08/08/2026
Per non dimenticare, Antifascis* sempre!
𝐌𝐀𝐑𝐂𝐈𝐍𝐄𝐋𝐋𝐄
IT/FR/NL
Oggi e domani, al 𝐁𝐨𝐢𝐬 𝐝𝐮 𝐂𝐚𝐳𝐢𝐞𝐫, si svolgono le commemorazioni ufficiali del 𝟕𝟎° 𝐚𝐧𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐚𝐫𝐢𝐨 𝐝𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐭𝐫𝐚𝐠𝐞𝐝𝐢𝐚 𝐝𝐢 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞, alla presenza, tra gli altri, del Presidente del Senato 𝐈𝐠𝐧𝐚𝐳𝐢𝐨 𝐋𝐚 𝐑𝐮𝐬𝐬𝐚 e della vicepresidente del Parlamento europeo 𝐀𝐧𝐭𝐨𝐧𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐒𝐛𝐞𝐫𝐧𝐚.
Questa mattina alcuni militanti antifascisti hanno voluto manifestare contro la loro presenza, 𝐢𝐧 𝐪𝐮𝐚𝐧𝐭𝐨 𝐧𝐞𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐢.
Secondo quanto riportato da Le Soir, la polizia di Charleroi è intervenuta in maniera muscolosa all'ingresso del Bois du Cazier, confiscando uno striscione e alcuni manifesti e chiedendo ai militanti presenti di lasciare il sito.
Durante la manifestazione ufficiale, poi, i compagni e le compagne del sindacato FGTB si sono girati in segno di protesta durante il discorso di La Russa.
𝐀 𝐭𝐮𝐭𝐭𝐞 𝐞 𝐭𝐮𝐭𝐭𝐢 𝐥𝐨𝐫𝐨 𝐯𝐚 𝐥𝐚 𝐧𝐨𝐬𝐭𝐫𝐚 𝐬𝐨𝐥𝐢𝐝𝐚𝐫𝐢𝐞𝐭𝐚̀.
Perché protestare oggi non significa mancare di rispetto alle vittime di Marcinelle. Significa, al contrario, prenderne sul serio la memoria.
Tra gli italiani che arrivarono nelle miniere belghe dopo la guerra c'erano infatti anche 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐠𝐢𝐚𝐧𝐢, 𝐮𝐨𝐦𝐢𝐧𝐢 𝐜𝐡𝐞 𝐚𝐯𝐞𝐯𝐚𝐧𝐨 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐮𝐭𝐨 𝐢𝐥 𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐦𝐨 𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐢𝐛𝐮𝐢𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐥𝐚 𝐋𝐢𝐛𝐞𝐫𝐚𝐳𝐢𝐨𝐧𝐞 𝐝𝐞𝐥𝐥'𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚.
Uno di loro era 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚, 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐠𝐢𝐚𝐧𝐨 𝐭𝐨𝐬𝐜𝐚𝐧𝐨. Dopo aver combattuto il fascismo, si trovò davanti a un'Italia povera, incapace di offrirgli lavoro e prospettive dignitose. Fu costretto a emigrare in Belgio e a scendere nelle miniere del Bois du Cazier. 𝐋'𝟖 𝐚𝐠𝐨𝐬𝐭𝐨 𝟏𝟗𝟓𝟔 𝐦𝐨𝐫𝐢̀ 𝐚 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐢𝐞𝐦𝐞 𝐚𝐝 𝐚𝐥𝐭𝐫𝐢 𝟐𝟔𝟏 𝐥𝐚𝐯𝐨𝐫𝐚𝐭𝐨𝐫𝐢.
E non era il solo partigiano legato a questa storia.
C'era anche 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨, 𝐠𝐢𝐨𝐯𝐚𝐧𝐢𝐬𝐬𝐢𝐦𝐨 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐞𝐧𝐭𝐞 𝐝𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐁𝐫𝐢𝐠𝐚𝐭𝐚 𝐌𝐚𝐢𝐞𝐥𝐥𝐚, che aveva contribuito alla Liberazione di Bologna e che, emigrato in Belgio, l'8 agosto 1956 scese nell'inferno della miniera per salvare tre compagni. Lottò poi per tutta la vita per preservare la memoria di quella tragedia e impedire che il Bois du Cazier venisse trasformato in un centro commerciale.
