Dom Srca

08/10/2026

WANNEER MENSEN BANG WORDEN OM HULP TE ZOEKEN, IS ER IETS GRONDIG MIS MET ONZE SAMENLEVING!

Beste beleidsmakers, is dit werkelijk jullie oplossing voor de armoede en dakloosheid in onze stad?

Bij vzw Dom Srca merkten we het al een tijdje. Het werd stiller. Mensen die anders regelmatig bij ons binnenkwamen voor een kop koffie, een warme maaltijd, een gesprek of gewoon een beetje menselijkheid, zagen we plots niet meer.

We vroegen ons af waar iedereen bleef.

Na gesprekken met partnerorganisaties en mensen uit onze werking kregen we het antwoord. Nog voordat het nieuws naar buiten kwam.

MENSEN ZIJN BANG.

Bang om buiten te komen. Bang om naar de hulpverlening te stappen. Bang om opgepakt te worden, ook wanneer ze zelf niet begrijpen waarom.

Laat dat eens goed doordringen, beste politici.

We hebben een samenleving gecreëerd waarin mensen die hulp het hardst nodig hebben, bang worden om die hulp te zoeken.

Is dat waar we als stad naartoe willen?

We spreken over mensen die soms letterlijk niets meer hebben. Geen bed. Geen do**he. Geen familie om op terug te vallen. Mensen die kampen met psychische problemen, trauma's, verslavingen en eenzaamheid.

Mensen die al jarenlang van het kastje naar de muur worden gestuurd.

En wat krijgen ze nu? Nog meer angst? Nog meer onzekerheid? Nog meer het gevoel dat ze nergens welkom zijn?

WAAR IS HET BELEID DAT DEZE MENSEN ECHT HELPT?

Waar zijn de extra opvangplaatsen?

Waar zijn de plaatsen in de psychiatrie voor mensen die dringend hulp nodig hebben?

Waar is de toegankelijke verslavingszorg?

Waar zijn de langdurige begeleiding, de betaalbare woningen en de oplossingen voor mensen die tussen alle systemen vallen?

Waarom vinden we blijkbaar gemakkelijker middelen om mensen te controleren dan om hen op te vangen?

Wij begrijpen dat een stad veilig en leefbaar moet zijn. Wij begrijpen dat er regels nodig zijn en dat echte criminaliteit aangepakt moet worden.

Maar armoede is geen criminaliteit. Dakloosheid is geen criminaliteit. Een psychiatrische aandoening is geen criminaliteit.

En niemand mag behandeld worden alsof zijn bestaan op straat op zichzelf een misdaad is.

Beste beleidsmakers, kom eens een dag met ons meedraaien.

Niet voor een foto. Niet voor een persmoment. Niet om achteraf mooie woorden te schrijven.

Kom luisteren. Kom kijken. Kom voelen wat wij dagelijks meemaken.

Kijk eens in de ogen van een oudere man die nergens naartoe kan. Van iemand die psychisch helemaal op is. Van een vrouw die niet weet waar ze vannacht veilig kan slapen.

En vertel hun dan eens dat dit de oplossing is.

Want wij zien de mensen achter de cijfers.

Wij horen hun verhalen. Wij zien hun tranen. Wij zien hun angst. En wij zien hoe mensen die al op de grond liggen, telkens opnieuw nog een duw krijgen.

En weet je wat misschien nog het pijnlijkste is?

Dat kleine vrijwilligersorganisaties iedere dag proberen op te vangen wat het beleid al jaren onvoldoende opgelost krijgt.

Met vrijwilligers. Met giften. Met mensen die zelf soms nauwelijks iets hebben, maar toch hun laatste stukje brood willen delen.

Wij kunnen een warme maaltijd geven. Een luisterend oor bieden. Een veilige plek creëren waar iemand even op adem kan komen.

Maar wij kunnen geen psychiatrische bedden bijmaken. Wij kunnen geen woningen tevoorschijn toveren. Wij kunnen de structurele problemen van een hele stad niet alleen oplossen.

