04/05/2026
Хитлерийн “Миний тэмцэл” номын хэсгээс…
Христийн сүмийн санваартнуудын гэрлэхгүй байх тангараг нь дараагийн үеийн залгамж болох санваартнуудыг үргэлж ард түмний өргөн олны дундаас сонгож авахад хүргэдэг. Тэдний энэхүү гэрлэхгүй байх зарчмын жинхэнэ ач холбогдлыг ихэнх хүмүүс огт ойлгодоггүй. Гэвч энэ л зүйл католик сүмд үлэмж хүчийг өгч, олон зуун жилийн турш эрч хүчтэй байлгаж ирсэн юм. Учир нь энэхүү сүнслэг “армийн” эгнээг үргэлж нийгмийн доод давхаргаас, ядаж л нийгмийн нэг хэсгээс тасралтгүй нөхөж байдаг тул сүм ард түмний сэтгэл хөдлөлийн мэдрэмжтэй үргэлж уялдаж, ард түмнээсээ байгалийн холбоогоо таслалгүй хадгалдаг төдийгүй зөвхөн олон түмний дунд оршдог эрч хүч, амьд хүчний эх булагт түшиглэж чаддаг. Ингэснээр энэ аварга байгууллага гайхалтай залуу хэвээр үлдэж, оюун санааны уян хатан байдал, төмөр мэт хүсэл зоригийг хадгалж чаддаг...
Яг энэ зарчмаар манай улс боловсролын тогтолцоогоор дамжуулан оюунлаг давхаргыг үргэлж нийгмийн дотроос, болбол бүр доороос шинэ цус, шинэ авьяастнуудаар нөхөн сэлбэх явдалд орших ёстой. Улс бүх иргэдийн дундаас байгалиас онцгой авьяастай, чадварлаг хүмүүсийг маш нарийн сонгож, нийгмийн үйл хэрэгт ашиглах ёстой. Учир нь улс төрийн зүтгэлтнүүд тодорхой анги, бүлгүүдийг тэжээхийн тулд оршин байдаггүй, харин тэдэнд оноогдсон үүргийг биелүүлэх гэж л оршдог. Энэ нь зөвхөн тухайн үүргийг гүйцэтгэх чадвартай, хүсэл зоригтой хүмүүсийг зарчмын хувьд бэлтгэж чадсан цагт л боломжтой болон хувирна. Энэ шаардлага зөвхөн төрийн албан тушаалд төдийгүй улс орны оюуны удирдлагын бүх салбарт хамаарна.
Ард түмний аугаа байхын нэгэн хүчин зүйл нь хамгийн авьяастай хүмүүсээ зөв салбарт бэлтгэж, үндэстнийхээ төлөө зүтгүүлэхэд оршино. Авьяас болон боломжийн хувьд яг адил түвшний хоёр ард түмэн өөр хоорондоо өрсөлдвөл, хамгийн шилдэг хүмүүсээ удирдлагадаа залж чадсан тал нь ялах бөгөөд, харин удирдах албан тушаал нь зөвхөн нийгмийн тодорхой бүлэг, анги давхаргыг тэжээх хэрэгсэл болж хувирсан ард түмэн хэзээд ялагддаг.
Жишээ нь, өндөр албан тушаалтны бяцхан хүү гарын ур дүйтэй байлаа гэж бодоход эцэг эхийн зүгээс түүнийг заавал гар урлаач болгохгүй байх магадлал маш өндөр. Энэ нь өнөөгийн гар ажиллагаат хөдөлмөрийг доогуур үнэлж буй нийтлэг хандлагатай шууд холбоотой. Иймээс хөдөлмөрийн талаарх үзэл санааг үндсээр нь өөрчлөх ёстой. Хэрэв шаардлагатай бол боловсролын салбарт олон зуун жилийг зарцуулаад ч хамаагүй биеийн хүчний хөдөлмөрийг доогуур үнэлэх буруу хандлагыг засах ёстой. Үндсэн зарчмаараа хүн ямар ажил хийж байгаа нь чухал биш, харин оноогдсон ажлыг хэр чанартай, ямар түвшинд гүйцэтгэж байгаагаар нь үнэлэх ёстой.
Өнөө цагт явуургүй сонины авьяасгүй нийтлэлч хүртэл ердөө л үзэг барьдаг учраас хамгийн ухаалаг нарийн мэргэжлийн ажилчнаас илүү үнэлэгдэж байна. Энэ буруу үнэлэмж нь байгалийн жам ёсонд байдаг зүйл биш, харин зориуд бий болгосон хиймэл зүйл бөгөөд урьд цагт ийм зүйл огт байгаагүй. Өнөөгийн энэ гаж нөхцөл байдал гагцхүү материаллаг үнэт зүйл давамгайлсан өвчтэй эринд л бий болсон үзэгдэл.