𝐏𝐞𝐫 𝐪𝐮𝐞𝐬𝐭𝐨 𝐥𝐚 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐝𝐢 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐧𝐨𝐧 𝐩𝐮𝐨̀ 𝐞𝐬𝐬𝐞𝐫𝐞 𝐫𝐢𝐝𝐨𝐭𝐭𝐚 𝐚 𝐮𝐧 𝐫𝐢𝐭𝐨 𝐢𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐳𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥𝐞 𝐬𝐯𝐮𝐨𝐭𝐚𝐭𝐨 𝐝𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐩𝐫𝐨𝐩𝐫𝐢𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚.
𝐄̀ 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐝𝐞𝐥 𝐥𝐚𝐯𝐨𝐫𝐨 𝐞 𝐝𝐞𝐥𝐥'𝐞𝐦𝐢𝐠𝐫𝐚𝐳𝐢𝐨𝐧𝐞.
𝐄̀ 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐝𝐞𝐥𝐥𝐨 𝐬𝐟𝐫𝐮𝐭𝐭𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭𝐨 𝐞 𝐝𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐝𝐢𝐠𝐧𝐢𝐭𝐚̀.
𝐄𝐝 𝐞̀ 𝐚𝐧𝐜𝐡𝐞 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐚𝐧𝐭𝐢𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐚.
Chi aveva combattuto contro fascisti, n***sti e repubblichini non poteva immaginare che, ottant'anni dopo, esponenti politici provenienti da quella tradizione sarebbero stati chiamati a rappresentare ufficialmente l'Italia nel luogo in cui alcuni di quei partigiani morirono.
𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐬𝐭𝐚𝐫𝐞 𝐪𝐮𝐞𝐬𝐭𝐚 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐞𝐧𝐳𝐚 𝐞̀ 𝐝𝐮𝐧𝐪𝐮𝐞 𝐥𝐞𝐠𝐢𝐭𝐭𝐢𝐦𝐨.
Lo è ancora di più mentre, in Patria, si continua a indebolire le tutele e a smantellare lo stato sociale, senza riuscire a garantire a un'intera generazione salari e prospettive tali da rendere l'emigrazione una scelta e non una necessità.
𝐎𝐭𝐭𝐚𝐧𝐭'𝐚𝐧𝐧𝐢 𝐝𝐨𝐩𝐨 𝐠𝐥𝐢 𝐚𝐜𝐜𝐨𝐫𝐝𝐢 𝐮𝐨𝐦𝐨-𝐜𝐚𝐫𝐛𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐫𝐚 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚 𝐞 𝐁𝐞𝐥𝐠𝐢𝐨, come ben sottolineato dall'ultimo rapporto Filef Nuova Emigrazione - Belgio, 𝐢𝐥 𝐝𝐢𝐫𝐢𝐭𝐭𝐨 𝐚 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐫𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐚 𝐭𝐫𝐨𝐩𝐩𝐨 𝐬𝐩𝐞𝐬𝐬𝐨 𝐚 𝐜𝐨𝐢𝐧𝐜𝐢𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐜𝐨𝐧 𝐥𝐚 𝐧𝐞𝐜𝐞𝐬𝐬𝐢𝐭𝐚̀ 𝐝𝐢 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐫𝐞.
𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐬𝐭𝐚𝐫𝐞 𝐩𝐚𝐜𝐢𝐟𝐢𝐜𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭𝐞 𝐢 𝐧𝐞𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐢 𝐚𝐥 𝐠𝐨𝐯𝐞𝐫𝐧𝐨 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢 𝐚 𝐪𝐮𝐞𝐬𝐭𝐚 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐚𝐳𝐢𝐨𝐧𝐞 𝐬𝐢𝐠𝐧𝐢𝐟𝐢𝐜𝐚 𝐞𝐬𝐞𝐫𝐜𝐢𝐭𝐚𝐫𝐞 𝐩𝐫𝐨𝐩𝐫𝐢𝐨 𝐪𝐮𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐥𝐢𝐛𝐞𝐫𝐭𝐚̀ 𝐩𝐞𝐫 𝐥𝐚 𝐪𝐮𝐚𝐥𝐞 𝐮𝐨𝐦𝐢𝐧𝐢 𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚 𝐞 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨 𝐚𝐯𝐞𝐯𝐚𝐧𝐨 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐮𝐭𝐨.
