. Maar de partijen die vandaag de schaar hanteren, zaten zelf mee aan tafel toen veel van wat nu sneuvelt werd opgebouwd. Als je vandaag zo robuust afbreekt, breek je niet alleen het werk van de tegenstanders af, maar ook de eigen geschiedenis.

Laat mij duidelijk zijn: een vakbond is niet tegen hervormingen. Wij zijn zelf bouwers. Onze sociale zekerheid, ons overlegmodel, onze paritaire comités zijn niet uit de lucht komen vallen. Generaties werkende mensen hebben ze gebouwd, steen voor steen. Maar hervormen betekent verbeteren wat er is, samen met de mensen die het dragen. Wat we vandaag zien, voelt mij toch anders. Het is afbreken zonder plan voor wat erna komt.

Daarom trekken we morgen door Brussel.

Niet uit nostalgie, en niet om alles te houden zoals het was. We komen op straat omdat onze democratie niet ophoudt na de verkiezingen, en omdat een parlementaire meerderheid nog geen maatschappelijke meerderheid is. We komen op straat omdat wat in decennia is opgebouwd, door en voor werkende mensen, niet op enkele weekends bij het grofvuil mag.

Onze welvaart is gebouwd door bouwers. Morgen laten we zien dat zij die bouwen er nog zijn.

Besparingen als gevaarlijk, politiek wapen. De Vlaamse regering noemt haar miljardenbesparing 'gezond verstand'. Maar de...
06/10/2026

Besparingen als gevaarlijk, politiek wapen.

De Vlaamse regering noemt haar miljardenbesparing 'gezond verstand'. Maar deze begroting is geen neutrale boekhouding. Hier zijn duidelijke ideologische keuzes gemaakt.

'Misschien hebben we straks zelfs geld om uit te delen, omdat het beter gaat', vertelde Matthias Diependaele in De Standaard. Veelzeggend. Want tot nu toe draaide het beleid van deze regering om één boodschap: er is geen geld.

Deze regering houdt haar beloften aan wie veel heeft en breekt ze tegenover wie minder heeft. Die keuze rust op een oud geloof dat wie de top verwent, iedereen een plezier doet. De groei sijpelt dan wel door. Ooit. Dat kennen we als trickle-down. Diependaele zegt het zelf. Geld halen bij bedrijven 'gaat keihard in tegen ons groeiverhaal', een groei 'die ons welzijn moet betalen'.

Lees de Vlaamse begroting met die bril en het ideologische kader wordt duidelijk. Er wordt hard bespaard op het Groeipakket, de openbare diensten, cultuur, erfgoed, de lokale besturen, opleiding, de VRT. De registratierechten op een eerste woning gaan opnieuw omhoog, dienstencheques worden duurder. En zo kan ik nog even doorgaan.

Bij wie meer heeft, ligt het anders. De verlaging van de erfbelasting gaat gewoon door, al is ze gehalveerd: erfgenamen betalen tientallen miljoen euro minder. De schenkingen van familiebedrijven blijven buiten schot. En bij de bedrijfssubsidies blijft de grootste pot grotendeels overeind. Intussen wordt de KMO-portefeuille, de steun voor kleine ondernemers, quasi volledig geschrapt.

Dat soort politiek heeft ideologische wortels. In België heeft het neoliberalisme nooit gewonnen als overtuiging. Er waren geen Belgische Thatchers, op Wilfried Martens na misschien. Sterk sociaal overleg, onze kenmerkende staatsstructuur en een cultuur van compromissen hielden rabiate hervormingen lang tegen. Nee, het neoliberalisme kwam hier evenwel binnen via crises, schulden en druk van de financiële markten.

Daarom verkoopt deze regering haar besparingen niet als keuze, maar als noodzaak. 'We kunnen niet anders.' Dat idee. Ze tracht niet ideologisch te overtuigen, maar stelt dat er geen alternatief is, dat het deel uitmaakt van 'goed bestuur', de ‘goede huisvader’-ideologie. Zo wordt besparen een politiek wapen want als bepaalde keuzes voorstelt als noodzaak dan hoef je ze niet te verdedigen.

Dat wapen is niet nieuw. De moderne besparingspolitiek schoot wortel na de Eerste Wereldoorlog, toen arbeiders sterk stonden en het economische systeem openlijk in vraag stelden. Economen als Ralph Hawtrey in Londen en Alberto de’ Stefani in Rome tekenden het antwoord uit: snoeien in sociale uitgaven, belastingen die vooral de gewone man troffen, een hogere rente en druk op de lonen. de’ Stefani werd zelfs minister onder Mussolini.

