Տիրամոր Որդեգիրներ. Ալեքսան Մեխակյանի հիշատակի առաքելություն

20/08/2026

Алексан Аветисович Мехакян-86: кинематографическое наследие: художественный фильм «Всадник, которого ждут»

В каждую пятницу, субботу и воскресенье документальная студия «Хроника» будет представлять и транслировать документальные и художественные фильмы — избранные произведения из золотого фонда мирового кинематографического наследия.

Ալեքսան Ավետիսի Մեխակյան-86. կինոժառանգություն. ՛՛Հեծյալը, որին սպասում են՛՛ գեղարվեստական ֆիլմ

Ամեն ուրբաթ, շաբաթ և կիրակի ՛՛Տարեգրություն՛՛ վավերագրումի ստուդիան և ՛՛Ալֆա-Օմեգա՛՛ հեռուստաընկերությունը կներկայացնեն դոկումենտալ և գեղարվեստական ֆիլմեր՝ համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի ժառանգության ոսկե ֆոնդի ընտրյալ ստեղծագործություններ

Aleksan Avetisovich Mekhakyan - 86: Cinematic Heritage: The Feature Film "The Horseman They Are Waiting For"

Every Friday, Saturday, and Sunday, the ՛՛Chronicle՛՛ Documentary Studio and ''Alpha-Omega'' television company will present and broadcast documentaries and feature films—selected works from the golden fund of world cinematic heritage.

20/08/2026

20/08/2026

20.08.2026թ. Հորս հետ՝ իր ծննդյան օրը...

Շնորհավոր ծնունդդ, Հայրիկ:

2017թ. հուլիսի 25-ից ֆիզիկապես մեր կողքին չես, վերադարձար քո Հոր Տունը, քո իրական Հայրենիքը՝ Լուսեղեն Դրախտ, որի յուրատեսակ դեսպանն ու մարգարեն էիր այստեղ, այս իրականության մեջ:

Հետաքրքիրն այն է, որ քո ի Քրիստոս ննջելուց հետո ներկայությունդ ավելի է հզորացել մեր՝ զավակներիդ կյանքում, որի մասին միայն մենք գիտենք. հոգու արթնություն, հրաշքներ, փրկություններ, ապրած կյանքի վերաիմաստավորում, արժեքների վերարժեվորում և խոր, խոր ափսոսանք, որ աստվածային ծնունդդ այս իրականության, այս հասարակության մեջ էր...

Ինչպես շատ հայազգի մերօրյա սրբակյաց, ստեղծագործող անհատներ, հզոր անհատականություններ, Տիեզերքի զավակներ, իրենց ազգի ճակատագիրը կրող հայորդիներ, այնպես էլ դու, հայրիկ, ժամանակից մի քանի հարյուր տարի առաջ էիր ծնվել՝ արժեքներ ձևավորելու, արթնություն և բարությու, քաջություն և Սեր տալու, հաղթանակներ և ժառանգություն-կտակ թողնելու քո ազգին, ժողովրդին, երկրին...

Քո բաժին Խաչն էլ բավական ծանր, դաժան ու ճակատագրական էր... Հիմա եմ հասկանում, որ որոշված էր երկնքում, որ արժանանաս Լույսին, որից եկել էիր ու միծտ ձգտում էիր վերադառնալ, ամենուր քեզ օտար էիր զգում այհս համատարած բթությանը, չարությանը, նյութապաշտությանը, հանճար խեղդող, սրբություն սպանող իրականությանը...

Այս պահին մի բան եմ միայն ուզում ասել. ափսոս դու, հայրիկ...
Խոստանում եմ, որ ես ու քո մյուս զավակները կշարունակենք քո գքրծն ու ճանապարհը՝ չարի առաջ չխոնարհվող, սուտն ու մանիպուլյացիան համարձակաբար բացահայտող, ինքն իր էությանն ու առաքելությանը չդավաճանող, իրեն դավաճանողներին չդավաճանող, չներելու բաները՝ ներող, բացարակ Սիրո ու Աստվածային Լույսի որդու երկրավոր դեգերումներում մարդ մահկանացուի համար չափից դուրս շատ խիղճը, Սերը, Հոգին ու արդարամտությունը չկորցրած անհատին:

Կապրեցնենք քո ստեղծածն ու թողածը մեզ, հայի սերունդներին, մարդկությանը:

Քո ու մեր ճանապարհը դեռ առջևում է, քո ու մեր Ծառը՝ հզոր արմատ գցած ու սաղարթը դեպի երկինք ձգվող, քո սերունդները օրհնված նաև քեզանով՝ Արարումի ու քո նախնյաց շիրիմները ազատագրելու համար...