𝐔𝐧𝐨 𝐬𝐭𝐫𝐢𝐬𝐜𝐢𝐨𝐧𝐞, 𝐧𝐞𝐥𝐥𝐚 𝐝𝐞𝐦𝐨𝐜𝐫𝐚𝐭𝐢𝐜𝐢𝐬𝐬𝐢𝐦𝐚 𝐄𝐮𝐫𝐨𝐩𝐚 𝐝𝐢 𝐨𝐠𝐠𝐢, 𝐬𝐢 𝐩𝐮𝐨̀ 𝐩𝐮𝐫𝐭𝐫𝐨𝐩𝐩𝐨 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐢𝐬𝐜𝐚𝐫𝐞. 𝐋𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚, 𝐩𝐞𝐫 𝐟𝐨𝐫𝐭𝐮𝐧𝐚, 𝐚𝐧𝐜𝐨𝐫𝐚 𝐧𝐨. ✊🔻
***
Aujourd’hui et demain, au 𝐁𝐨𝐢𝐬 𝐝𝐮 𝐂𝐚𝐳𝐢𝐞𝐫, se déroulent les commémorations officielles du 𝟕𝟎𝐞 𝐚𝐧𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐚𝐢𝐫𝐞 𝐝𝐞 𝐥𝐚 𝐜𝐚𝐭𝐚𝐬𝐭𝐫𝐨𝐩𝐡𝐞 𝐝𝐞 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞, en présence, entre autres, du président du Sénat Ignazio 𝐋𝐚 𝐑𝐮𝐬𝐬𝐚 et de la vice-présidente du Parlement européen Antonella 𝐒𝐛𝐞𝐫𝐧𝐚.
Ce matin, quelques militants antifascistes ont voulu manifester contre leur présence, 𝐞𝐧 𝐭𝐚𝐧𝐭 𝐪𝐮𝐞 𝐧𝐞́𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐞𝐬.
Selon Le Soir, la police de Charleroi est intervenue de manière musclée à l’entrée du Bois du Cazier, confisquant une banderole et plusieurs affiches et demandant aux militants présents de quitter le site.
Lors de la commémoration officielle, les camarades de la FGTB se sont ensuite retournés en signe de protestation pendant le discours d’Ignazio La Russa.
𝐀̀ 𝐭𝐨𝐮𝐭𝐞𝐬 𝐞𝐭 𝐚̀ 𝐭𝐨𝐮𝐬, 𝐧𝐨𝐮𝐬 𝐞𝐱𝐩𝐫𝐢𝐦𝐨𝐧𝐬 𝐧𝐨𝐭𝐫𝐞 𝐬𝐨𝐥𝐢𝐝𝐚𝐫𝐢𝐭𝐞́.
Car protester aujourd’hui ne signifie pas manquer de respect aux victimes de Marcinelle. Cela signifie, au contraire, prendre leur mémoire au sérieux.
Parmi les Italiens arrivés après la guerre pour travailler dans les mines belges, il y avait en effet aussi des 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐬𝐚𝐧𝐬, 𝐝𝐞𝐬 𝐡𝐨𝐦𝐦𝐞𝐬 𝐪𝐮𝐢 𝐚𝐯𝐚𝐢𝐞𝐧𝐭 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐮 𝐥𝐞 𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐦𝐞 𝐞𝐭 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐢𝐛𝐮𝐞́ 𝐚̀ 𝐥𝐚 𝐋𝐢𝐛𝐞́𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐝𝐞 𝐥’𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐞.
L’un d’eux était 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚, 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐬𝐚𝐧 𝐭𝐨𝐬𝐜𝐚𝐧. Après avoir combattu le fascisme, il se retrouva face à une Italie pauvre, incapable de lui offrir du travail et des perspectives dignes. Contraint d’émigrer en Belgique et de descendre dans les mines du Bois du Cazier, 𝐢𝐥 𝐦𝐨𝐮𝐫𝐮𝐭 𝐚̀ 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐥𝐞 𝟖 𝐚𝐨𝐮̂𝐭 𝟏𝟗𝟓𝟔, 𝐚𝐯𝐞𝐜 𝟐𝟔𝟏 𝐚𝐮𝐭𝐫𝐞𝐬 𝐭𝐫𝐚𝐯𝐚𝐢𝐥𝐥𝐞𝐮𝐫𝐬.
Et il ne fut pas le seul partisan lié à cette histoire.