Dat is de verantwoordelijkheid van het beleid!

Een stad wordt niet menselijker omdat je de kwetsbaarste mensen minder ziet.

Een lege straat betekent niet dat dakloosheid verdwenen is.

Misschien betekent het gewoon dat de mensen die er vroeger zaten, zich nu ergens verstoppen.

Honger verdwijnt niet omdat je iemand wegstuurt.

Psychische problemen verdwijnen niet door politieoptreden.

En dakloosheid verdwijnt niet door mensen uit het straatbeeld te halen.

STOP MET HET BESTRIJDEN VAN DE ZICHTBAARHEID VAN ARMOEDE EN BEGIN MET HET BESTRIJDEN VAN ARMOEDE ZELF!

Wij vragen geen straffeloosheid. Wij vragen rechtvaardigheid, menselijkheid en een beleid dat de oorzaken aanpakt in plaats van alleen de gevolgen.

Want vandaag gaat het over hen.

Maar morgen kan het jouw vader zijn. Jouw dochter. Jouw broer. Of jijzelf.

Niemand kiest ervoor om zijn menselijke waardigheid te verliezen. En niemand zou bang mogen zijn voor de weg naar hulp.

VZW DOM SRCA – WINKEL MET EEN HART

Wij zullen blijven luisteren, blijven helpen en blijven opkomen voor mensen die te vaak niet gehoord worden.

Want een samenleving die haar kwetsbaarste mensen in de steek laat, moet zich niet afvragen waarom er zoveel mensen op straat leven. Ze moet zich afvragen waar haar menselijkheid gebleven is.

07/08/2026

Ontdek de rijke smaken van Palestina tijdens een gezellige avond vol ontmoeting en gastvrijheid. 🇵🇸

Geniet van een authentiek Palestijns menu, ook vegetarische en vegan opties beschikbaar. Menu volgt op de website. Bezoek onze kleine expo en neem een kijkje bij het st***je met prachtige Palestijnse juwelen. De opbrengst van de juwelen gaat integraal naar Palestina.

Reserveer tijdig je plaats, want het aantal plaatsen is beperkt.

Samen eten, ontmoeten en een verschil maken. Iedereen van harte welkom! ❤️

https://domsrca.be/

Wil je graag mee komen helpen koken? We koken vanaf 11u in de kompaan met onze Palestijnse kok, wijnegemstraat 27 van harte welkom.

26/07/2026

🌍🍛Wereld op je Bord – Samen koken, samen eten, samen verbinden ❤️

Na een prachtige start kijken we uit naar de volgende edities van Wereld op je Bord!

Elke bijeenkomst nemen we je mee op een culinaire reis. Samen koken we authentieke gerechten, proeven we nieuwe smaken en luisteren we naar de verhalen achter het eten. Zo leren we elkaar beter kennen en bouwen we bruggen tussen verschillende culturen.

- We zijn nog op zoek naar mensen die:
- hun favoriete gerecht met ons willen koken;
- hun verhaal en cultuur willen delen;
-willen helpen als vrijwilliger;
-willen meewerken aan ons recepten- en verhalenboek.

Alle recepten en persoonlijke verhalen die we samen verzamelen, krijgen een plaats in een uniek boek. Zo bewaren we niet alleen heerlijke gerechten, maar ook de herinneringen, tradities en verhalen van de mensen achter de maaltijd.

In de flyer vind je alle komende data en thema's. Iedereen is van harte welkom – of je nu wilt mee koken, mee eten, je verhaal wilt delen of gewoon een gezellige en warme avond wilt beleven.

❤️ Samen maken we van elke maaltijd een ontmoeting.

25/07/2026

🎉 ROMMELMARKT TEN VOORDELE VAN
DOM SRCA vzw 🎉

Heb je spullen die een tweede leven verdienen? Of ben je graag op zoek naar leuke koopjes? Kom dan zeker langs op onze gezellige rommelmarkt!

Standplaats: €10 voor 5 meter.

Reservatie verplicht. Je reservatie is pas definitief na betaling op onze rekening.

