02/01/2026
Getuigenis van Lieve Soens in De nonnen maakte veel los bij andere slachtoffers
Vandaag verscheen in De Morgen opnieuw een indringend artikel over het voormalig moederhuis Tamar in Lommel. ‘De nonnen’ getuige Lieve Soens getuigt over wat haar als pasgeboren baby is aangedaan door de zusters van Tamar in Lommel: ontvoering, mensenhandel en adoptiefraude. Maar vooral getuigt zij over iets wat vandaag nog steeds voortduurt: niet geloofd worden.
Lieve Soens is een bijzonder krachtige en moedige getuige van de misstanden rond moederhuis Tamar. Al jaren blijft zij aandacht vragen voor het onrecht dat haar, en zovele andere overlevers, is aangedaan. Ze doet dat niet alleen voor zichzelf, maar voor alle slachtoffers: moeders, kinderen en de generaties die volgen.
Dit is geen alleenstaand verhaal
Wat Lieve meemaakte, is geen uitzondering. Slachtoffers van Tamar Lommel, maar ook van andere Belgische moederhuizen, hebben zich al ontelbare keren uitgesproken: in dossiers, klachten, gesprekken, podcasts en documentaires. Het probleem is niet dat er niet gesproken werd. Het probleem is dat er niet geluisterd wordt.
De documentaire De nonnen en de podcast Kinderen van de kerk brachten geen onbekende realiteit aan het licht, maar maakten bestaande getuigenissen zichtbaar en maakten duidelijk dat de misstanden ernstiger waren dan eerder gedacht. Ze toonden hoe structureel en gewelddadig de misstanden rond Tamar waren en hoe diep de impact reikt. Pas na deze getuigenissen durfden andere slachtoffers zich te melden. Dat alleen al zegt genoeg.
Getuigen is geen vrijblijvende daad
Blijven getuigen vraagt een zware tol. Lieve vangt vandaag verhalen op van lotgenoten die zelf niet (meer) durven spreken. Ze draagt niet alleen haar eigen geschiedenis, maar ook die van anderen. Dat zij bij een eerste poging tot aangifte werd uitgelachen en weggezet als “fantast”, toont hoe diep het structurele ongeloof tegenover Tamar slachtoffers nog altijd zit. Dit is geen afgesloten verleden. Dit gebeurt nu.
Erkenning is geen gunst
Slachtoffers vragen geen medelijden en geen sensatie.
Wat zij vragen, is erkenning.
Dat kerkelijke en maatschappelijke verantwoordelijken eindelijk ondubbelzinnig zeggen:
“Wij geloven jullie. Jullie verhalen zijn waar. Wat jullie is aangedaan, was onrecht.”
Zolang die erkenning uitblijft, werkt het trauma door. Niet alleen bij de slachtoffers zelf, maar ook bij hun kinderen en kleinkinderen.
Onze boodschap
Lieve Soens staat niet alleen.
Haar verhaal is geen uitzondering.
Slachtoffers hebben zich al lang uitgesproken.
Het is tijd dat er eindelijk écht wordt geluisterd.
Naar Lieve.
Naar Elise.
Naar Peter.
En naar alle slachtoffers van de Belgische moederhuizen en de gedwongen adopties.
Blijven zwijgen is een keuze.
Blijven wegkijken is laf.
Blijven getuigen, zoals Lieve doet, is pure kracht.
Lees het artikel hier:
https://www.tamarlommel.be/blog-post/getuigenis-van-lieve-soens-in-de-nonnen-maakte-veel-los-bij-andere-slachtoffers/
