05/06/2026
Հայոց մեջ սովորույթ է եղել զարդանախշելու թե' կանանց, թե' տղամարդկանց շապիկները։ Զարդանախշն ընդգրկում էր օձիքի, կրծքի հատվածը, ձեռքերի ու կողային բացվածքների եզրերն ու քցանցքը։
Կանանց կրծքամասի հավելյալ զարդանախշ հատվածը կոչվում էր «դոշ» կամ «սրտանոց»: Դրանց նպատակն էր ծածկել կամ պահպանել կուրծքը, խորհրդանշական իմաստով` պահպանել կերակրող մոր կաթը։
Տղամարդու շապկի ասեղնագործությունը սիրտն «անխոցելի» դարձնելու, քաջությունը պահպանելու իմաստն ուներ։ Քաջությունը, ինչպես և վախկոտությունը, ժողովրդական ընկալմամբ, սրտի մեջ է, ինչը բնութագրվում է «առյուծի սիրտ», «գելի սիրտ» (քաջ, անվախ), և «մկան սիրտ», «նապաստակի սիրտ» (վախկոտ, թուլամորթ) արտահայտություններով։
Աղբյուրը` ՀԱԲ, հտ. 22