Il y avait aussi 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨, 𝐭𝐫𝐞̀𝐬 𝐣𝐞𝐮𝐧𝐞 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐚𝐧𝐭 𝐝𝐞 𝐥𝐚 𝐁𝐫𝐢𝐠𝐚𝐝𝐞 𝐌𝐚𝐢𝐞𝐥𝐥𝐚, qui avait contribué à la libération de Bologne et qui, après avoir émigré en Belgique, descendit le 8 août 1956 dans l’enfer de la mine pour sauver trois de ses camarades. Il se battit ensuite toute sa vie pour préserver la mémoire de cette tragédie et empêcher que le Bois du Cazier ne soit transformé en centre commercial.
𝐂’𝐞𝐬𝐭 𝐩𝐨𝐮𝐫𝐪𝐮𝐨𝐢 𝐥𝐚 𝐦𝐞́𝐦𝐨𝐢𝐫𝐞 𝐝𝐞 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐧𝐞 𝐩𝐞𝐮𝐭 𝐞̂𝐭𝐫𝐞 𝐫𝐞́𝐝𝐮𝐢𝐭𝐞 𝐚̀ 𝐮𝐧 𝐫𝐢𝐭𝐮𝐞𝐥 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐧𝐞𝐥 𝐯𝐢𝐝𝐞́ 𝐝𝐞 𝐬𝐨𝐧 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐢𝐫𝐞.
𝐂’𝐞𝐬𝐭 𝐥𝐚 𝐦𝐞́𝐦𝐨𝐢𝐫𝐞 𝐝𝐮 𝐭𝐫𝐚𝐯𝐚𝐢𝐥 𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐥’𝐞́𝐦𝐢𝐠𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧.
𝐂’𝐞𝐬𝐭 𝐥𝐚 𝐦𝐞́𝐦𝐨𝐢𝐫𝐞 𝐝𝐞 𝐥’𝐞𝐱𝐩𝐥𝐨𝐢𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐥𝐚 𝐝𝐢𝐠𝐧𝐢𝐭𝐞́.
𝐄𝐭 𝐜’𝐞𝐬𝐭 𝐚𝐮𝐬𝐬𝐢 𝐮𝐧𝐞 𝐦𝐞́𝐦𝐨𝐢𝐫𝐞 𝐚𝐧𝐭𝐢𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐞.
Ceux qui avaient combattu les fascistes, les n***s et les miliciens de la République de Salò ne pouvaient imaginer que, quatre-vingts ans plus t**d, des responsables politiques issus de cette tradition seraient appelés à représenter officiellement l’Italie dans le lieu même où certains de ces partisans sont morts.
𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐜𝐞𝐭𝐭𝐞 𝐩𝐫𝐞́𝐬𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐞𝐬𝐭 𝐝𝐨𝐧𝐜 𝐥𝐞́𝐠𝐢𝐭𝐢𝐦𝐞.
D’autant plus qu’en Italie, on continue d’affaiblir les protections sociales et de démanteler l’État social, sans parvenir à garantir à toute une génération des salaires et des perspectives qui feraient de l’émigration un choix plutôt qu’une nécessité.
𝐐𝐮𝐚𝐭𝐫𝐞-𝐯𝐢𝐧𝐠𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐬 𝐚𝐩𝐫𝐞̀𝐬 𝐥𝐞𝐬 𝐚𝐜𝐜𝐨𝐫𝐝𝐬 « 𝐡𝐨𝐦𝐦𝐞𝐬 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐞 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐛𝐨𝐧 » 𝐞𝐧𝐭𝐫𝐞 𝐥’𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐞 𝐞𝐭 𝐥𝐚 𝐁𝐞𝐥𝐠𝐢𝐪𝐮𝐞, comme le souligne très justement le dernier rapport de la Filef Nuova Emigrazione - Belgio, 𝐥𝐞 𝐝𝐫𝐨𝐢𝐭 𝐝𝐞 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐫 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞 𝐭𝐫𝐨𝐩 𝐬𝐨𝐮𝐯𝐞𝐧𝐭 𝐚̀ 𝐬𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐨𝐧𝐝𝐫𝐞 𝐚𝐯𝐞𝐜 𝐥𝐚 𝐧𝐞́𝐜𝐞𝐬𝐬𝐢𝐭𝐞́ 𝐝𝐞 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐫.
𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐩𝐚𝐜𝐢𝐟𝐢𝐪𝐮𝐞𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐥𝐚 𝐩𝐫𝐞́𝐬𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐝𝐞𝐬 𝐧𝐞́𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐞𝐬 𝐚𝐮 𝐩𝐨𝐮𝐯𝐨𝐢𝐫 𝐥𝐨𝐫𝐬 𝐝𝐞 𝐜𝐞𝐭𝐭𝐞 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞́𝐦𝐨𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐜’𝐞𝐬𝐭 𝐞𝐱𝐞𝐫𝐜𝐞𝐫 𝐩𝐫𝐞́𝐜𝐢𝐬𝐞́𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐜𝐞𝐭𝐭𝐞 𝐥𝐢𝐛𝐞𝐫𝐭𝐞́ 𝐩𝐨𝐮𝐫 𝐥𝐚𝐪𝐮𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐝𝐞𝐬 𝐡𝐨𝐦𝐦𝐞𝐬 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚 𝐞𝐭 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨 𝐚𝐯𝐚𝐢𝐞𝐧𝐭 𝐜𝐨𝐦𝐛𝐚𝐭𝐭𝐮.
𝐃𝐚𝐧𝐬 𝐥’𝐄𝐮𝐫𝐨𝐩𝐞 𝐬𝐢 𝐝𝐞́𝐦𝐨𝐜𝐫𝐚𝐭𝐢𝐪𝐮𝐞 𝐝’𝐚𝐮𝐣𝐨𝐮𝐫𝐝’𝐡𝐮𝐢, 𝐨𝐧 𝐩𝐞𝐮𝐭 𝐦𝐚𝐥𝐡𝐞𝐮𝐫𝐞𝐮𝐬𝐞𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐢𝐬𝐪𝐮𝐞𝐫 𝐮𝐧𝐞 𝐛𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐨𝐥𝐞. 𝐋’𝐇𝐢𝐬𝐭𝐨𝐢𝐫𝐞, 𝐡𝐞𝐮𝐫𝐞𝐮𝐬𝐞𝐦𝐞𝐧𝐭, 𝐩𝐚𝐬 𝐞𝐧𝐜𝐨𝐫𝐞. ✊🔻
***
Vandaag en morgen vinden in 𝐁𝐨𝐢𝐬 𝐝𝐮 𝐂𝐚𝐳𝐢𝐞𝐫 de officiële herdenkingen plaats van de 𝟕𝟎𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐣𝐚𝐚𝐫𝐝𝐚𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐦𝐢𝐣𝐧𝐫𝐚𝐦𝐩 𝐯𝐚𝐧 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞, in aanwezigheid van onder anderen de voorzitter van de Senaat Ignazio 𝐋𝐚 𝐑𝐮𝐬𝐬𝐚 en de ondervoorzitter van het Europees Parlement Antonella 𝐒𝐛𝐞𝐫𝐧𝐚.
Vanmorgen wilden enkele antifascistische militanten protesteren tegen hun aanwezigheid, 𝐚𝐥𝐬 𝐧𝐞𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐞𝐧.
Tijdens de officiële herdenking draaiden de kameraden van het ABVV zich vervolgens om uit protest tijdens de toespraak van Ignazio La Russa.
𝐀𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐭𝐮𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐣 𝐨𝐧𝐳𝐞 𝐬𝐨𝐥𝐢𝐝𝐚𝐫𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭.
Want vandaag protesteren betekent niet dat men geen respect heeft voor de slachtoffers van Marcinelle. Integendeel: het betekent dat we hun herinnering ernstig nemen.
Onder de Italianen die na de oorlog naar België kwamen om in de mijnen te werken, waren er ook 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐳𝐚𝐧𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐦𝐞 𝐡𝐚𝐝𝐝𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐝𝐝𝐞𝐧 𝐛𝐢𝐣𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐁𝐞𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐞̈.
Een van hen was 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚, 𝐞𝐞𝐧 𝐓𝐨𝐬𝐜𝐚𝐚𝐧𝐬𝐞 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐳𝐚𝐚𝐧. Nadat hij tegen het fascisme had gevochten, kwam hij terecht in een arm Italië dat hem geen werk en geen waardige toekomstperspectieven kon bieden. Hij werd gedwongen naar België te emigreren en in de mijnen van Bois du Cazier af te dalen. 𝐎𝐩 𝟖 𝐚𝐮𝐠𝐮𝐬𝐭𝐮𝐬 𝟏𝟗𝟓𝟔 𝐤𝐰𝐚𝐦 𝐡𝐢𝐣 𝐢𝐧 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐨𝐦 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧, 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝟐𝟔𝟏 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬.