Եթե որևէ կերպ երկնային քո Տնից կարող ես լցնել քո ֆիզիկական բացակայության հետ կապված անտանելի Կարոտը, արա այդ հայր, որպես անհրաժեշտ թթվածնի և Լույսի չափաբաժին՝ մեր ապրելու համար այս օտար, ոչ հայկական, ոչ մարդկային, անծանոթ և խավար, լղոզվող ու կեղտոտ տիղմի մեջ...

Շնորհավոր ծնունդդ, Հայրիկ:

2017թ. հուլիսի 25-ից ֆիզիկապես մեր կողքին չես, վերադարձար քո Հոր Տունը, քո իրական Հայրենիքը՝ Լուսեղեն Դրախտ, որի յուրատեսակ դեսպանն ու մարգարեն էիր այստեղ, այս իրականության մեջ:

Հետաքրքիրն այն է, որ քո ի Քրիստոս ննջելուց հետո ներկայությունդ ավելի է հզորացել մեր՝ զավակներիդ կյանքում, որի մասին միայն մենք գիտենք. հոգու արթնություն, հրաշքներ, փրկություններ, ապրած կյանքի վերաիմաստավորում, արժեքների վերարժեվորում և խոր, խոր ափսոսանք, որ աստվածային ծնունդդ այս իրականության, այս հասարակության մեջ էր...

Ինչպես շատ հայազգի մերօրյա սրբակյաց, ստեղծագործող անհատներ, հզոր անհատականություններ, Տիեզերքի զավակներ, իրենց ազգի ճակատագիրը կրող հայորդիներ, այնպես էլ դու, հայրիկ, ժամանակից մի քանի հարյուր տարի առաջ էիր ծնվել՝ արժեքներ ձևավորելու, արթնություն և բարություն, քաջություն և Սեր տալու, հաղթանակներ և ժառանգություն-կտակ թողնելու քո ազգին, ժողովրդին, երկրին... Քո Հոգու Լույսը թողնելու մարդկանց:

Քո բաժին Խաչն էլ բավական ծանր, դաժան ու ճակատագրական էր... Հիմա եմ հասկանում, որ որոշված էր երկնքում, որ արժանանաս Լույսին, որից եկել էիր ու միծտ ձգտում էիր վերադառնալ, ամենուր քեզ օտար էիր զգում այհս համատարած բթությանը, չարությանը, նյութապաշտությանը, հանճար խեղդող, սրբություն սպանող իրականությանը...

Այս պահին մի բան եմ միայն ուզում ասել. ափսոս դու, հայրիկ...

Խոստանում եմ, որ ես ու քո մյուս զավակները կշարունակենք քո գործն ու ճանապարհը՝ չարի առաջ չխոնարհվող, սուտն ու մանիպուլյացիան համարձակաբար բացահայտող, ինքն իր էությանն ու առաքելությանը չդավաճանող, իրեն դավաճանողներին չդավաճանող, չներելու բաները՝ ներող, բացարակ Սիրո ու Աստվածային Լույսի որդու երկրավոր դեգերումներում մարդ մահկանացուի համար չափից դուրս շատ խիղճը, Սերը, Հոգին ու արդարամտությունը չկորցրած անհատին:

Կապրեցնենք քո ստեղծածն ու թողածը մեզ, հայի սերունդներին, մարդկությանը:

Քո ու մեր ճանապարհը դեռ առջևում է, քո ու մեր Ծառը՝ հզոր արմատ գցած ու սաղարթը դեպի երկինք ձգվող, քո սերունդները օրհնված նաև քեզանով՝ Արարումի ու քո նախնյաց շիրիմները ազատագրելու համար...