Volgens econome Clara Mattei zorgde hun beleid voor een verschuiving van middelen van de werkende meerderheid naar wie spaart en investeert, zij met kapitaal. Het belang van de grote bedrijven werd voorgesteld als het 'belang van iedereen', en economische keuzes verdwenen uit het democratische debat door ze te verkopen als ‘natuurwetten’. Wie de bevolking wilde overtuigen, sprak de taal van de deugd: zuinigheid, hard werken, verstandig beheer. Ja, de taal van de goede huisvader. Klinkt bekend.

Maar die aanpak heeft in onze contreien traditioneel een probleem. Ons land draait op wat socioloog Luc Huyse de pacificatiedemocratie noemde: conflicten tussen groepen worden afgekocht en via overleg opgelost. Middelen zorgen daarbij historisch als stutwerk, het middenveld en de openbare diensten als draagconstructie. Die fundamenten worden nu door deze regering onderuitgehaald. Dat is op termijn funest voor de sociale vrede.

Dan blijft de vraag uit het begin. Als er straks 'geld is om uit te delen', wie krijgt het dan? De zware industrie behoudt haar compensaties en krijgt vanaf 2027 een nieuw steunprogramma. Wat ze daar in ruil voor moet doen, aan investeringen, jobs of vergroening, staat precies nergens. Er waren alternatieven, maar die werden van tafel geveegd. Een regering die de sterksten onvoorwaardelijk steunt en de anderen laat betalen, neemt een groot risico. Gebroken beloften verdwijnen niet. Ze zoeken een andere uitweg: via de straat, de stembus, of een groeiend wantrouwen in onze democratie.

Afspraak deze vrijdag 9 oktober!

soirée over de huidige tijd , met Marie Helene Ska “ wanneer opleiding en andere maatregelen wordt teruggeschroefd … , ...
30/09/2026

soirée over de huidige tijd , met Marie Helene Ska “ wanneer opleiding en andere maatregelen wordt teruggeschroefd … , dan leidt dat tot onzekerheid “.

Dat zijn geen goeie pistes voor transitie en een solidaire toekomst .

De spreker Stefan Löfven , former Minister of Sweden : “ workers are the builders of our past AND of future. Workers should be respected and treated with dignity “.

Giving up is never a solution 🌹

Zoals @
Ann Vermorgen stelt : “ een begroting is geen neutrale rekensom “ het doel is niet dat de cijfers overeind blijven , maar dat de mensen overeind blijven.

30/09/2026

Het is vandaag een zwarte dag in Vlaanderen. De regering-Diependaele pakt uit met een zwarte nul. Ik zeg daarop: een dikke zwarte nul voor zijn Vlaamse regering.

Onbegrijpelijk. Onaanvaardbaar. De manier waarop men er de hakbijl inzet. Ongezien. Deze regering is er een van gebroken beloftes.

Ik vraag me vanalles af. Want kijk, de Vlaamse regering heeft een begrotingsakkoord. Diependaele spreekt van het fundame...
29/09/2026

Ik vraag me vanalles af.

Want kijk, de Vlaamse regering heeft een begrotingsakkoord. Diependaele spreekt van het fundament voor "een warm en welvarend Vlaanderen".

Is dat zo? Ik vraag het me af.

Morgen, in de Septemberverklaring, zullen we dus horen wat dat concreet betekent. Tot dan moeten we het doen met wat de voorbije dagen strategisch uitlekte.

Ik lees dat de korting voor wie een langdurig werkzoekende aanwerft, verdwijnt. Dat het Vlaamse arbeidsmarktbeleid verder kapot wordt bespaard (nog eens 90 miljoen euro!) dat er weinig meer overblijft dan de VDAB en de jobbonus.

Ik las dat bij de Vlaamse overheid minder vertrekkers worden vervangen, met "inzet van AI" als oplossing. Beseft men wel hoe zulke woorden klinken op een werkvloer?

Ik blijf me toch vanalles afvragen.

Ik lees dat er bespaard wordt in het kindergeld voor studerende jongeren. Dat de schoolverlatersregeling verdwijnt. Ik las dat het startbedrag bij een geboorte enkel nog voor het eerste kind wordt uitbetaald. 'Want een kinderwagen moet je maar één keer kopen', was 'den uitleg'. Ik las in een krant verschillende berekeningen en situaties en vroeg me af: is dat nu investeren in de toekomst?