Wil je een st***je reserveren? Stuur ons een privébericht of neem contact met ons op. Na inschrijving bezorgen we je de betalingsgegevens.

Door deel te nemen steun je de sociale werking van DOM SRCA vzw. ❤️

We hopen jullie talrijk te mogen verwelkomen!

Wereld op je Bord – Poolse Keuken 🇵🇱

Deze keer reizen we culinair naar Polen en maken we samen een heerlijke Tjeschie (traditioneel Pools gerecht).

Wil je graag mee koken? Je bent van harte welkom vanaf 15.00 uur om samen de handen uit de mouwen te steken.

Wil je liever gewoon mee genieten van een gezellige maaltijd? Schuif dan aan vanaf 18.00 uur.

Bij Wereld op je Bord draait het niet alleen om lekker eten, maar ook om ontmoeting, verbinding en het leren kennen van elkaars cultuur.

Laat ons even weten of je komt koken of mee komt eten. Iedereen is van harte welkom!

14/07/2026

Wegens de warmte gaan ook deze week onze deuren sluiten 14/07 16/07. We zijn wel aanwezig om grote schoonmaak te houden.

bedankt voor jullie begrip tot zaterdag

🌞 Wegens de tropische temperaturen nemen ook wij even een pauze deze week blijft
Dom Srca – Winkel met een Hart uitzonderlijk gesloten.
Met deze hitte vinden we het belangrijk om goed voor onze bezoekers, vrijwilligers én onszelf te zorgen. Onze vrijwilligers zijn geweldig, maar helaas niet hittebestendig.

🥤 Vergeet niet voldoende water te drinken.
Zoek de schaduw op in de kerk Fundament . Zorg extra voor ouderen, kinderen en mensen die het moeilijk hebben.
We zien jullie graag terug zodra de temperaturen wat menselijker zijn!

Tot dinsdag 30/06

Veel liefs, 💛 Het Dom Srca-team

24/06/2026

🌞 Wegens de tropische temperaturen nemen ook wij even een pauze deze week blijft
Dom Srca – Winkel met een Hart uitzonderlijk gesloten.
Met deze hitte vinden we het belangrijk om goed voor onze bezoekers, vrijwilligers én onszelf te zorgen. Onze vrijwilligers zijn geweldig, maar helaas niet hittebestendig.

🥤 Vergeet niet voldoende water te drinken.
Zoek de schaduw op in de kerk Fundament . Zorg extra voor ouderen, kinderen en mensen die het moeilijk hebben.
We zien jullie graag terug zodra de temperaturen wat menselijker zijn!

Tot dinsdag 30/06

Veel liefs, 💛 Het Dom Srca-team

21/05/2026

Dom Srca zoekt extra helpende handen

Wil jij mee het verschil maken voor mensen die het moeilijk hebben?
Dan ben je bij Dom Srca meer dan welkom. ❤️
Ook studenten zijn zeker welkom!

We zoeken ondersteuning voor:

- Winkel open houden en mensen ontvangen
- Wereld op je Bord
– mee koken
– verhalen opnemen en neerschrijven
– mee vorm geven aan ons boek vol herinneringen, recepten en verhalen

- Sorteren van binnenkomende goederen
-Ophalen of wegbrengen van goederen
- Mee de winkel netjes houden
(dit kan ook buiten de openingsuren)

Geen ervaring nodig. Een warm hart en respect voor mensen zijn het belangrijkste.
Samen proberen we een veilige plek te creëren waar iedereen zich welkom mag voelen.

Interesse of vragen?
Stuur gerust een berichtje via whatsapp, mail of spreek ons aan in de winkel. 🤝

[email protected]
0465/308.401

Openingstijden
Van Kerckhovenstraat 88 2060 Antwerpen
Di en Do van 10-16u
Zaterdag van 12-16u

14/05/2026

Vandaag bij Dom Srca 10/05

Vandaag is het zover.
Onze rommelmarkt.
Om 8u15 kom ik aan… En
meneer staat er al.
Voor velen gewoon Bart.
Voor mij…
blijft dat gewoon meneer.
Te wachten.