Եթե որևէ կերպ երկնային քո Տնից կարող ես լցնել քո ֆիզիկական բացակայության հետ կապված անտանելի Կարոտը, արա այդ հայր, որպես անհրաժեշտ թթվածնի և Լույսի չափաբաժին՝ մեր ապրելու համար այս օտար, ոչ հայկական, ոչ մարդկային, անծանոթ և խավար, լղոզվող ու կեղտոտ տիղմի մեջ...

Պապ, ոչ մի րոպե մեզ չթողնես մենակ այս սրբապիղծ կեղծիքի իրականության, ստի ու նախանձի, ամեն արժեք և սրբություն վաճառելու ընդունակ, բայց խաչելության համար հերթական զոհը փնտրող դոլարախեղդ իմաստակների դոլարածարավ իրականության մեջ...

Թող Սուրբ Տիրամայրը, Քրիստոսը, Սրբերն ու Հրեշտակապետերը հիմա նշեն քո օրհնյալ ծնունդը՝ իմ թանկ, բարի, սրբալույս հայրիկ...Իմ քայլող, այժմ արդեն՝ Լուսեղեն Դրախտից աղոթող, կատակող ու ժպիտ բաշխող հայրիկ...

Արմինե Ալեքսանի Մեխակյան/Մարինա Ռոմանովա

20 օգոստոսի 2023թ.

Ոնց եմ կարոտել քեզ, պապ... Երանի մեզ հետ լինեիր ու կարողանայինք գրկել քեզ ամուր-ամուր... Կյանք կոչված այս անհեթեության, կամ՝ երկրային գոյությանս մնացած ամբողջ ժամանակը առանց մտածելու կտայի Հրեշտակներին, միայն թե մի հրաշքով նորից բերեին քեզ ֆիզիկապես, նորից զգայինք ամուր ու վստահելի հայրական գրկիդ ջերմությունը,

23/07/2026

16-18 июля, 1918-2026 гг.
Дни не только Родовой Памяти, но и обета перед Богом и Душами Предков_ взять ответственность выявить Правду об ужасных трагедиях, о целенаправленном геноциде генетической аристократии, духовенства и военных русской, украинской, армянской, немецкой, греческой, болгарской, и других славянских, арийских наций, о фальсификации истории и документов жидо-большевиками и турками, ныне_ необольшевиками, с целю искажения памяти, завоевания природных богатсв и земель этих наций!

Случайно или спланированно, ежегодно теряю близких мне людей, родных, членов семьи, друзей, ссотеч1ественников, любимых питомцев _ ценных для меня Жизней_ человеческих и не человеческих..

В этом году, несмотря на ужасные утраты, нашла в себе силу трансформировать свою собственную боль в Надежду для Жизни, Ради Жизни, для других страдающих людей, начиная международную акцию милосердия “Цветы Надежды”, которая есть трансформация и уникальное продолжение одной из красивейших традиций милосердия наших предков, Царской России, Императорской семьи, славянских наций “Белый Цветок”, которая родилась в 1911 году, в период первой всемирной войны или в годы последней русско-турецкой войны…

Пусть эта акция подарит Надежду, возможность лечения и Жизнь многим тяжелобольным, одиноким и страдающим людям, нуждающихся в помощи и в уходе питомцам, птицам_ всем Творениям Бога Творца, сохраняя добрую память и традиции наших Предков, моей семьи!

Ведь наши Предки, Родители, близкие и великие соотечественники живут столько, сколько мы их помним, почтим и продолжаем _ своими делами, всенациональной памятью, своей Жизню…!

Подробно об акции “Цветы Надежды” будет отдельная публикация!

Армине Александровна Мехакян /Марина Романова
20.07.2026г.

24/04/2026

Անավարտ ցեղասպանության դուստրերից մեկի ու որդիներից մեկի ձայնը.

