Pan-Macedonian Association of Western Australia

28/05/2026

Cooking for joy, cooking for creativity, cooking to maintain our heritage ...and cooking to connect...that's what is about, with the STORIES 'segment, please follow the link below to view this lovely traditional Castellorizian sweet recipe!

Welcome to our very first cooking segment featuring the wonderful l...

25/05/2026

Tα ωραία του τόπου μας!Συγχαρητηρια στην ομάδα Κοντοσωρου!🙌

22/05/2026

Αξέχαστοι ήρωες,σας ευχαριστούμε!

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΠΥΡΟΜΙΛΙΟΣ: ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΗΣ ΧΙΜΑΡΑΣ

Αγωνιστής, Μακεδονομάχος και πολιτικός, αφιέρωσε τη ζωή του στην πατρίδα

Πέθανε στις 19 Μαϊου του 1930, με ανεκπλήρωτη την επιθυμία να ταφεί στη Χιμάρα, την πατρογονική του γη, καθώς η Αλβανία απαγόρευσε τη μεταφορά της σορού του

Ο θάνατός του σήμανε το τέλος μιας ζωής ταγμένης στους αγώνες για την ελευθερία και την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα

Ο Σπυρομίλιος συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα, αρχικά επιτυγχάνοντας την επιστράτευση Κρητών

Τον Σεπτέμβρη του 1904 τοποθετήθηκε μυστικά ως ειδικός γραφέας στο Ελληνικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, με το ψευδώνυμο Σουρής, οργανώνοντας τον αγώνα

Τον Ιανουάριο του 1905, επέστρεψε στην Αθήνα και γύρισε πάλι στη Μακεδονία στις 28 Απριλίου 1905, ως αρχηγός ενόπλου Σώματος με το ψευδώνυμο Αθάλης Μπούας, εντασσόμενος στο ελληνικό αντάρτικο Σώμα του Κωνσταντίνου Μαζαράκη-Αινιάν

Κατά τη διάρκεια της μάχης στο χωριό Πρόμαχοι της Έδεσσας, τραυματίστηκε στο αριστερό πόδι και μεταφέρθηκε στο Βλάδοβο (σημερινό Άγρας του νομού Πέλλης) και στη συνέχεια νοσηλεύτηκε για αρκετούς μήνες στη Νάουσα

Ο Σπυρομίλιος συνέδεσε το όνομά του με την απελευθέρωση της Χιμάρας στις 5 Νοεμβρίου 1912, όταν με απόσπασμα εθελοντών από τη Χιμάρα και την Κρήτη κατέλαβε την πόλη δίχως μάχη, εκδιώκοντας τις οθωμανικές δυνάμεις και υψώνοντας την ελληνική σημαία

Το πάθος του για τον Ηπειρωτικό Ελληνισμό δεν περιορίστηκε στα πεδία των μαχών

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ηπειρωτικής Εστίας, ενός σπουδαίου πνευματικού και εθνικού φορέα της εποχής, που επιδίωκε τη διατήρηση της ηπειρωτικής ταυτότητας και την υποστήριξη του αγώνα για την ένωση με την Ελλάδα

Το 1914 διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην ανακήρυξη της Αυτονόμου Ηπείρου, συμμετέχοντας στην οργάνωση του αγώνα και στην άμυνα της Χιμάρας απέναντι στις αλβανικές και ξένες δυνάμεις

Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά

Κατά τις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, που αναγνώριζε καθεστώς αυτονομίας στη Βόρειο Ήπειρο υπό αλβανική κυριαρχία, ο Σπυρομίλιος αρνήθηκε να το προσυπογράψει

Έμεινε στην ιστορία για την αταλάντευτη στάση του και για την φράση του που αποτύπωσε το φρόνημα των Χιμαραίων: «Ένωσις ή Θάνατος»

Απεβίωσε στην οικία του επί της οδού Ραβίνε στην Αθήνα σε ηλικία 64 ετών

Παρά τη σαφή του επιθυμία να ταφεί στη γενέτειρά του, η Αλβανία απαγόρευσε την επιστροφή της σορού του στη Χιμάρα, φοβούμενη τις εθνικές και συμβολικές προεκτάσεις της κηδείας του

Η άρνηση αυτή αποτελεί διαχρονική απόδειξη της εχθρικής στάσης των αλβανικών αρχών απέναντι σε κάθε τι που συνδέεται με την ελληνική παρουσία στη Βόρειο Ήπειρο

Τελικά κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου, πολιτικών και στρατιωτικών αρχών

Η μορφή του Σπυρομίλιου παραμένει φωτεινό σύμβολο για τη Χιμάρα, ευρύτερα τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα και τους αγώνες για ελευθερία και δικαιοσύνη

19/05/2026

Μήνυμα της Ένωσης Παμμακεδονικής Δυτικής Αυστραλίας
για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

Η 19η Μαΐου αποτελεί ημέρα βαθιάς μνήμης και ιστορικής ευθύνης για ολόκληρο τον Ελληνισμό.
Τιμούμε τις 353.000 ψυχές του Ποντιακού Ελληνισμού που χάθηκαν μέσα από τους διωγμούς, τις πορείες θανάτου, την πείνα και τον ξεριζωμό.