“Eerst koffie,” zegt hij.
En eerlijk…
beter kan een dag niet beginnen.
Eén voor één komen onze vrijwilligers binnen.
Rustig.
Geen stress.
Nog niet.
We zetten alles buiten.
Tafels.
Kleding.
Spullen.
Alles krijgt zijn plaats.

De zon schijnt.
Niet te warm.
Niet te koud.
Alsof zelfs het weer vandaag mee beslist
dat dit een mooie dag mag worden.

En de opkomst?
Niet overdreven druk.
Niet te rustig.
Gewoon… juist goed.
Ik was eigenlijk helemaal niet van plan
om vandaag iets te schrijven.
Over de rommelmarkt.

Want eerlijk…
een evenement organiseren…
dat is chaos.
Rennen.
Van de ene kant naar de andere.
Vragen beantwoorden.
Dingen oplossen.
Tafels verschuiven.
Mensen helpen.
Geen tijd om stil te staan.

Liesbet staat in de winkel.
Zoals altijd.
Rustig.
Warm.
Ik spring even binnen
en zie hoe ze helemaal in haar rol zit.

De kinderen zoeken zwembroeken voor school.
Voor de zwemlessen.
En Liesbet zoekt mee.
Alsof het haar eigen kinderen zijn.
Dat soort dingen…
daar draait het om.
De kindjes uit de buurt…
die hebben ondertussen hun vaste plek gevonden.

De warme huiskamer.
Hun schoenen uit.
Spelen.
Lachen.
Leven.

En dan…
gebeurt er iets
waar je je niet op voorbereidt.
Iets
dat je volledig stil maakt.
Ik sta even buiten.
En zie de kinderen
met een volwassen man.

Ze roepen enthousiast:
“Dit is onze papa!”
En ze noemen mij gala…
zoals je “tante” zegt in het Pashto.

De man kijkt me aan.
“Leyla… ken je mij nog?”
Ik lach wat ongemakkelijk.
“Oei… je kent mijn naam blijkbaar via de kinderen?”
Hij glimlacht.
“Nee.”

“Mijn kinderen kwamen thuis vertellen
dat ze bij een lieve gala in een winkel zaten.”
“Ze zeiden: als je ons zoekt…
moet je niet alleen in het park kijken…”
“…maar ook bij de winkel.”

“Een lieve vrouw uit Bosnië.
Ze helpt veel mensen.”
“En toen vroeg ik…”
“Heet ze toevallig Leyla?”
“En de kinderen zeiden: ja!”
“Dus zei ik: neem me mee.”

Hij kijkt me aan.
“Leyla… ken je mij écht niet meer?”
En eerlijk…
ik probeer.
Maar in de voorbije zes jaar…
heb ik duizenden mensen ontmoet.
Van Duinkerke…
tot Brussel.
Van kampen…
tot kraakpanden.
Je kan niet iedereen onthouden.
Hoe graag je dat ook zou willen.

En dan begint hij namen te noemen.
Habib.
Abdullah.
En dan…
de naam van W.
Ik kijk hem aan.
Verbaasd.
En dan zegt hij:
“Leyla…”
“Ik sliep op straat.”
“In de tentjes.”
“In de kraakpanden.”
“Samen met al die jongens.”
“En jij kwam.”
“Met kleding.”
“Met eten.”
“Met hoop.”

Zijn ogen worden vochtig.
En dan zegt hij woorden
die ik nooit meer vergeet.

“Dankzij jou…”
“…hebben wij het geloof in de mensheid niet verloren.”
“Dankzij jou hadden we hoop.”
“Ik heb uiteindelijk papieren gekregen.”
“Ik werk.”
“En een jaar geleden…”
“…heb ik eindelijk mijn gezin naar hier kunnen brengen.”