Ik vraag me vanalles af.

Ik las dat de dienstencheque van 10 naar 12 euro gaat (of eigenlijk naar 13?). Dat het aantal per gezin fors wordt beperkt. Dat de poetshulp voor kwetsbare ouderen via de thuiszorg duurder wordt. Ik vraag me af: wat met de senior die net iets langer thuis kan blijven wonen dankzij die hulp? En wat met de duizenden werkneemsters in de sector? Wat gebeurt er met hun uren, met hun job, als gezinnen afhaken? Wat met werknemers in de sector ? Krijgen ze dan opleiding om in een andere sector te werken?

Ja, ja, ik vraag me vanalles af.

Ik vraag me af wat de domeinen waren die blijkbaar níet ter discussie lijken te staan. Wat met Diependaele's prestigeproject, de Einsteintelescoop? Wat met de gigantische miljardenfactuur van Oosterweel, die men crazy genoeg niet laat meetellen? Wat met de steun aan energie-intensieve grote bedrijven waar de N-VA niet aan wou raken? Als je bij jonge gezinnen, studenten, ouderen en werkzoekenden wél kunt aankloppen, waarom daar dan niet?

'Het kwartier is om', kwam Diependaele daarnet vrolijk vertellen. Voor heel wat werknemers gezinnen begint het bange wachten nu pas. Tot morgen vraag ik me vanalles af. Daarna willen heel wat werknemers en hun gezinnen antwoorden.

Nachtwerk is geen methode, meneer de minister-presidentHet uitstel van de Septemberverklaring is opnieuw een pijnlijke f...
28/09/2026

Nachtwerk is geen methode, meneer de minister-president

Het uitstel van de Septemberverklaring is opnieuw een pijnlijke flater voor een minister-president die zichzelf maar al te graag als 'goed bestuurder' opvoert.

Maar eerst even dit: beterschap aan minister Crevits en aan de medewerker van Vooruit. Wat gebeurde, is absoluut geen anekdote om mee te lachen, maar een treurig gevolg dat niet meer zou mogen gebeuren.

Dit uitstel is meer dan een gemiste deadline. Het is de resultante van een sluimerend gebrek aan visie en van het onvermogen om een gemeenschappelijk en wervend verhaal voor deze Vlaamse regering te ontwikkelen. De zenuwachtigheid, het gebrek aan openheid, fundamentele nieuwe projecten die onvoorbereid gelanceerd worden: het zijn allemaal signalen dat de minister-president zijn rol als ploegleider niet ten volle opneemt.

Hij zou bruggen moeten slaan naar zijn coalitiepartners, maar blaast ze voortdurend op. De methode-Diependaele, met ballonnetjes, partijlijstjes en nachtelijke uitputtingsslagen, is eigenlijk onhoudbaar. Ze tast het vertrouwen in de politiek aan en leidt tot slechtere keuzes.

Toch vertelde Diependaele Vlaanderen graag te besturen als een goede huisvader. Zijn partij kijkt graag naar het bedrijfsleven voor inspiratie. Prima. Dan mag hij ook onderhandelen zoals dat in een goed geleid bedrijf hoort. Ik weet dat zijn partij zich vaak geen fluit aantrekt van het sociaal overleg, maar misschien kan hij er net iets uit leren.

Loopt overleg in de economische democratie altijd van een leien dakje? Absoluut niet. Toch lukt het binnen de SERV wel, omdat er regels zijn, geschreven en ongeschreven, die elke vakbondssecretaris en werkgeversvertegenwoordiger kent. Een paar daarvan geef ik de minister-president graag mee.

Ten eerste: nachtwerk is geen methode. In het sociaal overleg komt er weleens een nacht bij. Maar een nachtelijke marathon is een uitzondering waarin je belandt, geen werkwijze die je kiest. Wie pas in september begint te rekenen aan een besparing van bijna twee miljard euro, kiest er wel voor. Half september lag er nog niet eens een startcijfer op tafel. Een uitputtingsslag was onvermijdelijk. Wie de tijdsdruk opdrijft om een gebrek aan vertrouwen te camoufleren, vertoont een klassiek symptoom van inefficiënt bestuur. Rationaliteit inruilen voor kunstmatige urgentie is een techniek die een minister-president onwaardig is.