Ο Πόντος υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού, πίστης, παιδείας και δημιουργίας. Για αιώνες οι Έλληνες του Πόντου κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις, τη γλώσσα και την ταυτότητά τους στις αλησμόνητες πατρίδες.
Η Γενοκτονία δεν σήμανε μόνο την απώλεια ανθρώπινων ζωών, αλλά και τον βίαιο αφανισμό ενός ιστορικού και πολιτισμικού κόσμου.

Παρά τον πόνο και τον ξεριζωμό, οι Πόντιοι δεν λύγισαν. Με δύναμη ψυχής μετέφεραν στις νέες πατρίδες τις αξίες, τις παραδόσεις και την πολιτιστική τους κληρονομιά, κρατώντας άσβεστη τη μνήμη των προγόνων τους.

Η Παμμακεδονική Ένωση Δυτικής Αυστραλίας στέκεται με σεβασμό απέναντι στη θυσία των θυμάτων και ενώνει τη φωνή της με όλους όσοι αγωνίζονται για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές, ώστε η αλήθεια να μην λησμονηθεί ποτέ.

Σήμερα θυμόμαστε.
Τιμούμε.
Δεν ξεχνάμε.

Ο Πόντος ζει μέσα στις καρδιές μας,
στη γλώσσα, στη μουσική, στην ιστορία και στην ψυχή του Ελληνισμού.

Ένωση Παμμαακεδονικής Δυτικής Αυστραλίας!

19/05/2026

Ημέρα Μνήμης για τις 350.000 ψυχές!

«Μανάδες παράτησαν τα παιδιά στην τρέλα τους επάνω» – Φρίκη στις λευκές πορείες, το Άουσβιτς των Ποντίων
Η εξορία και η μανία των Τούρκων ξεκλήρισε ολόκληρα χωριά στον Μεσόγειο Πόντο
Στις επαρχίες του Μεσόγειου Πόντου, και συγκεκριμένα τις περιφέρειες Ακ Νταγ Ματέν, Τοκάτης, Νεοκαισάρειας, Σεβάστειας, Ρεσαδιέ, Σεβίν Καραχισάρ και Άρδασσας, είχαν αδειάσει όλα τα χωριά λόγω της εξορίας.
Ο Σταύρος Κοτσαρίδης, από τον οικισμό Κιλαβούζ, θυμάται: «Ιανουάριο του 1921 βγήκε η εξορία. Όλα τα χωριά αδειάσανε. Άνθρωπος δεν έμεινε μέσα. Τ’ αφήσανε όλα και φύγανε. Τους πήγανε Νικσάρ, χώρισαν τους άντρες όσοι ήτανε στρατεύσιμοι και γυναικόπαιδα και γέρους τους στείλανε εξορία στο εσωτερικό της Τουρκίας¹. […]
»Τότε έγινε το μεγάλο κακό και η συφορά. Μανάδες χάσανε τα παιδιά τους, τα παρατήσανε στην τρέλα τους επάνω, στο δρόμο αρρωστούσανε, πεθαίνανε, λιποτακτούσανε και τους πιάνανε και τους σκοτώνανε επί τόπου. Πενήντα οικογένειες ήμαστε στο χωριό. Ζήτημα είναι αν βρίσκονται εδώ στην Ελλάδα 20 οικογένειες.
»Εγώ ήμουνα στο βουνό τότες και γλίτωσα την εξορία. Από το βουνό κρυφά έφυγα, πλήρωσα Τούρκο κατιρτζή και με πήγε στο Σαμψούν [σ.σ. Σαμψούντα]. Εκεί έμεινα 15 μέρες. Φορούσα όλο κουρέλια να μην με καταλάβουνε στο δρόμο. Βρήκα πλοίο που ήρθε, μπήκα με πληρωμή μέσα και ήρθα Θεσσαλονίκη στο 1921. Οι δικοί μου δεν ήξερα τι απέγιναν».
1. Καλά μελετημένο και άρτια οργανωμένο ήταν το σχέδιο των Νεότουρκων για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών στις αρχές του 20ού αιώνα. Η μία μέθοδος εκτοπισμών, βασανισμών και θανάτου ήταν τα διαβόητα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού) για τον ανδρικό πληθυσμό. Για τους ηλικιωμένους και τα γυναικόπαιδα η «λύση» ήταν αυτό που ο ιστορικός Πολυχρόνης Ενεπεκίδης περιέγραψε ως «Άουσβιτς εν ροή», δηλαδή οι λευκές πορείες. Επρόκειτο για εκτοπισμούς, συνήθως μέσα στο χειμώνα, χωρίς προορισμό. Τα καραβάνια των απελπισμένων περπατούσαν ατελείωτα χιλιόμετρα, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς από το κρύο, την πείνα, το ξύλο και τις κακουχίες.

https://www.pontosnews.gr/727293/pontos/genoktonia/manades-paratisan-ta-paidia-stin-trela-toys-epano-friki/

17/05/2026

Xronia polla sto omorfo Axilleion tis Prespas!