Ik stond daar.
Geen woorden.
Echt geen woorden.
Omdat je op zo’n moment beseft…
je weet nooit
welk klein gebaar
voor iemand… alles geweest is.
En dan zegt hij:
“Leyla…”
“Op een dag wil ik
dat jij, samen met al je collega’s…”
“…bij ons thuis komt eten.”
“Dat zou mij zoveel plezier doen.”
“Om eindelijk iets terug te kunnen doen.”

En daar…
was de cirkel rond.
Van een tent.
Naar een thuis.
Van overleven…
naar leven.

Maar de dag…
was nog lang niet voorbij.
Om 18u…
staat alles weer binnen.
Alles opgeruimd.
Alles opgeborgen.
Mario, Amina en ik
zitten eindelijk even in de warme huiskamer.
Gewoon… bijkomen.
Even niets.
Of dat denken we toch.

Want dan…
wordt er geklopt.
G.
“Ben ik te laat?”
“Kom maar binnen,” zeg ik.
“Ik zoek eigenlijk alleen een jas…”
Maar zoals zo vaak…
blijft ze.

Gewoon gezellig mee zitten.
Er zijn nog hotdogs over.
Dus ik maak er een paar klaar.
Eentje om nu op te eten.
Eentje om mee te nemen.
Kleine dingen.
Grote betekenis.

Even later…
hard geklop op de deur.
Het is A.
Helemaal buiten adem.
In de war.
In rush.
Zoals altijd… maar vandaag nog meer.

“Leyla… ik heb een trui nodig…
ik heb een propere broek nodig…
ik heb het koud…”
Ze draagt een zijde kleedje.
En ik zie het meteen.
Bloedspatten.

“Wat is er gebeurd?”
“Ja… M heeft me weer in elkaar geslagen.”
En dan zegt ze…
“Maar deze keer ben ik echt weg.
Echt.”
“Ik moet weer aan mijn schouder geopereerd worden…”
“De vierde keer.”

En even wordt het stil.
Zelfs in alle chaos.

“Ik heb honger,” zegt ze.
Dus ook voor haar…
maak ik een hotdog klaar.
Maar zelfs tijdens het eten…
blijft ze opgejaagd.
Alles moet snel.
Alles tegelijk.
Altijd klaar om weer weg te lopen.

En dan…
staat er iemand voor de deur.
M.
Mario doet open.
En zegt rustig:
“Ze is hier niet.”
Maar A beslist om naar buiten te gaan.…
loopt gewoon achter hem aan.
Die spanning…
die voel je meteen.

En midden in dat alles…
zit G.
Rustig.
In de zetel.
Alsof er niets aan de hand is.
Ze laat Mario en Amina
wat dingen op haar gsm zien.
Heeft ze vandaag iets nodig?
Nee.
Geen jas.
Geen schoenen.
Geen rugzak.
Alleen…
geborgenheid.
Een babbeltje.
Een plek
waar ze even niet hoeft te vechten.

Om 21u…
kijk ik rond.
En zeg ik:
“Mannen… ik ben hier sinds 8u15 deze ochtend…”
“Ik zou nu echt graag naar huis willen.”

En zo…
sluiten we de avond af.
Moe.
Leeg.
En toch…
meer dan ooit gevuld.

❤️ Dank aan al onze vrijwilligers.
Aan iedereen die hielp sorteren, opbouwen, afbouwen, dragen, lachen, luisteren.
Dank aan iedereen die vandaag kwam steunen.
En dank aan het leven…
voor die ene papa…
die ons vandaag liet voelen
dat hoop soms echt wint.

Dom Srca.
Waar sommige mensen binnenkomen voor een jas…
maar blijven voor een thuis.

❤️Vandaag bij Dom Srca

14/05/2026

Vandaag bij Dom Srca 09/05

Juist op het moment
dat we tijdens de vrijwilligersvergadering bezig zijn

met de vraag:
“Wat doen we met de zaterdagen?”
“Blijven we open?”
“Is het de moeite?”
Omdat het vaak rustig is…
maar we toch beloofd hadden om het een paar weken eerlijk te testen…
…krijgen we vandaag alweer ons antwoord.