Draag dus zorg voor de mensen aan tafel en voor hun bekommernissen. Wij onderhandelen al jaren over werkbaar werk, psychosociale risico's en rusttijden. Een regeringspartij die van werkende mensen vraagt om langer en flexibeler te werken, kan beginnen met haar eigen werkplek werkbaar te organiseren. Wie dagen en nachten doorwerkt, neemt geen betere beslissingen, alleen vermoeide.

Ten tweede: een openingsbod is geen verlanglijstje. Een werkgever die de onderhandelingen opent met zijn eigen wensenlijst en dat 'een voorstel' noemt, weet wat er volgt: de andere kant zet zich schrap en dan beweegt er dagenlang niets. Het was "de lijst van de N-VA" die op tafel kwam, hoorden we. Het moest "beter en eerlijker". Dat is geen oppositiepraat, dat zeggen de eigen coalitiepartners. Het gevolg: dagen verloren aan het afbouwen van een tabel die nooit had mogen vertrekken.

Wanneer onderhandelingen vastlopen, roepen wij een sociaal bemiddelaar in: iemand zonder eigen belang bij de uitkomst. Niemand verwacht dat een minister-president neutraal is. Maar hij moet wel de hele ploeg dragen, niet alleen de eigen partij. Je kunt geen scheidsrechter zijn en tegelijk in de spits spelen.

Volgens de berichtgeving leefde bij de coalitiepartners bovendien het gevoel dat de N-VA de eigen bevoegdheden spaart. Als een werkgever loonmatiging vraagt terwijl de directie haar eigen bonussen veiligstelt, tja, dan krijg je geen akkoord maar een staking. Zonder evenwicht kan niemand een akkoord verdedigen bij de achterban, ook niet in een coalitie.

Ten derde: onderhandelen doe je aan tafel en niet in de media. De voorbije weken vlogen de ballonnetjes alle kanten op: een hogere waterfactuur, een fonds voor het groeipakket, de afschaffing van het VAF, hogere registratierechten. Gezinnen, de zorg en de cultuursector werden zo de stuipen op het lijf gejaagd door deze politieke commedia dell'arte. Als je mensen bang maakt voor maatregelen die er nooit komen, verspeel je dat precaire vertrouwen voor niets.

Ook aan tafel zelf richten zulke laattijdige ballonnetjes schade aan. Ze knagen aan het wederzijdse vertrouwen en vreten de ruimte voor een gemeenschappelijk verhaal weg. Wie verstoppertje speelt en voortdurend nieuwe zaken op tafel gooit in plaats van open en proactief transparant te zijn, zet de anderen ertoe aan in dezelfde modus te gaan werken. Zo wordt de leider die de ploeg moet sturen een tegenstander, met alleen zijn eigen gelijk als medestander.

Ten vierde: luister écht naar wie de rekening krijgt, en niet als zoethoudertje. Ik weet dat de N-VA een broertje dood heeft aan het middenveld, maar de Gezinsbond, Zorgnet-Icuro en de cultuursector trokken niet voor niets aan de alarmbel. Luisteren kost niets. Niet luisteren kost vertrouwen.

Goed overleg levert ook andere keuzes op. Wie tijdig met iedereen rond de tafel zit, kan over alles praten: van de achterpoortjes in de erf- en schenkbelasting tot de fors gestegen bedrijfssubsidies. Zo komt de rekening niet opnieuw bij werkende gezinnen terecht, via duurdere dienstencheques of aangevreten kindergeld.

Ik hoor de minister-president al tot hier proesten: vakbonden moeten hem geen les spellen. Maar toch. Een goede huisvader is niet iemand die om drie uur 's nachts het huishoudbudget nog eens herschikt en een finale tabel door de strot van zijn partners duwt.

Het is duidelijk dat de burger bij dit hele schouwspel niets heeft gewonnen, behalve onzekerheid en nog meer wantrouwen. Goed bestuur behelst tijdig, open en eerlijk overleg. Anders betaal je de rekening uiteindelijk electoraal.

Start congres Mechelen Kempen Iris Baetens Plankgas met Bert Engelaar 🌹
25/09/2026

Start congres Mechelen Kempen Iris Baetens Plankgas met Bert Engelaar 🌹

Adresse

Hoogstraat 42
Brussels
1000

Site Web

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Miranda Ulens publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.

Contacter L’organisation

Envoyer un message à Miranda Ulens:

Raccourcis

Partager

Catégorie