13/08/2026
Gisteren waren we op het optreden van Camille.
Samen met enkele volwassenen met een beperking. Voor één van hen was dit een droom die al jaren leefde. Ze had er zo lang naar uitgekeken.
En ja, ze genoot zichtbaar. Ze klapte enthousiast mee, zong luidkeels de liedjes die ze kende en straalde van geluk. Zoals zoveel kinderen in de zaal deden.
Maar ik merkte ook iets anders op tijdens het optreden. Drie (jong)volwassen vrouwen voor ons draaiden voortdurend met hun ogen, fluisterden tegen elkaar, zuchtten ostentatief en knepen zelfs hun oren dicht wanneer zij enthousiast meezong.
Na een uur sprak ik hen aan. Ik zei dat dit niet respectvol was. Dat iedereen hier toch mag genieten van een optreden.
Hun antwoord was: "Voor ons is dit ook niet leuk hoor."
En daar wil ik toch even bij stilstaan.
Mensen met een beperking bestaan. Ze horen erbij. Ze mogen zichtbaar zijn. Ze mogen ruimte innemen. Ze mogen enthousiast zijn. Ze mogen genieten van muziek, dansen, zingen, lachen en zich uitleven.
Verdraagzaamheid betekent niet dat je alleen respect hebt voor mensen die zich gedragen zoals jij dat graag ziet. Verdraagzaamheid betekent net dat je ruimte maakt voor verschillen. Dat je begrijpt dat niet iedereen dezelfde mogelijkheden, dezelfde behoeften of dezelfde manier van beleven heeft.
Wat mij gisteren vooral opviel, was onze HONKer gewoon zichzelf durfde te zijn. Zonder masker. Zonder oordeel. Zonder zich af te vragen wat anderen daarvan zouden vinden. Iets dat de vrouwen voor haar van haar zouden kunnen leren. Dat jezelf zijn geen excuus vraagt.
Laten we bouwen aan een samenleving waarin iedereen een plaats heeft. Want inclusie betekent niet dat mensen met een beperking welkom zijn zolang ze onzichtbaar blijven.
Inclusie betekent dat ze welkom zijn zoals ze zijn. Iets waar we met HONK elke dag aan blijven bouwen, want het is verdorie nog nodig.