Niet op papier.
Niet in cijfers.
Maar in mensen.

Vandaag zien we een 25-tal mensen.
En tussen hen…
vijf kindjes uit de buurt.
Nog maar één jaar in België.
Wanneer ze onze warme huiskamer binnenkomen…
doen ze spontaan hun schoenen uit.

Waarom?
Omdat er een tapijt ligt.
Omdat er zetels staan.
Omdat het hen…
aan thuis doet denken.
En eerlijk…
dan moet ik even slikken.

Ze gaan liggen.
Zitten.
Spelen.
Met het speelgoedwinkeltje.
Lachen.
Rennen.
Doen alsof ze klantjes zijn.

Eten chips.
Drinken frisdrank.
Want de drankenhal was weer gul.
Opnieuw.
Een halve bus vol drinken.
Chips.

En dan is het hier…
feest.
Niet alleen voor de kinderen.
Voor iedereen.
Want soms…
kan iets zo klein
een ruimte helemaal doen leven.

Een koppel dat geregeld langskomt,
altijd rustig…
bijna onzichtbaar…
komt vandaag opnieuw binnen.
Ze kiezen een outfit.

Want vandaag mogen ze in Kamiano gaan do**hen.
Maar dan vragen ze zacht:
“Leyla… heb je misschien een beetje waspoeder?
Anders kunnen we onze kleren niet wassen…”
En daar breekt weer iets.

Gelukkig had iemand een zak gebracht.
Ik geef wat mee.
En de vrouw kijkt naar dat kleine zakje
alsof het goud is.
“Hmm… mijn kleren gaan weer lekker ruiken…”
En ze glimlacht.
Zo puur.
Zo echt.
Alsof waardigheid soms gewoon…
naar waspoeder ruikt.

Vandaag is ook echt een geefdag.
Een auto stopt voor de deur.
Vijf zakken.
Vol.
De vrouw is helemaal uit Mechelen gekomen.
Gewoon… om te geven.
Dank je wel.
Even later…
nog een auto.
En dan…
een koppel uit de buurt.
Ook weer twee zakken vol kleding.
En ik denk alleen maar:
wat zijn er toch nog mooie mensen.

Zoals gewoonlijk…
laadt Abu vandaag weer zijn powerbank op.
Drie keer per week.
Het is routine geworden.
Zijn vaste plekje.
Zijn vaste koffie.
Zijn vaste rustpunt.

Net als hij wil vertrekken
en zijn powerbank komt ophalen…
vraag ik:
“Wil je nog iets drinken?”
“Thee,” zegt hij.
Ik sta op
om water op te zetten.
En dan…
haalt hij zelf zijn beker boven.

Kijkt me aan.
En zegt glimlachend:
“I already took it…
I get used to it.”
En eerlijk…
mijn hart smelt.
Want dat betekent maar één ding.
Hij voelt zich hier thuis.

De kinderen uit de buurt…
hebben zich ondertussen helemaal geïnstalleerd.
Misschien soms wat luid.
Misschien soms wat wild.
Maar kom…
het zijn kinderen.
En kinderen moeten kind mogen zijn.

Mario betrekt hen zelfs mee.
“Kom, helpen opruimen.”
En wat gebeurt er?
Iedereen helpt.
Iedereen pakt aan.
Iedereen hoort erbij.
En dat…
dat is zo mooi om te zien.

Officieel sluiten we om 16u.
Maar zoals zo vaak…
eindigt de dag daar niet.
Want Dom Srca…
sluit niet echt.

Niet als G nog even binnen springt.
Niet als A nog even “iets kleins” nodig heeft.
Binnen.
Buiten.
Binnen.
Buiten.
Maar dat verhaal…
komt nog.

❤️ En bij deze opnieuw een warme oproep…
We blijven dringend zoeken naar:
👕 Mannenkleding
🎒 Rugzakken
👟 Schoenen
🧦 Sokken
🩲 Ondergoed
🧴 Hygiëneproducten
🧽 Schoonmaakproducten
🫧 Waspoeder

Zodat mensen niet alleen propere kleren hebben…
maar ook hun waardigheid.

