10/07/2026
Ու ի՜նչ լավ է, երբ _ը տեղ չունի անգամ ենթագիտակցությանդ ամենախորունկ, անտեսանելի շերտիդ մեջ, որը կարող էիր և խնամքով թաքցնել կամ քնեցնել, ցույց չտալ, չներկայացնել անգամ խնամքով կարված մի որևէ շղարշի տեսքով
Մեր ամենօրյա մեխանիկական, երբեմն բթացած գործողություններում անգամ, տարատեսակ շփումների, արժեքավոր ու, ինչու ոչ, էժանագին քայլերի աննշան շարժման մեջ երբեմն փոքրանում ենք` մեր մտածված_չմտածված ասածի, բարձրաձայնած մտքերի, դիմացինին անհիմն կասկածելու, չվստահելու առաջ, մենք փոքրանում ենք մեր առաջ, մեր ներսի հայելու առաջ, որին խիղճ անունն ենք կնքել...
Մեր հուզական միջուկը, որ ներաշխարհ հզոր անվանումն ունի, սպառվում է կաթ_կաթ...կաթիլ.…
-Լսում ես, դու', ծույլ անպիտան, ո՞ւր ես կորչում հաճախ, ախր այսչափ չերևալդ արդեն բարկացնում է։ Տես՝ չեմ ասում չարացնում, բար_կաց_նում, իսկ դրանք տարբեր են, ինչպես տարբեր է ստվերը քեզնից` քո եսից...
Մեր մարմնի լեզուն մեր աչքերն են, մեր անխոս խոսքերը, մեր պահվածքն է, մեր կողմնակալ անաչառ վերաբերմունքը ՄԱՐԴՈՒՆ...
-Իսկ ու՞ր է ՄԱՐԴԸ:
-Իսկ ի՞նչ կարևոր է...
Մի' խլացրեք ձեր ներքին ականջը ՄԱՐԴՈՒՆ, որ ձեր մեջ է, մի' սառեցրեք նրան ջերմության է կարոտ, մի' բռնեք կոկորդից ցավադիմացկուն չէ, մի' շփոթեք քաղքենիության շապիկի հետ այն հասարակ է կարված ոչ սինթետիկ թելերով, բնական, աչք չշոյող մանրաթելերից է:
Կոտորեք ձեզ, բայց մի տեղից, մի շերտի միջից գտեք, վե'ր հանեք.
Մի կորցրեք ձեզ