09/06/2026
Սկզբում դու ինչ-որ բանի ես սպասում...
Շատ երկար։
Հավատում ես, հույս ես փայփայում, ստուգում ես՝ գուցե արդեն կատարվել է կամ շուտով կկատարվի։
Ամեն ինչ կախված է հանգամանքներից, թե ինչի ես սպասում...
Իսկ հետո գալիս է «շնորհակալություն, պետք չէ» զգացումը։
Հանգիստ, հավասարակշռված, առանց դրամատիզմի մի գիտակցում, որ նույնիսկ եթե դա հիմա կատարվի, այլևս չես կարող այն ընդունել և ուրախանալ այնպես, ինչպես այն ժամանակ, երբ սպասում էիր։
Ուստի՝ շնորհակալ եմ, պետք չէ։ Հիմա... այսպես... այս ամենից հետո՝ պետք չէ։
Ոչ, ես քմահաճ չեմ։ Չեմ մանիպուլացնում։ Չեմ փորձում իմ արժեքը բարձրացնել։
Պարզապես՝ ոչ։
Եվ կարևոր չէ, որ դիմացինը վերջապես հասկացավ, որոշեց, գիտակցեց ու այժմ պատրաստ է։ Ավելի շուտ պիտի մտածեր։ Ավելի շուտ։
Գնացքները մեկնում են, ինքնաթիռները թռչում են, մարդիկ դադարում են սպասել։
Վե՞րջ։
Այո՛, վերջ։
Եվ պետք չէ ասել. «Հանգամանքներն էին այդպիսին, ինչպե՞ս չես հասկանում»։
Հասկանում եմ։ Ընդունում եմ։ Բայց արդեն չեմ ուզում։
Մի պահ կողքից նայում ես այդ ամենին ու մտածում.
— Չե՞ս վախենում։ Քո երազանքները թաղելը վախեցնո՞ղ չէ։
Ո՛չ, չի վախեցնում։
Որովհետև երկար սպասումով վիրավորված երազանքն արդեն երազանք չէ։ Դրանից ուժն ու էներգիան հեռանում են։
— Գուցե արդեն մեռնե՞նք։
— Դե, եկեք։
Այդ պատճառով ավելի լավ է բաց թողնել երազանքները, երբ արդեն պարզ է դառնում, որ սպասելը սովորություն է դարձել։
Շատ մարդկանց կուզենայի հարցնել, երբեմն նաև ինքս ինձ.
— Ինչո՞ւ եք կարծում, որ ձեզ պիտի սպասեն։
Այսքան ժամանակ, այսքան անգամ սպասեն ու սպասեն։ Որտեղի՞ց այդ վստահությունը, որ դուք արժանի եք դրան,որ ձեզ վրա ծախսված ժամանակն ինչ-որ մեկի համար այնքան անգնահատելի է, որ նա չի գտնի, թե ինչով լցնի իր իրական կյանքը։
Գիտե՞ք, նույնիսկ ամենամեծ սերը կարող է ավարտվել, եթե անընդհատ հիասթափեցնեք մարդու սպասումները։
Էլ ի՞նչ խոսք ընկերության կամ աշխատանքի մասին։
Այդ պատճառով մարդկանց մի՛ ստիպեք սպասել։
Շատ տհաճ է ի պատասխան լսել.
«Շնորհակալ եմ, այլևս պետք չէ»։
— Ելենա Շուբինա
«Աճ»ե՛նք միասին։
#հոգեբանություն #կյանք #մարդ