En mocht je eens langs de apotheek gaan…
Staaltjes van gezichtscrème zijn ook meer dan welkom.
Want ja…
ook vrouwen op straat willen zich soms gewoon even…
mooi voelen.

Dom Srca is geen plek waar mensen enkel komen halen.
Het is een plek
waar kinderen weer kind mogen zijn…
waar iemand trots is op proper ruikende kleren…
en waar zelfs een opgeladen powerbank
kan voelen als thuiskomen. ❤️

14/05/2026

Vandaag bij Dom Srca 07/05

Ik kon de voorbije dagen niet schrijven.
Niet omdat er niets te vertellen was…
Maar omdat het leven hier soms sneller gaat
dan woorden kunnen volgen.
Het was weer druk.
Intens.
Vol.

Vandaag zien we iets minder mensen dan gewoonlijk.
Een 40-tal.
Voor sommigen klinkt dat misschien “rustig”…
Maar bij Dom Srca
is geen enkele dag echt rustig.

Een man wandelt binnen.
Geen kleding.
Geen schoenen.
Hij kijkt me aan en zegt:
“Ik zoek hulp… om mijn elektriciteitsrekening te betalen.”

En eerlijk…
Dat zijn momenten die pijn doen.
Want soms wil je zo graag “ja” zeggen.
Maar soms…
kan dat gewoon niet.
Wij moeten zelf elke maand puzzelen.
Rekenen.
Schuiven.
Hopen dat alles betaald geraakt.

Dus vandaag moest ik zeggen:
“Het spijt me…
ik zou willen dat ik kon helpen.”
En dat blijft hangen.
Want armoede…
komt in zoveel vormen.

Ondertussen voelt het hier vredig.
Mario loopt hier rond.
D is er ook. Zoals altijd.
En Gerard…
Ja, Gerard.
Die blijft maar heen en weer lopen.
Hier iets dragen.
Daar iemand helpen.
Een koffie zetten.
Een deur openen.
Soms vraag ik me af
of hij ooit echt stilzit.

Dan komt Inge even piepen.
Gewoon even hallo zeggen.
Ook dat doet deugd.
Dat mensen zomaar binnenspringen.
Niet omdat ze iets nodig hebben…
Maar gewoon omdat Dom Srca ondertussen
ook een beetje “thuis” geworden is.

En dan…
een man op de fiets.
Hij stopt.
Twijfelt.
Komt even binnen in de warme huiskamer.
Kijkt rond.
Draait zich weer om.
En wil alweer vertrekken.
Ik hou hem even tegen.

“Alles oké?”
Hij kijkt wat beschaamd naar beneden.
“Ik zou eigenlijk graag ergens een koffietje drinken…
maar deze maand is het financieel moeilijk.
Ik was wat aan het rondkijken…”
Mijn hart breekt even.

Ik glimlach.
“Dan ben je op de juiste plek.
Hier hoef je niet te zoeken.
Hier mag je gewoon zitten.
Hier mag je gewoon koffie drinken.”
En langzaam…
zie ik zijn schouders ontspannen.
Soms is het niet de koffie die mensen nodig hebben.
Soms is het gewoon…
niet moeten uitleggen waarom.

En alsof de dag nog niet lang genoeg was…
hebben we om 18u ook nog vrijwilligersvergadering.
Praten.
Plannen.
Dromen.
Over de winkel.
Over de warme huiskamer.
Over Wereld op je Bord.
Over alles wat nog komt.

Het wordt laat.
Heel laat.
En pas rond 20u…
kom ik thuis.
Moe.
Maar ook dankbaar.
Want hoe zwaar sommige dagen ook zijn…
je voelt dat we dit samen dragen.

Dom Srca is soms chaos.
Soms stilte.
Soms vermoeidheid.
Maar altijd…
een plek waar iemand mag binnenkomen
zonder eerst zijn portemonnee te moeten openen. ❤️