En hij was niet de enige partizaan die deel uitmaakte van deze geschiedenis.
Er was ook 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨, 𝐞𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐞𝐫 𝐣𝐨𝐧𝐠𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐢𝐣𝐝𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐁𝐫𝐢𝐠𝐚𝐭𝐚 𝐌𝐚𝐢𝐞𝐥𝐥𝐚, die had bijgedragen aan de bevrijding van Bologna. Nadat ook hij naar België was geëmigreerd, daalde hij op 8 augustus 1956 af in de hel van de mijn om drie van zijn kameraden te redden. De rest van zijn leven streed hij ervoor de herinnering aan deze tragedie levend te houden en te voorkomen dat Bois du Cazier zou worden omgevormd tot een winkelcentrum.
𝐃𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐤𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐚𝐧 𝐌𝐚𝐫𝐜𝐢𝐧𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐫𝐞𝐝𝐮𝐜𝐞𝐞𝐫𝐝 𝐭𝐨𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐞𝐥 𝐫𝐢𝐭𝐮𝐞𝐞𝐥 𝐝𝐚𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐠𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐨𝐧𝐭𝐝𝐚𝐚𝐧.
𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐚𝐧 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝 𝐞𝐧 𝐞𝐦𝐢𝐠𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞.
𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐚𝐧 𝐮𝐢𝐭𝐛𝐮𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝.
𝐄𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐨𝐨𝐤 𝐚𝐧𝐭𝐢𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠.
Wie tegen fascisten, nazi’s en de milities van de Republiek van Salò had gevochten, kon zich niet voorstellen dat tachtig jaar later politici die uit die traditie voortkomen, officieel Italië zouden vertegenwoordigen op de plaats waar sommige van die partizanen zijn gestorven.
𝐏𝐫𝐨𝐭𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐧 𝐨𝐨𝐤 𝐥𝐞𝐠𝐢𝐭𝐢𝐞𝐦.
Des te meer omdat in Italië de sociale bescherming verder wordt verzwakt en de welvaartsstaat wordt afgebouwd, zonder dat men erin slaagt een hele generatie lonen en toekomstperspectieven te bieden die van emigratie een keuze maken in plaats van een noodzaak.
𝐓𝐚𝐜𝐡𝐭𝐢𝐠 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐚 𝐝𝐞 𝐚𝐤𝐤𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐭𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐞̈ 𝐞𝐧 𝐁𝐞𝐥𝐠𝐢𝐞̈ 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐛𝐢𝐣 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐬𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐞𝐧𝐤𝐨𝐨𝐥 𝐰𝐞𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐫𝐮𝐢𝐥𝐝, 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟𝐭, zoals het jongste rapport van Filef Nuova Emigrazione - Belgio terecht benadrukt, 𝐡𝐞𝐭 𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐚𝐥 𝐭𝐞 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐯𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐧𝐨𝐨𝐝𝐳𝐚𝐚𝐤 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧.
𝐕𝐫𝐞𝐞𝐝𝐳𝐚𝐚𝐦 𝐩𝐫𝐨𝐭𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐯𝐚𝐧 𝐧𝐞𝐨𝐟𝐚𝐬𝐜𝐢𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐝𝐞𝐧𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐛𝐞𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐭 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐝𝐢𝐞 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐮𝐢𝐭𝐨𝐞𝐟𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐄𝐧𝐫𝐢𝐜𝐨 𝐃𝐞𝐥 𝐆𝐮𝐚𝐬𝐭𝐚 𝐞𝐧 𝐒𝐢𝐥𝐯𝐢𝐨 𝐃𝐢 𝐋𝐮𝐳𝐢𝐨 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧.
𝐈𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐨 𝐳𝐨 𝐝𝐞𝐦𝐨𝐜𝐫𝐚𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐄𝐮𝐫𝐨𝐩𝐚 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐤𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐥𝐚𝐚𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐩𝐚𝐧𝐝𝐨𝐞𝐤 𝐢𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐥𝐚𝐠 𝐧𝐞𝐦𝐞𝐧. 𝐃𝐞 𝐠𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐢𝐬, 𝐠𝐞𝐥𝐮𝐤𝐤𝐢𝐠, 𝐧𝐨𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭.✊🔻Fgtb Charleroi Sud Hainaut