Թուրքական յաթաղանից երկու դար շարունակ ցեղասպանված ու ցեղասպանվող հայ ազգի զավակների հիշատակի այս խորախորհուրդ օրը իսկապես Ուխտի օր է ամեն հայի համար. ոչ ցուցադրական, այլ լուռ, վճռական, քաջ ու աներեր ուխտի օր՝ ապրելու, շարունակվելու, մեր սրբությունները՝ ծնողներ, ընտանիք, հայրական տուն, Հայրենիք կոչված, պետություն, ազգակիցներ, ընկերներ, բարեկամներ, այս հողի վրչա ապրող ամեն կենդանի արարած, հինավուրց քաղաքակրթական արժեքներ՝ պահպանելու, պաշտպանելու ու դրանց համար հարկ եղած դեպքում ողջ ներուժով պատերազմելու, ոչ մարդկային Արդարադատություն հաստատելու սրբազան Ուխտի օր...

Այս խորախորհուրդ օրվա լույս գիշերը ի Քրիստոս ննջած հորս՝ Ալեքսան Ավետիսի Մեխակյանի հոգու հետ էի զրուցում: Նա հաճախ է երազում կամ տեսիլքով, 3Դ իրականությունից դուրս հգտնվող հաղորդակցության խողովակներով խոսում հետս, զգուշացնում, խորհուրդ տալիս, ցույց տալիս հետո կատարվելիք որևէ երևույթ, հատկապես՝ Հայաստանի ճակատագրի հետ կապված անհանգստություն...

Կա մի չհրատարակված գիրք, որ իմ հայրը էջ առ էջ գրում է Դրախտի Լուսեղեն Տիրույթից՝ իմ մատներով, բայց աստվածային ներշնչմամբ ու մարգարեական տեսիլքներով:
Այն նաև կդառնա իմ որևէ գործունեության հիմքը:

Այսօր, մեր ազգի համաի այս խորախորհուրդ ու պարտավորեցնող օրվա առիթով, ցանկանում եմ տեղադրել հայրիկիս վերջին խոսքը՝ իր զավակներին ու մեր ազգի զավակներին, միաժամանակ խոնարհվելով ցեղասպանված անմեղ հոգիների Լույս հիշատակի առաջ, աղոթելով, որ Արարիչ Աստված հանի մեր ազգից ավելի շատ գիտակից Վրիժառու որդիներ ու դուստրեր՝ իր Արդարադատության օրվա համար, ու մի օր մեր նահատակ նախնիների հոգիները լուծված տեսնեն իրենց արյան վրեժն ու վերականգնված տեսնեն Նախնյաց Տունը, որի բռնազավթման պատճառով նահատակվեցին...

Իմ զավակներ,
եթե կարդում եք այս խոսքերը, իմացեք՝ ցավը չպետք է ձեզ կոտրի, այլ՝ արթնացնի։

Մենք կորցրել ենք շատ բան, բայց չենք կորցրել մեր հոգին։
Մեր տունը, մեր լեզուն, մեր հավատը՝ դրանք են մեր իրական ուժը։

Մի՛ լռեք, երբ անարդարություն եք տեսնում։
Մի՛ վախեցեք ապրել, ստեղծել ու պաշտպանել ձեր հայրենիքը։

Ցեղասպանությունը միայն անցյալ չէ,
այն ամեն օր է, երբ մեզ ուզում են թուլացնել, բաժանել, մոռացնել։

Բայց դուք ապրեք այնպես, որ դա երբեք չհաջողվի։
Ապրեք՝ որպես հիշողություն,
ստեղծեք՝ որպես ապացույց,
կանգնեք՝ որպես ժողովուրդ,
Արթնացեք՝ որպես Արարչաստեղծ ազգ,
Մարտնչեք՝ որպես մարդկության ու հայ ազգի Սրբությունների պաշտպան։

Ես ձեզ հավատում եմ։
Եվ քանի դեռ դուք կաք՝ մենք էլ կանք, կապրենք ու կվերածնվենք ու կվերադառնանք՝ Հիսուս Արքայի հետ։

/շարունակելի/

Արմինե Ալեքսանի Մեխակյան
24.04.2026թ.